Novel & Cerita Intruder In Tagalog

December 2016 NOVEMBER "I'm hungry..." I said to my kidnapper, who was searching for something in front of a computer. "Hungry daw. Gutom ang hungry, 'di ba?" one of my kidnappers said. Nasa gilid siya at nagbabaraha kasama ng isa pang kidnapper ko rin. I rolled my eyes. They have no idea that I can speak their language. I have three kidnappers, and they all look like novices aside from being stupid.

Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG] Doctor Alucard Treasure [TAGALOG] Alpha King Checkmate [TAGALOG] Nine Months [Tagalog] Love you all! And thank you sa supporta ng napakarami!

may bahid panunuya sa boses na sabi nito habang ang mga mata nito'y klaro na sinusukat ang kanyang reaksyon. Hindi na siya nakapagtiis kaya napatawa siya ng pagak. "Kindly broaden your vocabulary and know the difference between naghahalikan at hinalikan." With a smirk on her lips, she master up the courage to rub the truth right on Xyrille's face. "I'll set you a perfect example, Xyrille. Ikaw, hinalikan mo lang s'ya. Gusto mo bang makita ang tunay na depinisyon ng naghahalikan? Ipapakita ko sa'yo."

Huminto sila sa isang Mediterranean-inspired mansion sa isang exclusive village. Bumukas ang pinto sa tabi niya. Isang naka-black tux ang nagbukas ng pinto. Bahagya itong nakayukod habang ang isang kamay ay nasa tiyan nito. "Welcome home, Madame," Bati nito sa kanya. Naguguluhang tumingin siya kay Mael. "Sa San Ignacio ako uuwi!" singhal niya dito.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

Hindi niya isinara nang tuluyan ang pinto para masilip niha kung ano ang ginagawa nito. Sandaling tinitigan muna ni David ang bahay saka naiiling itong pumasok ng kotse. Maya-maya ay kaharap na niya sina Maya at Bruce sa sala. "Never do that again!" wika niya rito. Nakayuko si Maya habang nakangiwi. Si Bruce naman ay nakasandal sa couch at nilalaro ang hunter knife nito. Tahimik lang itong nakikinig sa kanya.

"Andito naman ako sa tuwing kailangan mo ako,ah?" "Oo, pero I need you here with me, dito sa tabi ko, hirap na akong hanggang screen na lang kita nakikita! Kaya nga I'm begging you na dito ka na lang din mag-aral." Ramdam ko sa mga mata ni Angel ang pagkaseryoso niya, at napakasakit sa akin ito. "Mahal naman," bulong ko and she cried.

Muling bulong ko sa aking sarili at nagsimula na ngang minaneho ang aking kotse. **** Nakarating ako sa address ng kinatitirikan ng bahay ng mga Iñivera. Isa itong private village na hindi madaling pasukin kung wala kang kakilala o pakay sa loob. Pero ang ipinagtataka ko ay bakit pinapasok ako nito sa loob ng village nang ipakita ko ang ID ko. Alam ba ng mga taong iyon na pupunta ako rito? Nang muling lingunin ko ang guard na nagbabantay mula sa side mirror, napansin ko na nakayuko pa rin ito kahit na medyo malayo na ako sa kinaroroonan niya.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit