It's The Least I Can Do นิยาย & เรื่องราว

Puno ng emosyong sumbong ko sa kanya. Tinapik-tapik niya ang balikat ko. “Just rest. That's all you have to do and I'll do the rest.” Hindi ko na magawang umangal pa dahil alam ko sa sarili kong wala akong magagawa sa ngayon. I'm useless right now dahil sa pagbubuntis ko. Gustuhin ko mang kumilos ay hindi pwede dahil alam kong maaapektuhan ang baby namin at ayaw kong pati siya ay madamay. --

Well, I’m used to it. ***

Kahit sandali lang. I am willing to trade everything for me to have time for myself, even in a little time. *** To be continued...

Sana mapatawad mo pa ako sa gagawin kong ito. -x

' tanong ko sa aking sarili. Pero ipinag sa walang bahala ko na lamang ito. I don't care what others feel because of my painful words. I'm soft before but softhearted is a big wasted. I help those people that can't buy their own food but what they did in return? Judging me without knowing the whole truth.

napaiwas ng tinging sabi nito. Bahagya siyang natahimik. Totoo naman iyon. "Oo nga...pero at least tapos na. Nalaman ko na yung sagot. Wala na kong mga tanong sa utak. And the most important thing is I did my best. At makakausad na ko. New phase na. Medyo matagagalan nga siguro makamove on pero I know I'm getting there. Eh, ikaw hanggang kailan ka magtatago? Hanggang kailan yang mga what if's mo?"

“A-ano’ng sinasabi mo?” “Pwede ba, kung sinabi nila na ako ang magbabayad ng utang nila, hindi ko babayaran ‘yon! Ang kapal ng mukha nilang ako ang pagbayarin nila ng utang nila! Ni hindi naman ako natakim ng perang pinanggastos nila do’n. Sabihin n’yo sa kanila na hindi ko babayaran kung magkano mang utang ang meron sila sa inyo. “’Di na nga ako minimum sa trabaho na ‘to, ‘di ko pa nararanasan na masulit ‘yong sweldo ko nang buo.”

For now, at least. Minsan na rin akong nawalan ng mapupuntahan. And maybe, just maybe, now is my time to pay forward. Sa pamamagitan ni Lewis.

Tumayo agad at handa na akong iwan. "It's done. This is the last time I'll mend your wound. You can do it by yourself next time. Alis na ako."

Sadyang iba na talaga ang nararamdaman ko para sa lalaking ito. Pinapangarap ko lang ang lalaking ito dati, ngayon magkahawak na kami ng kamay. Sadyang kay bilis talaga kumilos ni tadhana. Alam kong isa lamang itong pagpapanggap, pero masaya ako kung ano man ang mayroon kami ngayon. Ganyan naman parati ang ginagawa ng karamihan sa atin, we settle for the words "at least". At least 'di ba? Kaysa naman wala.