Isang Tula Sa Bayan Novels & Stories

Madaling araw na rin akong kumain. Kinabukasan ay maaga akong bumalik sa Town upang hanapin ang kaklase dati ni Ate Letty noong high school pa siya. Nasa kabilang dako ng Bayan ng Syer ang address na pupuntahan ko kaya sinadya kong maagang umalis ng Hacienda upang hindi ako abutan ng tanghali sa daan. Upang makarating sa lugar na sadya ko ay kailangan gumamit ng bisikleta. Upang maiwasan ang trapiko at pagkapal ng polusyon sa Bayan o sa buong Isla ay pinatupad ni Lolo na bisetlla ang pangunahing gamit sa transportasyon sa Isla.

Hanggang sa muli, sa lahat ng pagmamahal at pag-aalaga na bumuo sa akin bilang ako ngayon. At sa bawat pag-ikot ng gulong ng bus, ramdam ko ang unti-unting pagtaas ng aking tapang. Ang takot ay naroroon pa rin, ngunit mas matimbang na ngayon ang pag-asa. Kaya sa harap ng bagong simula, nakangiti ako, handa na sa mga darating. Hanggang sa muli, Baryo Isla... ngunit ngayon, dala ko na ang lakas at alaala nito, sabay sa bawat tibok ng puso ko habang tinatahak ang landas patungo sa siyudad.

Ang bawat pisngi, bawat tawa, at bawat pag-iyak ng bata ang nagbibigay sa kanya ng lakas na kayanin ang buhay na dati ay akala niya ay imposible niyang malampasan. Ang paglalakbay patungo sa bayan ay hindi biro. Kailangan niyang sumakay ng tricycle sa maputik na kalsada bitbit ang dalawang malaking basket ng kakanin. Sa palengke, si Alina ay hindi na ang "Ms. Alina" na asawa ng isang bilyonaryo. Siya na si "Aling Alina," ang masipag na tindera na laging maagang dumarating para makakuha ng pwesto.

At kung sakaling dumating ang sandali na ako’y mapagod, at ang mga salita ay tila nawawala sa aking isipan, aalalahanin ko ang inyong pagtanggap, at doon ako muling magsisimula. Dahil ang tula, tulad ng buhay, ay hindi laging tapos sa huling taludtod, ito ay nagpapatuloy sa pagitan ng mga alaala, at sa puso ng mga taong patuloy na bumabasa. Kaya ito ang aking tula hindi lamang para sa ngayon, kundi para sa lahat ng bukas na darating,

"Pwede ba kitang basahan ng isang tula?" Isang kaibigan ang turing niya sa lalaki. Nang una, inis siya rito pero masyado itong magalang at palabiro kaya gustong-gusto ito ng pamilya niya. Bored siya sa isla kaya minabuti na lang niyang ipasyal ang bisita kaya napadpad sila sa tabing dagat. Tumango lang siya sa lalaki nang ilabas nito ang kapirasong papel.

Naghinala siyang baka kinukutya siya nito. “Ano pa ang ibang tula na alam mo?” tanong muli ni Elara. Muling bumigkas si Yana… “Sa bukid na luntian, sa ilalim ng araw, Pawis ng magsasaka’y tila gintong tanaw; Sa bawat butil na sa lupa’y ibinaon, Buhay ng bayan ang siyang tinutugon.” Tinapik ni Elara ang ulo ni Yana at sinabi..

may bumikig pa sa lalamunan nito nang sabihin ang huling salitang iyon. "Walang anuman Jamir. Tsaka marahil hindi mo pa oras para mawala sa mundo. Ang ganoong oras kasi ay talagang dumadaan kami roon para magtungo sa bayan, kung saan nagtitinda kami ng mga prutas," "'Yon nga ang sabi ni Aling Tisay kahapon," "Nga pala kung okay lang malaman, ano ang nangyari sa'yo? Bakit nakahandusay ka at duguan sa lugar na 'yon?

BAYLORD MONTENEGRO "TISAY, ayos ka lang ba diyan?" tanong ni Ate sa babaeng kutong lupa. Paano ba naman kasi, kanina ko pa naririnig ang pigil nitong pagduwal Kasalukuyan kaming nasa biyahe patungo sa bayan kung saan pagdating naman namin doon, sasakay kami ng yate na pag-aari ng pamilya namin pabalik ng Manila

Wala siyang nakitang kahit isang ordinaryong bangka na nakadaong doon, kundi puro mga yate. Mukhang hindi nga ito nagsisinungaling. "Kung ganoon paano pumupunta ang mga tao rito sa bayan?" She asked again. Hoping that there's still a way. "I told you, it's a private Island, so that means walang mamamayan na nakatira rito." Hindi pa rin makapaniwalang inilibot niya ang mata sa paligid. God, ibig sabihin hindi pa siya makakauwi?

Napakabait talaga ni Tita Selena, palaging may pag-aalaga sa bawat galaw niya. Nginitian ko siya at sumagot ako. "Naku, Tita, sanay na sanay ho ako sa garneng pagkain. Sa amin ho sa Batangas, kapag gulay, gulay laang ang ulam. Kapag isda, isda laang. Hindi ho kami nagmamadami ng ulam sa isang kainan. Iyong ubos-ubos biyaya ho ay hindi uso sa amin, dahil baka ho kinabukasan, ay magdildil na laang kami ng asin sa hirap."