It's Never Late Novels & Stories

I hate late. I clearly ended the conversation but I didn't expect him to still reply in my rude message. Mr. Villanueva: I won't be late, Ma'am. Inis akong ngumiwi saka muling binagsak ang cellphone sa couch. I just really hope that this pretend thing will work. Three million isn't a joke.

“Oo, siya na nga iyan…” Bagama’t nahihiya sa mga matatandang naroon ay isa-isa niyang nilapitan ang mga ito doon at napilitan siyang nagmano. May sinasabi man ang pamilya nila, nakaugalian na nila iyon kahit saang okasyon pa ito. “Pasensya na po kung late ako.” “Ayos lang naman hija, worth it naman ang paghihintay namin sa iyo.”

_________________________________ pa vote ulit para gana ganahan ako mag ud mahaba na yan ah pambawi ko sa isang linggo walang ud. HELLO BELLATITS pasensya na sa late ud naging busy si otor

Pinipigilan akong magsalita. “I-I’m sorry, Mr. Delgado.” Nauutal kong sambit sa kanya. He pressed his teeth together, “I don’t like you being absentminded, Miss Guevara! And I already told you that I hate being late, yet here you are…late.” May diin niyang sinabi sa’yo ang salitang “late”. Napapikit na lang ako. Bakit pa kasi ako na-late? At bakit pa kasi sa bawat pagkakataon ay kailangan kong makita ang mukha ng lalaking ito?

Tumunog ang cellphone ko kaya mabilis kong sinagot. Baka magpapasundo na siya. “H-hon… I’m sorry.” Kumunot ang noo ko. Anong ibig niyang sabihin? Baka dahil late lang siya. “Okay lang, Hon. Kahit ma-late ka pa, I’m waiting for you here. Don’t worry.” Sabi ko, kahit may kaba na sa dibdib ko. “Hindi ’yun, Hon. I’m not coming tonight. Nagka-problema kasi… kaya hindi na ako pinayagan.”

nakangiting sabi ko sa kaniya habang nasa tapat na kami ng unit ko. “Thank you rin sa pagpayag na maka-date kita ngayong gabi. Masaya ako.” “Me too.” “Sige na. Pumasok ka na. Alam kong maaga ka pa bukas dahil may trabaho ka. Sorry kung late na kita inihatid pauwi. Nag-ejoy kasi akong kasama ka.” Muli akong napangiti nang malapad. “I had so much fun, Midas, kaya it’s okay lang,” sabi ko. “Good night.”

ani Emman na may kasama pang kindat. Napangiwi ako nang bumaling siya sa akin at nagtaas ng kilay. "Hindi ko na kasalanan kung late siya." Kinagat ko ang aking labi. Ang sungit naman ng isang ito. "Hindi siya late. Maaga pa kaya. Wala naman kayong sinabi na oras ng cut off diba?" pagpupumilit pa ni Emman.

Hindi na niya napigilan na usisain ang ama. Kadalasan kapag ganitong oras ay wala na ang mga ito o ‘di kaya ay paalis na ang mga ito patungong opisina. Sa agahan ay bihira niyang makasalamuha ang mga ito dahil kung hindi siya ang late na magising ay madalas na naiwan na lang siyang mag-isa. Sa hapunan naman ay palagi naman siyang late na umuwi.

wika nito. “ Wag kana mag reklamo diyan. Yan napapala pag palaging late, ” ani Mark na kakarating lang. “ Para ka namang di late ng 30 minutes. ” Agad na salita ni Jasper, and rolled his eyes. Natawa naman silang lahat.

sagot ko sa kanya. “Basta maayos ang tulog mo at hindi ka puyat ay kahit maaga ka lagi pumasok. Pero kung ikaw ay puyat mas okay na kahit medyo late ka, wala naman problema kung paminsan-minsan ay ma late ka,” sabi niya sa akin kahit naman para sa akin ay hindi ‘yon okay. “Salamat po–”