Novel & Cerita Isang Tula Sa Bayan

masayang banggit ni Catleya sa akin. “Ang daming gwapong mga binata ang kumakalat ngayon sa bayan, yun ang kwento sa akin ni Maliya.” pagdudugsong na kwento pa niya at halos gumalaw ng malakas ang tulay na tinatawid namin dahil napatalon pa siya sa sobrang tuwa. Itong tulay kasi ang tanging daanan para makarating na kami sa bayan. Maliwanag ang buwan kaya naman hindi na namin kailangan ng flashlight.

Mabuti na lang at walang ginagawa si Karen kaya mabilis ko siyang nahigit papuntang bayan. Malayo ang bayan sa Isla. Ilang oras din bago ka makarating. Meron kaming maliit na palengke at tiyangge pero wala namang tindahan ng mga kutsyon. Tsaka kung meron man,wala akong mapagpipilian kaya sa bayan na agad. "Ano bang gagawin natin sa bayan? Kung alam ko lang,nakapagipon sana ako ng malaki." Ani ni Karen pagkababa namin sa tricycle

Ihihinto na lang Hahayaan na lang Hanggang ako'y magkulang Kaya huwag kang susugal sa taong di ka mahal Dahil mas masakit pa ang masampal Ng katotohanang di kanya tunay na minahal Parang ako'y naging panakip Sa Damdamin mong naiinip Na maasam ko lang kung ako'y mananaginip Grabe hindi niya lubos maisip kung paano siya nakasulat ng tula kahit hindi pa naman niya natatagpuan ang lalaking nararapat sa kanya. Pagkatapos niyang matapos ang tulang kanyang isinulat agad siyang pumasok sa kanyang kwarto upang itabi ang kanyang likha at dahil marami rami na rin ang lamok sa labas.

Makalipas ang ilang sandali,Patungo na kami sa bayan ni tiya bora. Makalipas ang ilang sandali,Patungo na kami sa bayan nang 'Bulusan. Maglalakad lang si tiya bora at ako naman ay nakasakay sa wheel chair habang tulak tulak ako ni tiya. Malapit lang naman ang bayan sa Baryo Bulusan kaya nagpasya nalamang si tiya bora na maglakad. Para kahit na papaano ay Nakakapagehersisyo siya sa araw-araw. Aling Borya!" Saan punta niyo?' Ang sigaw na tawag ng isang lalaki kay tiya na ikinalingon naming dalawa.

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

tanong ko. "May kakilala ako sa dulo ng bayan ng La Verde," aniya't hinawakan ang kamay ko. "Isa akong banwaon doon bago pa man nasira ang lugar dahil sa sumabog na minahan." "Kung ganoon ay totoo ngang naglalagi roon ang mga mangkukulam?" "Mga babaylan, Tharia, ang mga mangkukulam ay binuong salita lamang nga mga prayle upang ipalabas na masasama kaming nilalang," paliwanag niya.

Sa lalim at madamdaming pagtula ni Macario habang nakatitig sa mukha niya, pakiramdam niya tuloy ay sumanib sa kaniya si Maria Clara at dama niya ang binigkas nitong tula. My gosh! Kahit nababaduyan siya sa mga linya ng binata, hindi niya maitatangging bahagya siyang kinilig. Bigla niyang naisip ang mga nabasang tula na isinulat ng pambansang bayani. Natigilan si Jia, may posibilidad kayang makaharap niya ng personal ang paboritong makata at nobelista na itinuring na pambansang bayani sa kaniyang panahon? Ngunit tila imposible ang iniisip niya dahil ayon sa bulung-bulongan ng mga katipunero ay nakatakda na itong dakpin dahil sa pagtatag ng La Liga Filipina.

"Tama ka hija pero may trabaho rin si Axel at tatanggapin kaya siya ng mga taong bayan?" "Why not tita? Ang inang bayan ay mananatili sa likod ng amang bayan. Katulad ng isang tahanan na kung saan ang ina ng tahanan ay siyang ilaw sa buong kabahayan. Siya ang naging tanglaw at naging taga suporta sa haligi ng tahanan. Siya parin ang mananatili sa likod ng amang bayan. May ibang posisyon man si Sanjela na gagampanan, alam na ni Sanje at Axel kung ano ang kanilang dapat gawin para sa bayan,"afsheen explained.

“Gusto ko sanang bigkasin ang mga panata na aking inihanda.” Diyos ko, napakaganda niyon. Isang tula na pakshet na napakaperpekto, na hindi pa kailanman narinig ng mga tainga. Isang pagpapahayag ng pag-ibig at isang pangako ng karangalan at katapatan. Nagpalakpakan ang lahat. Maging ang pari ay puring-puring pinunasan ang mga gilid ng kanyang mga mata.

Ysa “Now, tell me kung bakit sa ibang tao ka pa humingi ng tulong at hindi sa amin?” may inis sa boses na tanong niya. “Speak up, or I will kill that b@sta@rd who touched you!” "Nahihiya na po kasi ako sa inyo, kuya," yumuko ako nang bahagya. "Palagi po kayong busy. Isa pa po, ayoko pong dagdagan pa ang mga problema ng bayan ng San Antonio." Paliwanag ko.