It's The Least I Can Do Novels & Stories

Napahilamos ako sa sariling mga kamay. Mukhang wala na nga yata akong magagawa sa nangyari. And the least thing I can do now is to accept it. Alam ko namang hindi yun big deal kay Reilan. Men like him is not new in this kind of situation. Kaya dapat lang na umakto akong hindi big deal sa akin ang nangyari dahil baka akalain pa niyang maghahabol ako sa kanya. I should be civil to him. Afterall, it was just a plain sex to satisfy both of our needs.

Sumalubong Ang ngiti ng isang babaeng Hindi maikakailang pinagpala ng husto ng magsaboy ng kagandahan Ang nasa itaas. "May magagawa pa ba Ako kung naka upo ka na." bumalik Siya sa kanyang gawi. Pinaglalaruan Ang hawak at nakatuon Ang tingin rito pero Ang layo Naman ng takbo ng kanyang isipan. "That glass won't say anything even if you look and play with it forever." Nakangiti ito ulit. "It's fine. The least I could do is not hurt anyone.. "

Maybe because I really am a fool. Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at muling kinaawaan ang sarili. Ako na yata ang pinakamiserableng babae sa mundong ito. ... Vote. Comment. Follow.

Pwede niya kaya akong tulungan? “This is the least thing I can do for you. Hope you can survive,” malungkot ang mata niya at lumabas muli ng kwarto. Gusto kong sumigaw na huwag niya akong iwan pero nakalabas na siya ng kwarto. Umiyak ulit ako. This is hopeless. Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng makita si Avo, si mommy, hindi pa ako nakakahingi ng sorry sa kaniya.

Imposible. I am just a little sister. Nothing more. Nakatatak na 'yon sa isipan ko ngayon.

, hinarap ko ito. "Ayokong iwasan mo na naman ako. Ayokong takasan mo na naman ako. Ayokong tingnan mo ako na puno ng pagkamuhi. It irks me to my core", tuluyan nang bumagsak ang kamay nito "So let me first, at the very least, be your friend"

Puno ng emosyong sumbong ko sa kanya. Tinapik-tapik niya ang balikat ko. “Just rest. That's all you have to do and I'll do the rest.” Hindi ko na magawang umangal pa dahil alam ko sa sarili kong wala akong magagawa sa ngayon. I'm useless right now dahil sa pagbubuntis ko. Gustuhin ko mang kumilos ay hindi pwede dahil alam kong maaapektuhan ang baby namin at ayaw kong pati siya ay madamay. --

napaiwas ng tinging sabi nito. Bahagya siyang natahimik. Totoo naman iyon. "Oo nga...pero at least tapos na. Nalaman ko na yung sagot. Wala na kong mga tanong sa utak. And the most important thing is I did my best. At makakausad na ko. New phase na. Medyo matagagalan nga siguro makamove on pero I know I'm getting there. Eh, ikaw hanggang kailan ka magtatago? Hanggang kailan yang mga what if's mo?"

They would be on their knees, begging for mercy even though I wasn't even at the beginning of my acts. I gave my most precious, genuine yet cruel smile of all. "Just give me a few years to make it. Everyone will see.”

said Mom. I only smiled, but this time I knew that it is not genuine. It’s painful to know that your best is always not enough. Whatever you do to make them proud and how much you try will still not enough and you can’t do anything about that. You can’t change their my mind. It’s somehow frustrating. Ano pa ba kasi dapat kung gawin para magbago tingin nila sa akin? Yumuko na lang ako at nagpatuloy sa pagkain.