Ingat Ka Lyrics Silent Sanctuary Mga Nobela at Kwento

Ni hind ko man lang magawang kumurap. Isa sa sikat na kanta ng bandang Silent Sanctuary ang napiling kantahin ni Aziel. Hindi ko alam kung bakit sa unang bigkas pa lang niya ng linya ay gusto na agad kumawala ng aking mga traydor na luha.

Walang kailangang sabihin. Pero nagsalita pa rin si Jacob, marahan, puno ng damdamin. “Kung may isang bagay man akong pagsisisihan habang buhay… ‘yon ay ‘yung mga sandaling sinaktan kita.” “Pero kung may isang bagay rin akong ipagpapasalamat sa Diyos araw-araw… ‘yon ay ‘yung hindi mo ako sinukuan. Kahit nung ako mismo ang nagpaalis sa’yo.”

'Darkness can Kill, but Light can Heal.' -UNKNOWN *** I'M WITH YOU. Natapos ang aming pagkain na wala pa rin ang nagsasalita. Ngunit nang matapos ay nagsimula na naman kami sa aming pagkwekwentuhan.. Pero sa loob na ng aming bahay. Nakaupo sa mahabang couch at ninanamnam ang bawat sandali na magkasama kaming dalawa.

“When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!” Sinabayan ko ng pagkanta ang chorus habang pinupunasan ang bawat vase na narito sa sala ng bahay ni Duty. Triple ang pag-iingat ko na huwag mabasag ang mga iyon dahil oras na mabasag ko ang isa niyon, baka tuluyan na akong hindi pakawalan ni Duty dahil sa katangahan ko. Faces pass by like ghosts on parade, Each one carrying dreams they never made.

The pain is not important anymore, everything around me is like in slow motion, the sound of flat silence is ringing on my ears. "No Adrianna please.." Iyon na ang huling narinig ko bago ako tuluyang nilukob ng dilim. **

[Days have passed | Inside Miko's house] Mariing nakapatong ang mga paa ng binata habang nagpapatugtog ng musika ng Silent Sanctuary. Napabuntong hininga ito pagkatapos haplosin ang makinis na pisngi, na sya namang pagtunog ng kanyang mobile phone. Napataas ang kanyang kaliwang kilay habang pinagmamasadan ang nakasulat sa screen.

Serene ngunit ni hindi naman ito tumawag sa kaniya kaya hindi rin siya sigurado kung nandun na nga ito o kung ano. Isa pa alam niya na kapag nag-aya ito na pumunta sa sactuary ay tiyak na hindi maganda ang mood nito. Nasa sanctuary ang puntod ng ina nito at sa puntong iyon ay wala Sa oras na ito, ang tanging bagay na kailangan niyang gawin ay ang manahimik.

Hiningi niya pa ang number ko kanina kung hindi rin naman pala siya magsasabi or tatawag! Halos mapamura ako nang makitang may message pala talaga siya at isang tawag pero naka-silent ang phone ko kaya hindi ko narinig! Hindi ko naman tiningnan kanina kasi akala ko mamaya pa kami magkikita. “Uhm, sige po, bababa na ko.”

Tuluyan akong nanghina at magkakasunod na napahinga ng malalim habang pinakikinggan ang papalayong tunog ng heels nito. "You're blind, you're useless!" "You're blind, you're useless!" "You're blind, you're useless!" Hindi ko alam kung paano ako magpapatuloy dahil sa paulit-ulit na pag-e-echo ng mga salitang binitawan ni Ate Samantha.