Japanese Words About Life Novels & Stories

Kaya nga bilang kabayaran, binibigay ko dito lahat ng nais nito. “Dj, thank you nga pala sa mga ito. Hayaan mo, mas lalo ko pang gagalingan pagdating sa trabaho.” Nakangiting wika ni Jolene sa akin. Hindi ko alam kung anong klaseng trabaho ang tinutukoy nito pero kung ano man iyun wala na akong pakialam pa. Kasabay ng paglisan namin dito sa bansang Japan ay ang pagtangal ko din sa Jolene na ito sa buhay ko.

May pagkain din sa mesa tulad ng mga paborito ni Lin na pork cutlet, udon, at iba pang Japanese foods. Gulat at pagtataka ang nakaukit sa isip ni Lin habang kapuwa sila kumakain ng japanese food. "Haru, ahm...di mo na dapat ito ginawa. Tsaka kakasimula mo palang as a CEO in your company. Dapat iniipon mo sa bank or nag-invest ka nalang. Than wasting your money in this." Napatingin kay Lin si Haru. "Yan nga ang kadalasang ginagawa ng mga kakasimula palang sa business world. But for me, wala akong pake kung igagastos ko lang ang pera ko sa mga ganito as long as para naman sayo."

Walang dalawang isip ay tinakbo ko't isa-isang pinagsasapak ang mga ito. Makalipas ang isang minuto ay sumuko ang mga ito at nakaluhod na humingi ng paumahin sa matanda. "Moshiwakearimasenga, sore wa futatabi okorimasen (We're sorry, it won't happen again)!" Ngumiti ang matanda at tumango tango. "Waran mondai (No problem)." Pagkatapos binilhan ko muna ng mga ma-iinom ang mga ito. "Umuwi na kayo, h'wag pakalat kalat sa daan," utos ko sa mga ito gamit ang Nihongo.

Manghang-mangha siya sa nakikita na paglipad ng mga eroplano, pero ang mas nagpamangha sa kan'ya ay nang ang isang eroplano na lumilipad ay may nakakabit na isang banner na may mensahe na, "Fly high with me for a lifetime, cupcake." Pabilis nang pabilis ang dagundong ng puso niya. Isang salita lamang sa mensahe na iyon ang tumatak sa kan'ya. Lifetime. Is Kenji asking her what she thinks he is asking her? Lifetime means forever, right? Wala man totoo na forever, pero para sa kan'ya, si Kenji lamang ang salita na iyon. Ang dami niyang nais na itanong, pero hindi niya maitanong sa nobyo niya, lalo na at ayaw niya na mag-assume ng isang bagay tapos ay magkamali lamang siya sa huli at ma-disappoi

iiling-iling na sabi ni Jorge. "Seryoso kami sa sinabi namin, huh!" sabi ko agad. "We know. Para di kayo mag-overthink, ikain na lang natin ang lahat. Food is life and life is good," sagot naman ni Ralph. "Food is life and life becomes peaceful if we are full," segundo rin ni Jorge. "Ang dami niyong alam, tse!" sabay pang sabi namin ni Elisa. "Syempre Elisa, hindi lang kayo ang maraming alam kami rin," sagot ni Ralph.

may lambing niyang putol pero hindi ako nagpaawat. “Sige nga," paghamon ko. “Kung para nga sa'tin, paano tayo mabubuhay niyan? Paano kung hindi pala sapat ’yung naitabi mo? Paano ang pang-araw-araw natin dito sa Japan? Papaaralin mo pa ako. Paano kung sa huli, mapagod ka lang sa akin?" Imbes na sagutin agad ako ay inayos niya ang pagkakakumot sa akin, bago niya ako banayad na nginitian.

[Hindi sa iyo, akin 'yon, isa ka lang sampid sa tatay mo! "Sore wa watashi ni, anata ga shizukani shitakunai nonara, watashi wa anata no kono josei to anata no otto o zenkoku ni okuri, hitobito o tōwaku sa semasu." [Sa akin iyon, kung ayaw mong manahimik ise-send ko 'tong pangbabae mo sa buong Japan pati sa asawa mo para kahiyan ka ng mga tao]. Natahimik ang kabilang linya, tinanggal ko muna saglit ang telepono sa tenga ko.

Umiling ako, medyo relieved na nagbago ang topic. “Na-mix up niya daw yung words for ‘growth’ at ‘exploding’ sa Japanese,” natatawa niyang kwento. “So for twenty minutes, sinasabi niya na ‘our company is exploding in unexpected ways.’ Hindi alam ng translators kung tatawa o tatawag ng emergency.” Napangiti ako. Classic Rafael. “Okay lang ba siya?” tanong ko.

"J-Just do anything you want, Klyton---" "It should be babe, not Klyton." What the h*ll. "Anong katarantaduhan---" "You should talk calmy. Japanese people hold their temper like how they hold a glass of wine on their hands," sermon sa'kin nito. Palihim naman akong napairap. "F-Fine." "Put your hands on my arms, okusan." "Okusan?" "It means wife."

Hindi ako makapagsalita dahil humihikbi ako pero sunod-sunod akong tumango kay Ate. "We'll start anew. This time without hatred in our hearts. We will move forward and start living a happy life. Maiksi lang ang buhay, hindi natin alam bukas makalawa wala na pala tayo dito sa mundo kaya ngayon palang mabuhay na tayo ng masaya. Life is short, we should enjoy it." Ate Jingjing is such an angel. How can she stay positive despite what she'd been?