Novel & Cerita Isabella Encanto

na may crowns—dahil sabi ni Daddy, sila ang mga bagong princes at princesses ng empire. Pero sa gitna ng lahat ng preparasyon, hindi nawala ang kaba ni Isabella tungkol sa panaginip niya. Ang babala ng nanay niya tungkol sa “fourth heir” at sa prophecy na mag-uunite o magdedestroy ng lahat. Isang gabi, habang natutulog si Marcus sa tabi niya—hawak ang kamay niya kahit tulog—biglang nag-ring ang secure phone niya sa bedside table. Unknown number, pero may Monteverde encryption code.

" Ako na po ang magdadala ng mga gamit niyo. Ilalagay ko po ito sa magiging kuwarto ninyo." Hindi alam ni Isabella kung anong dapat na maramdaman sa pagtrato ng mga taong ito sa kaniya dahil sobrang laki ng pagkakaiba sa nakasanayan niya. Sa kauna-unahang pagkakaton, may tumawag sa kaniyang 'Señorita'. Nakapagsuot rin si Isabella ng isang magara at mamahaling bestida na galing pa kay Catriona. Kulay puti ito na napapalibutan ng mga disenyong bulaklak. May manipis na sinturon sa bandang baywang na nagpahapit sa hubog ng kaniyang katawan. Inayusan rin siya upang mag mukhang presentable sa harap ng taong kukuha sa kaniya. Tinawag siyang anak ng kaniyang ama at nagawa rin niyang tawaging ama ang

Napatingin kami kay Isabella, sobrang ganda nito sa puting gown niya, nangingibabaw rin ang mga dyamanteng kwintas at hikaw na suot-suot niya. “Napakaganda naman ng anak ko!” namamanghang saad niya sa aking kapatid. “Syempre naman ‘nay! Mana kaya kami ni ate sa iyo!” ngiting wika ni Isabella at saka kinindatan ako. Mabilis siyang yumakap sa amin at hinalikan kaming dalawa ni nanay sa pisngi. Nanay na rin ang tawag niya sa reyna instead of mama, mom and mommy, para maiba naman raw.

mas lalo akong naguluhan dahil sa sinabi niya, bakit niya ba pinipilit na Ella ang pangalan ko? “Look, I’m very thankful that you save me. My name is Isabella not Ella.” Medyo naiinis ko nang sabi na ikinatawa nito saakin kaya binigyan ko siya nang nagtatakang tingin. “Nawala ka lang ate Englishera ka na agad? Sabagay iba talaga kapag asawa ng mayaman! Kyahh! Bakit ‘di mo sinabi saakin na isang Ryc Garcia ang napangasawa mo?!”

"Miss, amiga po ng Mama mo ang Tita ni Lucas. Matalik pong magkaibigan sina Attorney." "So? I am Llarisa Lei! How can I be less important?" Hindi sumagot si Kuya Arnel at sa halip ay mahinahon niyang nginitian si Lucas na nakangiti pa ring nakatayo sa likuran ko. "Halina, Miss Lara. Baka naghihintay na po si Señor Herson sa atin." "Ihahatid ko na kayo, Kuya Arnel," biglang singit ni Lucas. "May alam po akong daanan dito."

“At sino ka para magsalita ng ganyan, ikaw na hamak na empleyado lang?” Hindi natinag si Isabelle. “Hindi ako nasasaktan sa ganyan. Maaaring wala akong pribilehiyo katulad mo, pero may dignidad ako—isang bagay na hindi mo kailanman maunawaan. Hayaan mong ipakilala ko ng maayos ang sarili ko. Ako si Isabelle Montecillo. Malapit ng maging Mrs. Dela Merced. At ang babaeng kinamumuhian mo?”

halata na hindi sigurado na sagot ang babae kay Isla. Lumakad si Marcus pasalubong kay Isla, handa na siyang magpakilala sa babae. Na siya ang kausap nito kagabi. Pero nang malapit na siyang magsalita, nilampasan lang siya ni Isla na hindi man lang lumilingon, at diretso na pumunta kay Marcus Thomas Herrera. Nakangiti at magalang na inabot ng babae ang kanyang kanang kamay, “Kamusta, Attorney Marcus? Ako pala si Isla Ferrer.” unsa ni Isla.

Ang kanyang makeup ay simple ngunit sophisticated—isang pulang lipstick na lalong nagpatingkad sa kanyang mapupulang labi at mas lalong nagpaganda sa kanyang alindog. Si Sebastian, na nakatayo malapit sa pinto, ay tila natulala. Hindi niya alam kung dahil ba ito sa pagod, o sa hindi inaasahang kagandahan ni Isabella. Ang babaeng paulit-ulit niyang tinalikuran, ang babaeng tinataboy niya, ay heto ngayon—isang reyna na tila hindi apektado sa lahat ng sakit na idinulot niya.

Boses ni Enrico ang nagpabalik sa aking huwesyo. Narito silang mag-ama sa bahay namin, dinalaw si Isabella dahil namiss na raw nila. Tsssk. Halos araw-araw nga nila nakikita at nakakasama ang anak ko. Sumilip ako sa kanila sa sala. Pinalibutan nilang apat ang dalawang taon na si Isabella na naglalaro ng barbie doll.

I feel like there's still something missing. Hinawakan ko ang aking labi habang nakatingin pa rin sa index card, nag-iisip ng malalim kung siya nga ba ito. Ayokong magkamali. Ayokong isipin ni Isabella na pinagdududahan ko ang pagkatao niya. Then slowly, I took my phone out and call someone for help. “Find information about Isabella Maria De Palasyo,”I said coldly to the person on the other line.