John 5:14

After receiving his bonus, my husband, John Anderson, used his savings and bought his mother a house in the city. Considering my mother-in-law, Mary Anderson’s age, it was not ideal for her to stay alone in the countryside. Hence, I transferred the money without any hesitation. However, when John went to fetch his mother for house-viewing, she appeared unexpectedly before my door. “Helen, I can understand that you feel unwell due to your pregnancy, but my husband left me so little money. I can’t give it all to you.” I was dumbfounded. Just when I was about to clarify matters, my husband called me. “Helen, Mom doesn’t like this house. The other house she likes is three hundred thousand dollars more expensive. Quick, transfer me the money. “Oh, by the way, I’m afraid Mom will feel bad about this, so I didn’t tell her the actual price. When we visit her, please don’t accidentally tell her this information. I’m afraid she’d feel embarrassed.” I touched my flat belly. “Mary, did you say that I’m pregnant?” The next second, Mary’s phone started to ring. “Mom, Helen’s feeling uncomfortable, and she wants to buy a massage chair. Please send me more money!” Mary was also dumbfounded. “Aren’t you John’s wife?”

เพราะความเข้าใจผิด ทำให้ธาดากักขังชลาลัยเอาไว้ เมื่อความจริงเปิดเผย ชลาลัยพาดวงใจของเขาหนีไป เวลาผ่านไป 5 ปี เธอกลับมาพร้อมเด็กผู้หญิงตัวน้อย เขาจะทำทุกวิถีทาง เพื่อเอาดวงใจของเขากลับคืนมา “ผมจะทำให้คุณท้อง เหมือนกับที่ไอ้ทินกรมันทำกับน้องสาวผม!” “คุณพูดอะไร ฉันท้องแล้วยังไง เด็กที่เกิดมาก็ลูกของคุณ!” “เด็กที่เกิดมาไม่ใช่ลูกผม มันก็แค่เครื่องมือแก้แค้น คุณกำลังจะแต่งงานกับไอ้ทินกร” “หมายความว่าไง!” ถามด้วยความสงสัย เพราะไม่รู้ว่าธาดาจะเล่นเกมอะไร “ผมจะส่งของขวัญให้มัน จะเป็นยังไงนะถ้ามันต้องเลี้ยงลูกชู้!” “คิดว่าทำแบบนี้แล้วสบายใจคุณก็ทำไปเถอะ อย่าคิดนะว่าฉันจะให้มันเกิด ฉันจะทำแท้ง” “คุณไม่กล้าหรอกชลาลัย คุณเองก็จะต้องเจ็บปวด ไปพร้อม ๆ กับไอ้ทินกร เด็กคุณนี้จะเป็นหอกข้างแคร่ ที่คอยทิ่มแทงคุณ!” “คุณเลวมากนะคุณธาดา! เด็กที่คุณพูดถึงเป็นลูกคุณนะ” ถึงแม้เขาจะยังไม่เกิด แต่เมื่อนึกตามคำพูดของธาดาชลาลัยก็ขนลุก เด็กที่ธาดาต้องการให้เกิด คงเป็นแค่น้ำเชื้อตัวหนึ่งเท่านั้น “ผมเลวได้มากกว่านี้อีก ชลาลัย”

เมื่อนางร้ายในละคร ถูกเพื่อนสนิทในชีวิตจริงหักหลัง แย่งผู้ชายที่เธอรักไป อีกทั้งเพื่อนคนนั้นยังมาเป็นนางเอกละครเรื่องเดียวกับเธอ นินิว>>หลังจากที่แพ้จนหมดรูปและหายตัวไปจากวงการนาน 5 เดือน เธอก็กลับมาเล่นละครอีกครั้ง และได้เล่นละครเรื่องเดียวกับเพื่อนสนิทคนดี คนเดิมที่หักหลังเธอ ออสติน>>คาสโนว่าตัวพ่อ ตัวแปรสำคัญของเกมส์แก้แค้นนี้ เขาคืออดีตเพื่อนสมัยมัธยมที่โดนคนเป็นพ่อดัดนิสัย ส่งไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งแต่ยังไม่จบมัธยมปลาย โมนา>>เธอคือนางเอกในละคร แต่เป็นนางร้ายในชีวิตจริง พอได้เจอหน้ากับออสตินและรู้ว่าเขาคือสปอนเซอร์รายใหญ่ของละครเรื่องใหม่ที่เธอเล่น เลยอยากสานต่อความสัมพันธ์เพื่อเป็นบันไดให้เธอขึ้นไปยืนจุดสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอ... แต่งงานแทนน้องสาว ส่วนเขา... แต่งงานแทนพี่ชาย การแต่งงานที่เริ่มต้นจากความจำเป็นก็ต้องจบลงเมื่อหมดความจำเป็น ทุกอย่างควรกลับสู่สภาวะปกติ หากว่า… 5 ปีต่อมาเขาไม่ได้พบเธออีกครั้ง พร้อมความลับอันน่าตกใจที่ถูกซุกซ่อนไว้หลายปี

ถึงหัวใจไม่ค่อยรักดี แต่ขอรักเธอหมดหัวใจ... *************************************** คำโปรย: กว่า 5 ปีที่เตชิตายอมทนให้คนตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่รักดี ใจแตก และท้องไม่มีพ่อ เพียงเพราะ 'รัก' เพียงคำเดียว... จนกระทั่งเธอได้พบกับ 'เขา' อีกครั้งในตำแหน่งเจ้านายคนใหม่ และที่น่าช้ำใจยิ่งกว่าคือ...เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่อยู่ในหัวใจเขามาตลอด ซึ่งไม่ใช่เธอ เธอบอกตัวเองว่าควรตัดใจเสีย ไม่สิ! จริงๆ ควรบอกว่าเธอน่าจะตัดใจเสียตั้งแต่วันที่เขาทิ้งเธอไปเรียนต่อเมืองนอกนั่นแล้วต่างหาก เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่มีความหมายใดให้จดจำสำหรับเขา แต่กับเธอมัน...มี! หากจะโทษคงต้องโทษหัวใจไม่รักดีดวงนี้ที่มันควรหยุดหวังลมๆ แล้งๆ เสียทีได้แล้ว แต่มันไม่ง่ายเลย...

في اليوم الذي ذهبنا فيه لتوثيق عقد زواجنا، أرسل حبيبي، كارم صبحي، أحدهم ليقوم بطردي من مكتب الأحوال المدنية، ودخل ممسكًا بيد حبيبة طفولته. عندما رآني جالسة على الأرض في حالة من الذهول، لم يرف له جفن حتى. "ابن جيهان فراس يحتاج لإقامة في مدينة كبيرة، بعد أن تتم حل مسألة إقامته، سأتزوجكِ" لذلك اعتقد الجميع أن امرأة مهووسة بحبه هكذا، بالتأكيد ستنتظره شهرًا بكل رضا. فعلى أي حال، لقد انتظرته بالفعل سبع سنوات. في تلك الليلة، فعلت شيئًا لا يُصدق. وافقت على الزواج المدبر الذي خطط له والداي، وسافرت إلى خارج البلاد. بعد ثلاث سنوات، عدت للبلاد لزيارة والداي. زوجي، فؤاد عمران، هو اليوم رئيس شركة متعددة الجنسيات، وبسبب اجتماع هام طارئ، أرسل أحد موظفيه من فرع شركته المحلي ليستقبلني في المطار. وما لم أتوقعه أن موظفه ذاك، كان كارم الذي لم أره منذ ثلاث سنوات. لاحظ على الفور السوار الامع الذي كان على معصمي. "أهذا تقليد للسوار الذي حصل عليه السيد فؤاد في المزاد مقابل 5 ملايين دولار؟ لم أتخيل أنكِ صرتِ متباهية إلى هذا الحد؟" "على الأغلب لقد اكتفيتِ من إثارة الفوضى، هيا عودي معي. وصل ابن جيهان لسن المدرسة، لحسن الحظ يمكن أن تقليه وتحضريه من المدرسة." لم أقل شيئًا، لمست السوار برفق... هو لا يعلم، هذا أرخص الأساور الكثيرة التي أهداني إياها فؤاد.

"สะดุดรักพี่คนสวย"เป็นหนึ่งในเซ็ท "สะดุดรัก" เป็นเรื่องราวของ ไวน์ น้องสาวฝาแฝดของพี่หมอเวกัส ไวน์เป็นสาวสวยที่เก่งรอบด้านแต่ในความเพอร์เฟคนั้น เธอกลับไม่สมหวังในเรื่องความรักเพราะโดนแฟนที่คบกันมา 5 ปี นอกใจไปมีคนอื่น หลังจากนั้นมาเธอจึงตั้งปณิธานว่าจะไม่จริงจังกับเรื่องความรักอีกเด็ดขาด ความซื่อสัตย์คงไม่มีอยู่จริง แต่แล้ววันนึงพระเจ้าดันเล่นตลกส่งหมาเด็กเข้ามาในชีวิต จากเหตุการณ์ที่เธอแค่อยากลองวันไนท์กับโฮตส์ของเพื่อนสนิท กลายเป็นว่าได้เธอไปวันไนท์ผิดคน หลังจากคืนนั้นผ่านมาสองเดือนเธอได้เจอเขาอีกครั้งในฐานะผู้ดูแลโปรเจคของโรงพยาบาลของครอบครัวเธอ เรื่องราวหลังจากนี้จะมีแต่ความน่ารัก หนุบหนับหัวใจ ทำคุณยิ้มตามจนแก้มปริกันแน่นอน

John Garnett's secretary fed me to the dogs on my own birthday. I called his number endlessly to call for help, only for him to block my number immediately, as he fooled around with his secretary at the presidential suite in broad daylight. All I felt was agony as I was ripped into countless little pieces, still holding on to the black rose seeds he had given me when we were younger. That was not thrilling enough for the secretary, however, she buried me in the backyard of John' villa, intent on making my perished soul watch their bedroom activities. It was not until rain poured a month later, and a cluster of black roses suddenly grew in the backyard. "Where's Claire? I was just scaring her with the dogs—did she run away just to spite me?"

My cousin, John Anderson, always paid me in tens rather than in thousands. He owned a renovation company, and my team and I always worked hard for his projects. However, he only transferred me thirty dollars for sand and concrete that were worth three thousand dollars. Besides that, he only transferred me one thousand five hundred dollars to finance customized doors and windows worth one hundred and fifty thousand dollars. I did not harp on that. Instead, I bore the cost in full, as he was my cousin. That was until his wife, Rory Anderson, scolded me in front of all the workers. “Peter’s a bloodsucker. He never informs us whenever he buys new materials. He must have scammed a lot of money from us! I saw that he got himself a new house and a new car. I bet these are all bought with money he took from us!” John smoked next to us and sighed, “Never mind. He’s family after all.” I was furious when I heard that. I paid more than six hundred thousand dollars’ worth of material fees for him, and he was accusing me of stealing his money? The next client had a mansion and wanted natural marbles worth hundreds of thousands of dollars for his living room floor. John approved the request but only transferred me a thousand dollars to get it sorted out. So, I went to the brick factory located in the countryside and got a truckload of used red bricks from pigpens. Then, I used them for the client’s flooring.

เขาเปลี่ยนชีวิตเธอจากเด็กฝึกงานธรรมดาสู่การเป็นเลขาคู่ใจมานานกว่า5ปีแต่สิ่งที่เธอทำไม่เพียงแต่ทำงานเลขาเธอยังคอยปรนนิบัตเขาในยามค่ำคืนอีกด้วย