Novel & Cerita Isang Tula Sa Bayan

paliwanag niya dito dahil yon kasi ang naka sanayan niyang pantulog. "gusto mo bang magpa bili ng damit sa bayan? baba kami ngayon sa bayan kaya kung gusto mo ineng isasabay na kitang bilhan ng masusuot mo " "talaga po manang ? " tuwang tanung Niya dito. " oo ineng kaya Lang walang mall sa bayan ha. kaya sa bangketa lang kita mabibilhan." nag aalalang Sabi nito.

Sa papel ang mga salitang nakasulat ay: Tulad ng mga magagaan na ulap na nagsasara ng buwan, tulad ng hangin na bumabalik sa niyebe. Tiningnan ng dalaga ang mga salita at nagtanong, "Miss, ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito?" Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog."

pasasalamat ni manang “Sa lahat ng tao rito sa bayan patawarin niyo ako sa mga pagkukulang ko at nangangako ako na hinding hindi na iyon mauulit pa” wika ng hari Kitang kita ko naman ang mga ngiti na sumilay sa labi ng mga tao rito sa bayan.

Marami na siyang ginawang sorpresa pero ngayon parang wala siyang maisip. Pumikit na lang siya saka hinayaang mag refresh ang utak niya para makapag-isip na siya ng mga gagawing surpresa sa kaibigan niya. Malapit na sa bayan ang sinasakyan niyang bus dahil nalalanghap niya ang simoy ng sariwang hangin. Malapit lang naman ang isla sa bayan. Maliit lang din naman ito pero masarap mamuhay roon. Simple ang buhay na meron siya kapag nandoon siya. Walang hassle at stress free pa. Kahit kilala siyang artista ng mga taga-roon ay hindi siya binibigyan ng mga ito ng issue, 'di gaya ng mga taong nasa city at social media, siya lang ang binabantayan at hinahanapan ng kuanting mali. Mas nagmukha pa silan

Masayang pinagmamasdan ko ang mga nagdaang tanawin – ang mga puno ng kawayan sa gilid ng highway, ang mga bahay na nagiging maliliit sa likuran namin, at ang dagat na sumisilip sa mga liko ng daan. Napakalakas ng hangin, pero hindi ito nakakapagpatinag sa saya ko. I'm wrapped around Caelus' back, feeling the firmness of his abs under my hands. The wind is whipping my hair into a frenzy, but I don't care – I'm too caught up in the thrill of Caelus' ride. Pamilyar sa akin ang daan. Alam kong papunta kami sa Batangas – ang mga puno ng saging, ang mga taniman ng mais, at ang mga tanawin ng mga bundok na papalapit na sa dagat.

sabay tawa nito sa kan'ya. “Ahhh, thank you po! Maliit na bagay po," sabay tawa n'ya rito. “Saan ka sa Baybay Iha?" “Sa Marcos po," sagot n'ya rito. “Hanggang Baybay lang kami Ineng ha!" “Sige po Manong." “Iha nandito na tayo sa Baybay." gising sa akin ni Manong. “Ito po bayad ko. Thank you po." Ang sarap ng sariwang hangin," nakangiti kong bulong sa sarili ko.

“Hayaan ninyo, sa susunod na luwas ko, hahanapin ko yong buko pie na may konting harina!” Tawanan uli. Bumulong si Lyndon. “Sagutin mo nga ako, Mrs. Santiago, uso ba ang appreciation sa mga tagarito?” “Hindi sa paraang alam mo, pero yan ang paraan nila ng pasasalamat. Biro lang sa amin ang pagsasabi ng totoo. Kaya walang nagtatanim ng sama ng loob. Kung may gusto kang sabihin—daanin mo sa biro para walang gulo.” Kinabig ko siya padikit sa aking tabi. “Alam mo, marami ka pang hindi alam sa bayan namin. Pero sa lugar na ito, ligtas ka, kaysa sa Manila. Ang mga tao dito, buhay ang kapalit ng pagsisinungaling. At buhay din ang gantimpala sa nag iingat sa pamilya at mahusay makisama.”

"Talaga po?" Tumango naman sila at isang buwan din kaming nakatira dito at ginawan pa kami ng parang tulugan namin dito pag bibisita kami. Marami din naman kasing mapupuntahang magagandang lugar dito. May kalakihan din kasi ang island na ito. "Ate!" masayang ani ng mga bata sa akin at niyakap ako nila. Ito ang mga batang nailigtas namin noon. Pero alam na nila na nasa mission kami ngayon kaya alam nila kung paano manahimik din.

“Motorcyle. This is weird. ‘Di ba sa San Ildefonso ang tagos ng bayan nito? Hindi pa asensado roon, ‘di ba? Marami pang rough roads.” Ang kaibayong bayan ng San Rafael ang tonutukoy ni Yuan—ang San Ildefonso. Ang alam niya ay may daan din doon, at patag ang daan kompara sa dinaaanan nila ni Yuan. Marahil ay doon nanggaling ang motorsiklong dumaan sa nakita nilang bakas. Subalit palaisipan din sa kaniya iyon, sa tagal niyang nanirahan sa lugar na iyon ay ngayon lang niya nalaman na maaaring sakyan ang motorsiklo papunta sa bundok na iyon.

Saka alam niyang bibili pa rin ang mga 'to sa susunod dahil siya lang kaya ang napakamurang-mura magbinta sa bayan ng Masuso. Medyo nakakasakit lang sa parte ng Mas**ong bayan nila. Dahil pangalan pa lang Mas**o pero nasaan at bakit ang liit nitong s**o niya? Tsk. Dapat pangalan ng bayan nila ay Mapekpek, gano'n. Hays! Ang mga tao talaga sa lugar na ito ay napakahinang nilalang. "Ungaaa!" Napatingin siya kay Baweng. Sinasabi nito sa kaniya na malapit ng uulan kaya kailangan nilang umuwi agad.