Novel & Cerita Into The Rose Garden 1

Chapter 11 Kinabukasan, dumating ang bagong impormasyon tungkol sa nangyari kagabi. Habang binabasa ko ang ulat, hindi ko maiwasang mag-isip nang malalim. Ang Red Roses—isang organisasyong bihirang kumilos nang walang matinding dahilan. Ang operasyon nila ay eksakto, walang palpak, at hindi nila pinapayagang may makalabas ng buhay kung hindi nila gusto. Pero bakit tila sila ang sumira sa plano ni Mila?

Imbes na sa kusina siya oumunta ay dumiretso siya sa bukas na pintuan papuntang garden. Kung namangha siya sa loob ng bahay ay mas lalong namangha siya sa hardin nito. Alagang-alaga ang mga bulaklak doon dahil maganda ang mga bunga. Puro Red Roses ang nakatanim sa garden ni Hellios. She wondered if he had made this for his mother. Dahil kung ganoon nga ay may itinatago palang sweetness sa katawan si Hellios. Napangiti siya naisip.

Hawak nito ang isang tangkay ng kulay pulang rosas na alam niyang pinitas ng binata sa mismong garden nila. Tumango siya saka lumapit sa may pasemano nang sumenyas itong aakyat. Gaya nang dati ang nakalawit na bakal na hagdan na siyang pinaka-exit sakali mang magkaroon ng emergency ang ginamit ni Benjamin. “Hello,” anitong iniabot sa kanya ang rosas.

“Okay lang kami, promise. Bigyan mo lang kami ng ilang minuto. Kapag hinanap kami ni Roman, sabihin mong lumabas lang kami para magpahangin.” Nag-alinlangan si Rose sa narinig. Gayunpaman, tumango siya. “Okay. Just be careful.” Paglabas nila sa terrace, sinalubong sila ng malamig na simoy ng gabi. Sa likod ng saradong pinto, unti-unting humina ang ingay mula sa selebrasyon. Saka pa lang

Habang dumaraan ang mga ilaw ng lungsod sa bintana, palutang-lutang ang kanyang mga iniisip, may halong pamilyar na damdamin at hindi maipaliwanag na kaba. Pagdating sa Rose Garden, saglit siyang huminto bago inilagay ang kanyang birthday bilang kanyang password. Isang bahagyang tunog ang narinig, at dahan-dahang bumukas ang gate ng garden—tila ba muli siyang tinatanggap ng lugar na matagal na niyang kilala. Doon s’ya dumaan sa sightseeing elevator hanggang sa pinakatuktok. Noong huling pagdating niya rito, hindi niya gaanong na-enjoy ang view. Pagkatapos n’on, abala siya sa interviews at trabaho…

Napansin ko naman na papunta kami sa garden ng mansion. Never pa akong nakarating dito dahil wala naman akong oras na mamasyal dito ano. Namangha naman ako sa entrance ng garden nila dahil punong puno ito ng mapupulang rosas. Bukod pa doon may parang arko na entrance papunta sa pinakagarden. I don't know kung ano ang nasa pinakaloob nito pero nacurious ako. Napansin ko naman na nawala na si Anghel dahil sa pagka-amaze ko sa garden nila. Saka private ito kaya walang nakakalam unless na makapasok sa loob.

GUSTUHIN ko mang pumunta sa village para makita roon si Marcus, maging si Yena at Rossa, hindi ko magawa sapagkat alam kong mayroong spy doon si Volter para kilalanin kung sino ang mga lobong mayroong ukit sa kanilang kanang balikat. Maari nilang malaman na pumupunta ako sa village at siguradong makakarating agad iyon kay Volter at pagsisimulan iyon ng pagdududa.

Awat niya pero mariin itong umiling. "Akin Mama! Tito Ben gave this to me!" Huminga siya ng malalim bago ibinaba si Neo. Bakit mukhang close na ang anak niya at itong sinasabing Benedict Cervantes? Kinuha niya ang bulaklak mula kay Isay at tiningnan ang note. 'I hope to meet you very soon...' Sandali niyang tinitigan ang isang bouquet ng sunflower bago ibinalik kay Isay. Kinuha din niya ang tsokolate mula kay Neo at ibinalik din kay Isay.

“At kung may masabi ka pang iba, I swear lalayas ako palabas ng vineyard na ‘to.” Natahimik si Rose, nanlaki pa rin ang mata pero dahan-dahan siyang tumango. “Impatient na ang guests,” sabi niya sa wakas, maingat ang tono. “Your father is waiting at the garden entrance.” Sumunod ako kay Rose sa hallway ng mansyon, pilit kinokontrol ang hininga. Bawat hakbang, mas bumibigat, hindi lang dahil sa kaba, kundi dahil sa bigat ng gagawin ko. Isang fake wedding. Isang kontrata. Anim na buwan ng pagpapanggap.

“Rosemary, maaari ba akong pumasok?” Dalawang araw matapos ang huli nilang pagkikita, isang mahinahong tinig ang narinig sa labas ng pintuan ng boutique. Si Rosemary, na noo'y nag-aayos ng mga telang ibinigay ng isang kolektor, ay nagulat at napatingin sa p***o. Biglang sumikip ang kanyang dibdib. Gusto sana niyang paalisin agad si Cassandra, ngunit huminga siya nang malalim.