Inner Peace In Tagalog Novels & Stories

"Tutulungan kitang ibalik ang alaala mo at tanggapin ang mga katotohanan. Huwag kang magdadalawang isip na kausapin ako kapag may mararamdaman kang kakaiba, Aloisia." Hindi ako nagsalita at ngumiti na lamang bilang pagsang-ayon at tumango. Napakurap-kurap ako ng maramdaman ang malambot niyang labi na nakadikit sa labi ko. Sobrang bilis at hindi ko iyon napaghandaan. Ilang segundo pa ay hindi pa siya lumalayo kaya pinikit ko na lamang ang mata ko para mas namnamin ang halik niya.

Hindi na rin ito ang Gabriel na puno ng pride. Kami na — dalawang taong minsang nagkasira, pero piniling magpatawad. Sa dulo, natutunan ko: Love doesn’t always have to be loud. Sometimes, it’s quiet — like the sea, steady but endless. At doon, sa ilalim ng langit ng Batanes, tinapos ko sa isip ang isang pangako: “I fell in chaos, but now… I’m choosing peace.”

Napalunok pa ako nang wala sa oras. "Even you hide the pain. Even you keeping it to yourself. I know what you feeling right now. Magkaparehas tayo ng napagdaan, pero magkaibang nangyari. Kaya kahit na iwasan mo ang mga katanungang ito, alam ko sa sarili mo na totoo ang mga ito. I'm here Rei, I'm here to trust, appreciate and love you for all of my life." Sinsero nitong saad sa mismong mukha ko.

he muttered closely. Hindi ko nagawang pumikit, kahit pa tumatama ang mainit nitong hininga sa aking pisngi. I don't want this moment come to an end. For the first time in so very long, my soul has peace. Gusto ko ang pakiramdam na kasama siya. I'm stress free and I felt anew. Mas lumiit pa ang distansyang meron kami. And as I was expected, his lips covered mine. It was sweet and soft real kiss. The kiss that take my breath away and burning all the worries of yesterday.

Tinignan niya ang kaibigan. "Diyan ka lang tasia, lalapitan ko siya. Gusto ko lang malaman kung okay lang ba siya." Matapang niyang sabi sa kaibigan na napataas ng kilay at humalukipkip. "Lakas loob natin ha? Sige go!" Anito na itinulak pa siya ng pagkalakas-lakas, tinignan niya ng masama ang kaibigan dahil sa ginawa nito. Nag peace sign pa ito sakanya at ngumisi.

Nagmamaka-awang ani ko. I can't stop crying... Kinakabahan ako sa kung anong pwedeng mangyare. Ang lakas ng tibok ng puso ko, I can't help but to feel nervous! Hinawakan ni Rio ang mga braso kong naka-pulupot sa bewang niya. Inalis niya 'yon at hinarap ako. "I'll be back safe and sound, baby, Go to your room, mag iiwan ako ng mga tauhan dito."

sagot neto sa baybaylan " tahan na iho huwag munang aalalahanin ang iyong napanaginipan balang araw ay magiging masaya din ang ating Mundo at ang iyong Angkan kasama na ni Bathala wika neto sa Paslit teka at kukuha ako ng maiinom mo "wika pa neto agad siyang Pumunta sa lamesa at kinuha ang baso na yari sa kawayan at nag lagay na ng tubig Pagkatapos ay nag punta na muli sa paslit at nag salita

tell me this is just a dream. Hindi ito pwede, hindi pwedeng mangyari 'toh. Umiling ako at kinurot ang aking sarili para maggising sa katotohanan. Ngunit walang nangyari. "Evan! Please!" I am thinking about what happen earlier, this is almost a perfect day for me. Lahat naka-settle na para sa amin... Ang bahay na itinayo para sa amin, na-settle down na rin namin ang kay Grace.

“But you’ll come back soon. Sa ngayon, maging masaya muna tayo.” Nakita ko ang malawak at magandang paraisong kinaroroonan namin. Kaagad akong tumayo at lumanghap ng sariwang hangin. At last, the restless storms within my heart have settled, and I feel a calmness I’ve never known before. My heart is finally at peace.

Para Naman akong nawalan ng tinik sa dibdib ng sinabi niya Yun napanatag Naman ako agad. " And I want a peace of mind, dito ko tatapusin sa gabing ito ang lahat ng mga iniisip kung Mali sa inyo and I hope Hindi niyo ako tatraydorin because my world is far from yours." Wika Naman Niya sakin. Ngumiti Naman ako at tumango tango sakaniya. " Naiintindahan kita sir, mahirap nga Ang buhay mo " wika ko Naman.