Inner Peace In Tagalog の小説・ストーリー

litanya ko. Napayuko at pinunasan ang mga luha ko. Muli akong tumingin sa kaniya. "Your answer is the key to my peace of mind.” Titigil ko na siguro ang kahibangan ko.

Pinahiran ni Gabriella ang luhang dumadaloy sa pisngi niya at pinakalma saglit ang sarili bago magsalita. "Pasensya na po kayo, Manang Betty. Pero ang tagal naman pong magpalipas ng sama ng loob ng alaga ninyo," parang bata itong nagsusumbong. "Isang linggo nang mahigit ang sama ng loob niya." at tumulo na naman ang luha na kapapahid lang niya. Napabuntong hininga si Manang Betty.

the priest smiling said. “May the God grant you a peace now and always. Now, sabihan mo ang iyong katabi ng “Peace be with you,” dugtong at utos ni Father sa mga taong naroon sa loob ng simbahan. Hindi kumibo si Gabriel. Nakikiramdam lamang siya saka iginala ang kaniyang mga mata sa nakapaligid. Hanggang sa matigilan na lamang siya matapos niyang makita ang babaeng may magagandang mga mata. Pamilyar ito sa kaniya bagay na ikinakunot noo niya.

saad nito sa kasama nito "Wag susunod nako" bulong ko medyo umayos naman na yung boses ko "Madali kanaman palang kausap pinapahirapan mopa kami, oh ito kumain ka kung gusto mo pang mabuhay" saad nito at ibinato sa aken ang isang tinapay at hindi korin naman na napigilan na hindi ito kunin dahil sa gutom na nararamdaman ko pero pano nakatali ang mga kamay.

Ani ko. “alam mo rin na pwedeng mabago ang malinis na konsensya natin kung sa’tin sinisisi. Nakakatawa lang at ayun, nagiging tanga ako sa mga bagay at sinisi ko nga ang sarili ko. Kaya naman boom!” natatawa niyang sabi bago humarap sakin, “Muntik ko nang patayin ang sarili ko dahil sa pag-aakusa nila, hanggang ngayon natatakot pa rin ako mag tiwala. Natatakot pa rin ako sa mga tao na pwede nilang sabihin sakin,” dagdag niya.

Mahinang pagtawag ko sa pangalan niya, ngayon na kaharap ko na siya ay parang nawala lahat ng mga salita na pinag-practice ko pa na sabihin. “What’s wrong? You look so troubled. Tell me, pinagalitan ka na naman ni Tita?” Nag-aalala nitong tanong. Her innocent eyes make me feel the guilt, stronger. “No, it’s not, first we should go home.” I said. Maybe, kailangan ko rin kumuha pa ng lakas ng loob para sabihin ang lahat sa kaniya.

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Bahagya naming dinamdam ang masarap na simoy ng hangin at ang mapang-akit na tunog ng dagat. "Hmmmm, nakaka relax talaga kapag sa gan'tong lugar, 'yung tila nawawala ang lahat ng problema mo sa buhay. This is my favorite place of relaxation " wika ni Eya habang nakapikit ito at dinaramdam ang paligid. "Me too. Kung saan ka mas komportable ay do'n na din ako" napatingin naman ito sa'kin at ngumiti.

Now, this is what inner peace feels like. Habang nakatanaw sa kawalan ay hindi niya maiwasang isipin ang naging unang pagtatagpo nila ng lalaking 'nagligtas' sa kanya... "Uhm... S-Sa... S-Sa Isla Amore de Esperanza rin ba ang punta mo?" lakas-loob na tanong niya.