Novel & Cerita Into The Rose Garden 1

But still, no one came. “I suppose it would be all right if I stay the night,” said the father. He took a quick bite from the feast, found a bedroom, and fell fast asleep.bThe next morning the table was laid again, but this time with breakfast. Again - most odd! - no one was around. “I suppose I should leave,” said the father after a while. " "On the way out he passed a rose garden. “I will take just one,” said he. And he picked a rose for Beauty. Just then, a loud stomp came up from behind him. Roared a voice - “You took my rose!”

Si Vanessa naman ay kumilos na parang isang maliit na assistant, tinutulungan siya sa pagdadala ng tumbler at bag. Samantala, naglakad si Rose patungo sa sasakyan ng direktor. Bago kumatok sa pinto, sinadya niyang higpitan ang kanyang uniporme ng nars upang mas maipakita ang kanyang hubog. Bumukas ang pinto ng RV. Ngumiti si Rose nang may pahiwatig. "Direktor Hunch, interesado ka bang pumunta sa hotel mamaya para sa kaunting gabay tungkol sa script?"

Pinupuno nila ng iba’t-ibang artipisyal na mga bulaklak ang entrada ng isang pribadong hardin ng mga rosas. Nirentahan lang nila ang lugar at hindi biro ang halaga niyon. May mga climbing rose ang 500 meters na paarkong garden trellis ngunit maraming parte ang may espasyo dahil lanta at patay na ang ibang mga climbing rose. Ang plano ay punuin ng bulaklak at mga pailaw na siyang nais niyang lakaran ni Elyana bago siya opisyal na mag-propose ng kasal.

Biglang napatili sa tuwa si Nemia nang makita niya ang isang napakalawak na bed of roses sa ilalim ng isang malaking bintana sa gilid ng mansyon. Dahil laging inaalagaan, punong-puno ng mga pulang bulaklak ang garden. Sumasayaw ang mga ito sa hangin, napakaganda at napakabango. Gayunpaman, ang pagiging romantiko ng mga roses ay parang hindi nababagay sa malamig, madilim at seryosong aura ng buong mansyon ng mga Montenegro. Nang tingnan ni Morgan ang mga roses, isang napakalalim, puno ng pangungulila at malambing na tingin ang dumaan sa mga mata niya.

Sa sandaling lumapat ang paa niya sa lupa, tila ba may isang switch na napindot, na may malambot na tunog ng “click.” Nagsimulang magliwanag ang maaliwalas na dilaw na ilaw sa harapan ng garden niya, kung saan ang maliliit na ilawan ay bumuo ng isang higanteng hugis ng puso, na pumuno sa buong garden. Sa paligid ng gitna ng pusong iyon, na pinapaligiran ng maliliit na ilaw ay may mga red roses. Nagsimulang tumugtog ang music, para sa dance group niya.

The soft, cool breeze rustled the leaves, and the scent of the blooming flowers filled the air. Naglakad lakad siya sa kahabaan ng hardin, and there, beneath the moon’s gentle glow, she discovered the garden’s hidden treasures. As she moved deeper into the garden, she marveled at the careful arrangement of the flowers, each seeming to have its special place in the tapestry of colors and scents. Ibang-iba sa lihim na mundong ginagalawan ni Alessio. Habang ninanamnam ang katahimikan ng gabi sa hardin, Arabella’s tranquil solitude was suddenly shattered by the sound of faint footsteps and subtle rustling, as if someone or something was lurking in the shadows.

Nang mamatay ang tawag ay dumiretso siya sa private office niya sa villa at binuksan ang mga blinds saka tumitig sa garden sa labas, ang harding minsan nilang pinuno ni Talia ng mga rosas. Hindi niya makalimutan ang araw na iyon. Talia wore a simple white dress, barefoot sa damuhan, habang abala sa pagtatanim ng mga imported roses na siya pa ang nag-uwi mula Europe. Naalala niyang tinanong siya ng isang gardener noon kung anong gusto niyang ipangalan sa maliit na hardin. “Montclair Villa Garden,” biro pa niya noon. “Para maalala niya kung saan siya laging babalik.”

Eksaktong ika-walo ng gabi nang marating nila ang Plaza Hotel. Iginiya sila ng usherette na sumalubong sa kanila pagpasok pa lamang sa bulwagan. Habang naglalakad, ramdam ni Rose ang mga matang nakamasid. Mula pa kanina sa entrance ay takaw-pansin na ang pagdating nila ng alkalde. Mayroong kababakasan ng paghanga; may tinging nang-iintriga; at mayroon ding nakaarko ang mga kilay.

“He was too fast. He disappeared.” He pointed to a single, perfect white rose lying on the grave. It was a stark contrast to the somber surroundings, a symbol of purity, of innocence, of loss. The rose was unfamiliar, unexpected, and unsettling. It was a silent message, a cryptic clue, a chilling reminder of the danger that lurked nearby. “Who was that?” I asked, my voice barely a whisper, my gaze fixed on the rose. “Who would leave a flower here? S'ya rin kaya?”

Tumalikod na ang dalawa at tanging pagbuntong-hininga lamang ang nagawa ni Thelma habang pinagmamasdan ang dalawang mag-ina na tumungo sa garden. Araw-araw niyang hinihiling na sana makahanap siya ng paraan para maka-alis sa pamamahay na ito pero hindi niya pa alam kung kailan o saan siya tatakbo dahil sa mga panahong ito ay wala rin siyang matatakbuhan pa. MAGICAL SCENT COMPANY.