Isabella Phineas Y Ferb Novels & Stories

Napabutong-hininga ako. I’ve noticed someone sat on the other swing besides me. I turned my head to him and smiled. I looked away. “You’re new here, right?” I heard him asked. I just nodded as a response. “I’m Ian Von, but you can call me Von and you?” he added and I again turned my head to him. “I’m Isabell, but that’s too long I guess, you can call me Bell.” I smiled at him.

Limang taon ang lumipas mula nang isilang si Isla. Si Gabriel ay labing-isang taong gulang na, isang pre-teen na mahilig sa surfing at sketching, na may tendency na magmana ng kalmadong saloobin ni Rafael. Si Isla ay limang taong gulang na, isang masigla, palakaibigan na bata na may pagka-artista ni Lia, at ang kanyang tawa ay ang musika ng Dambana.

Hinaplos haplos naman nito ang buhok ko "I know anak..Nakausap ko yung amo mo and I didn't know na si Isabella Felize Pierce pa'la ang iyong amo..."Biglang Seryosong saad ni Mama kaya napabitaw naman ako sa pagkakayap sa kanya at hinarap si Mama

Naunang bumaba sa kanya ang binata saka siya umikot at pinagbuksan ng pinto si Isabella. Sanay na ang dalaga dahil lagi niya naman itong ginagawa mula pa noon. Sabay silang naglakad sa loob, sinusundan lamang siya ni Ryan habang nagtitingin naman si Isabella ng mga bagay na matitipuhan niya. Nakita ni Isabella ang isang malaking Teddy bear na nakadisplay malapit lang sa kanilang pwesto. Agad niyang hinila ang kapatid papunta sa direksyon ng Teddy bear.

Kaya naman halos subuan na kami ng mga ito kung makaasikaso sila sa amin. "Bakit gising ka pa, Bhelle?" Napalingon ako na marinig si Isabella na nagsalita. May dala itong baso ng gatas na nakapantulog na rin katulad ko. Mas malaki lang ang umbok ng tyan ko sa kanya. Anim na buwan na kasi si baby habang siya ay nasa lima pa lang. Naupo ito sa tabi ko na inilapag ang gatas sa lamesang kaharap namin.

sabi ni Herbert sa kanya habang naglalakad na sila papasok sa kanilang bahay. "Oo nga po, eh. Hindi naman niya matitiis na hindi ako bisitahin, papa. Magkaibigan kami, 'no?" nakangising sagot ni Isabel sa papa niya. "Oo. Alam ko naman 'yon. She's a good friend for you. Wala akong masabi sa kanya," sagot naman ng papa niya sa kanya. "Thank you po. She's a good friend for me po," sabi naman ni Isabel sa papa niya na ngumiti rin sa kanya at inakbayan siya papasok sa bahay nila.

Nakaupo kasi sila sa isang bench habang nagpapahinga mula sa paglilibot-libot. Agad na nabalutan ng kaba si Isabella dahil doon at agad na tumayo at hinila ang anak. “A-Anak takbo!” kusang nahulog ang Ice cream ni Issa dahil sa paghila ni Isabella sa kaniya. “Isabella!” sigaw na tawag sa kaniya ng isang lalaki na ikinatakot ni Issa dahil kita niya itong humahabol sa kanila.

Kung alam lang niyang darating si Zia, baka hindi na siya pumunta. "Oo, malapit na siyang lumabas. Pero bakit ka nag-abala pa sa lagay mo ngayon? Paano kung may mangyaring masama sayo?” Tiningnan ni Zia ang nakaumbok na tiyan ni Mia. Napatingin din siya sa kasamang babae. "Sino ang kasama mo? Kaibigan mo?" Ngumiti ang babae at iniabot ang kamay. "Hello! I'm Isabel. Kapatid-kapatidang babae ni Danny,” ani Isabela na tumawa.

Bumilis ang tibok ng puso ko tila matagal ng hinihintay ang pagdating ng araw na ito, ang pagdating ng araw na makikita ko muli siya. Sa mga nakalipas na araw ay hindi siya mawala sa isip ko. Nandito na siya ngayon. Nandito na ang taong nagpapanatili ng puso ko na tumitibok. Nandito na si Levi. Nandito na si Isaiah Levi Ferrer. "You're late, son." Nagulat kaming lahat sa sinabi ni Mr. Ferrer. Napatingin ako kay Xandra na ngayon ay tulala na sa harap ni Levi. Akala ko ba ay sure siya na hindi anak si Levi ng Billionaire?

Kinuha ni Jonas si Lieutenant Amundsen kanina pagkatapos siyang pahirapan, at hanggang ngayon ay hindi pa rin ito ibinabalik dito. Dahan-dahan siyang nagmulat at tumingala. Hindi niya alam kung pakikinggan ba siya ng Diyos sa mga sandaling ito. Hindi rin niya alam kung kailan pa ang huling beses siya tumawag, nagdasal o nagsimba man lang. She was Louise Zara Quinn Isabella, isang simpleng bata lang noon. . . She bit her lip as she felt the moisture in her eyes, and for a few split seconds she still fought them. But it was no use.