It's The Least I Can Do นิยาย & เรื่องราว

“And sometimes, that’s the kindest thing you can do.” Unti-unting lumuwag ang ekspresyon ni Adrian.nBahagya itong ngumiti at hinila siya palapit. “As long as you’re here,” bulong nito, “nothing else matters...”

“Ang bait mo naman! Pero pa'no ka?” “Actually, I'm not doing this for myself anymore. I'm doing this for the person who bring out the best in me. Gusto kong makabawi sa kaniya sa kahit anong paraan kasi deserve niya iyon.” Napakagat labi siya. “Shit! Ako na pamangkin niya hindi man lang naisip iyon. Ang sama ko!” “Don't say that! Puwede ka namang bumawi sa kaniya anytime. You already have a work so it's not imposible for you.”

Not even the dark sky can’t sympathize with the pain I feel. Ni hindi ko magawang umiyak. Ang tanging nararamdaman ko ngayon ay ang masakit na kung anong nakabara sa lalamunan ko. It is getting harder to breathe. “You could at least try to live! You could at least think of me as your reason to live. You… you’re the worst. All you did was leave me alone. Ano nang gagawin ko ngayon? Paano na ako ngayon?”

Now I can say that this will be my end. *******

Niligpit ko ito at tinago ko. “Kung sa tingin mo ay iiwan kita. Hindi ko gagawin lalo na ngayon na alam ko na mahal mo ako. Kung kaya mong gawin ang lahat para sa akin ay kaya ko rin gawin ang lahat para sa ‘yo. Ilalaban ko ito hangga’t kaya ko. Masaktan man ako pero choice ko ito.” Saad ko sa sarili ko.

Kahit kanina pang bumibyahe ako pauwi rito sa bahay kanina ay wala talaga akong makapang kahit na kaunting pagsisisi. Which makes me feel like the most terrible mother and horrible human being.

"Ang lakas ng loob mong sabihin 'ya—" "I beg you. Just don't ask." His woice was getting weaker, almost pleading. Wala nang salitang lumabas mula sa akin buhat doon. I hate myself for being silenced so easily. "The least you know, the better," he added more weakly.

“May dapat ba akong malaman?” Napalunok ako, “nothing,” tipid kong sagot, dahil sa pagkakataong ito ay iyon lang ang kaya kong gawin sa ngayon. The less I say, the safer it is. He walked through me, mas lalong humigpit ang pagkakahawak ko sa aking pajama habang unti-unti na niyan pinapaliit ang distansya naming dalawa. Shit!

I'll give up. ~~~~

natatawang sabi ko. Sarkastiko siyang ngumisi. “Hindi mo naman nagustuhan 'yong ginawa kong bahay na gawa sa putik noon, e.” “Putik naman kasi 'yon.” “Kahit na! Bahay pa rin 'yon. Ginawa ko at in-effortan ko. Na-appreciate mo man lang sana. It's the least you can do anyway.”