Isang Tula Sa Bayan Mga Nobela at Kwento

Sambit ng binata saka iniipit sa mga nakapatong na bulaklak ang white envelope kung saan nakasilid ang sinulat niyang tula. After sometimes, tumayo na rin sa wakas ang binata pero lumipas pa ang ilang minuto bago nagpakawala ng malalim na paghinga saka tuluyang nilisan ang sementeryo. SA kabilang banda, dahil sa pera ay madaling nakarating sa siyudad ng Baguio City si Thea. Pagkatapos nagtanong-tanong sa paliparan mismo ay nagpa-booked agad siya ng ticket bound for Baguio City.

Ang boung kalupaan na sinasaka ng boung baryo, tuluyan bang masisira dahil lang sa kanya? Napahawak ako sa aking tiyan. May siyam na buwan din naman akong makakasama ang baby ko diba? Kaya ko rin bang talikuran ang masasaya kong alaala sa lugar na ito. Ang sariwang hangin, mga tao naririto na halos malayo sa lungsod ang kabutihan na ipinapakita sa kanila. Hindi ko naman malulunok na makita ang mga kababayan ko na nagugutom at nahihirapan dahil sa pamumuhay sa langsangan. Halos karamihan dito sa baryo namin hindi nakapagtapos. Pagsasaka lang ang kanilang kabahayan. Ilang pamilya ba ang nakaasa sa desisyon ko? Hindi lang ang mga magulang ko, kundi marami sila.

para saan pa ang galng niya sa pag arte para magpaawa sa jeep at labas ng simbahan para mamalimos. Tama umabot siya sa pontng iyo grade six lamang iya noon tandang tanda niya iyon. Dahil sa pagkaalaa ng buhay at nakaraan lalong naging malungkot ang boses ni Trisha habang binabasa ang tula "Eto ang Tula" I can’t breathe, I can't speak. There are words I want you to Know.. there are things I want you to see. Far far away you walk forever

Habang nakaupo ito sa isang upuang yari sa kawayan at naliliman ng isang malaking puno at patuloy sa pagkalabit ng kwerdas ng luma na nitong gitara. Hanggang sa simulan na nito ang pag-awit sa napakalamyos na tinig.. "Ang bayan kong Pilipinas Lupain ng ginto't bulaklak Pag-ibig na sa kanyang palad Nag-alay ng ganda't dilag" "At sa kanyang yumi at ganda Dayuhan ay nahalina Bayan ko, binihag ka Nasadlak sa dusa.."

Ang mga bata sa bayan ay may mas maraming pagkakataon na matuto, at ang mga matatanda ay may trabaho at sapat na kita para sa kanilang pamilya. Isang umaga, may dumating na isang grupo ng mga artista at manunulat mula sa ibang bahagi ng bansa. Ang pinuno ng grupo ay si Clara — isang kilalang manunulat na gustong isulat ang kwento ng bayan ng Daraga at ng mga tao dito, lalo na ang kwento nina Damien at Seraphina.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

My sweats are dripping down. "Tingnan niyo." Biglang sabi ni Manong. Nang tumalikod kami ay nakita namin ang isang bayan sa di kalayuan. Matatalas ang itaas na bahagi ng mga bahay at malalaki ito. Karamihan ay gawa sa simento. Pero, ang nakakuha ng aming atensyon ay isang napakalaking telang bughaw na merong nakasulat. Nung lumapit kami sa bayan ay napagtanto naming hindi pala nakasulat kundi sinulid, ang bawat letra ay maayos ang pagkaka-sulid. District K: Knitting

Tumango na lang ako at hindi na umimik pa, nakita ko naman na bumili samu't saring gulay si Tina at nilagay nito sa bayong na buhat nito. Ako naman ay hinintay lang sila, kinuha ni Luigi ang buhat ko pero tinanggihan ko. Wala naman itong naging palag. Bukas tutungo ako sa bayan dahil may kailangan ako gawin.. - Author's Note: sana po mag comment po kayo, para malaman ko kung nagustuhan po ninyo o hindi, nag rereply naman po ako. Salamat po!

I miss this food. "Saan tayo pupunta?" Ngiti ko nang mukhang hindi muna kami uuwi. Sinulyapan niya ako at muling umiling. "I'm sorry I can't help it!" sabi ko sabay kain pa ng isang fries. Pumasok kami sa bayan ng Lila na liblib at puno ng malalaking puno malapit ito sa bayan namin. Napahinto ako sa pagkain nang palapit kami nang palapit sa dagat. Walang masyadong tao ang narito at mukhang eksklusibo ang mga bahay bakasyunan na nakatayo rito.

Ngunit sa kabila ng lahat ng mga pagbabago at pag-unlad, nanatili pa rin ang mga tradisyon at kaugalian ng mga taga-isla – nananatili pa rin silang nagtutulungan, nagmamahalan, at nag-aalaga sa isa't isa. Isang gabi, nagtitipon-tipon muli ang buong bayan sa gitna ng plaza para ipagdiwang ang kaarawan ng isla. Nagluto sila ng masasarap na pagkain, umawit sila ng mga kanta ng mga ninuno, at sumayaw sila habang ang buwan ay nagniningning sa kalangitan. Habang sila ay nagdiwang, tumayo si Lira at nagsalita: