It's Fine In Tagalog Novels & Stories

Slang nitong accent na sobrang nagpapagwapo sa kaniya. "A-ahmm... y-yes I'm fine." Nauutal kong sagot sa kaniya. "Well, then. Sorry again." He smiled and leave immediately. Shuta! Ang gwapo niya pag nagsmile. Para tuloy akong estatwa sa nangyayari sa akin ngayon. Hindi ako makagalaw. Sobrang lakas ng tama niya sa akin. Kopedo ang talim ng pana mo, hah! Naalala ko tuloy 'yung naging panaginip ko tungkol sa kaniya.

"Makanda ka." Ano raw? "Dude, it's 'maganda'" Nagulat ako bigla dahil nakakatuwang kahit medyo may accent ang tagalog nya ay may alam pala syang tagalog word! Parang batang nanggigilalas na tiningnan ko sila. "You know that word?" "Yes. It means beautiful, right?" "Yes it is!" "We've been learning Tagalog since yesterday because we think your language is interesting."

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

"Wala bang iba? Ganito talaga?" "Ayaw mo? Edi wala kang opisina," anito. Isa pa itong Tagalog nito, fluent naman, sakto ang grammar, pero slang. Actually ang cute nito pakinggan kahit medyo awkward sa boses. Kung baga ang pagkasabi nito, 'Ehyaw mo? Edi wola keng owpisina.' Parang natural na natural lang din pakinggan dahil hindi mali ang grammar at deretso ang pagkakasalita.

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

explain niya kaya nagpalinga-linga ako sa mga kasamahan namin at napansin ko ngang may mga katandaan na rin pala sila at kaunti lang kaming mga early 20s. "Yes, I'm a Filipino." amin ko sakaniya habang lumiko kami papuntang third class. "By the way I'm Alessandro and you are?" "Tyche Tuaze," pakilala ko sakaniya. I don't want to use my second name because it only reminds me of someone and I don't want to remember them here. "Nice name, okay Tyche rest well dito na raw room niyo eh," ngumiti siya sa akin at kumaway paalis habang ako naman ay pumasok na sa silid.

sagot ko sa kaniya. Actually, hindi pa naman talaga ako gutom kaya lang ay si Agatha ang nag-aaya sa amin na kumain, dahil gutom daw siya. Bigla rin akong nag-crave ng japanese food nang makarating kami rito kaya kakain na lang din ako.

maikli kong sagot. “Are you okay? ‘coz looks like you’re not.” Muli niyang tanong habang nakatitig sa repleksyon ko na nasa salamin. “I’m fine. Very much fine.” Pabagsak akong nahiga sa kama at tinitigan ang kisame.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

May lambing na sabi nito. I sighed. "Fine. Why did you call?" Tinignan ko ang asawang kong seryosong nakatingin at nakikinig sa usapan namin ni Alex. He wanted to put it on the loudspeaker but I refused. " I already told you." Sabi nito. "Alex." May banta sa tono ko. I heard him chuckled. "Fine fine. I'm here in the Philippines. And I'm just wondering if you are free today? Just want to hangout and catch up with my best friend after you rejected me." May tampo sa boses nito.