Novel & Cerita Jokes Are Half Meant Meaning

Akma akong sasagot ng bigla itong bumunghalit ng tawa. " Half joke iyon— so that means half totoo rin.. Come here Ma ko. I'm waiting patulugin mo na ako!" Hindi ako makapaniwala sa mga sinasabi ni Azul. Is this his true identity nor attitude?

"I'm just joking. You're so pretty. Bagay na tayong magkasama. Pero pangit ka pa rin kahit tumabi ka sa akin. JOKE! hahaha." Nagpeace sign siya with matching sparkling eyes. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko kaya alanganin akong ngumiti. "Jokes are half meant. Cranberry, ‘di ba ang sabi ko, magpaitim ka ng buhok?" tanong ni JG na mainit yata ang ulo kay Berry.

It's not even funny and I don't get him. "It's not joke, pinagisipan ko 'yon, ah! Tapos hindi ka naman kikiligin?" Ngumuso s'ya at parang batang kinuhanan ng candy pero ang cute n'ya. Okay, Meggay cute na s'ya ngayon? "Anong nakakakilig sa sinabi mo?" I said while looking at him. He's still pouting I love seeing him pouting. "Sinearch ko pa 'yon sa g****e, amputcha!" He looked at disbelief like why I did not understand his jokes.

“Hoy Alex huh! Kahit kailan hindi ako natutuwa sa ganyang mga biro mo!” Akala niya kagaya ng mga dating biro nito ay tatawa lang ito. Pero natigil siya ng makita ang mata nitong seryoso. Umpisa pa lang alam na ni April na sa kabila ng mga biro nito ay may seryoso itong gustong sabihin sa kanya. Diba nga: Jokes are half meant. Tinalikuran niya ito at pinagpatuloy ang pag-aayos ng mga gamit.

she suggested. “Ano namang pagkukwentuhan natin?” “Iyong life mo na lang kaya na sobrang lungkot at gulo.” We all grew silent after my statement. Para iyon kay Ruby Lane pero bakit pati kami ni Chadleen ay parang natamaan? They said that jokes were half-meant, half-meant para sa kausap mo at half-meant para sa sarili mo. “Malungkot lang iyong buhay ko pero hindi magulo,” sagot naman niya.

“Sorry, sorry. I just didn’t expect that I’ll hear that from you. That’s so… inelegant. Hindi katulad ng ugali mo.” Malakas akong bumuntong hininga dahil may point nga naman siya. Tama nga naman. Sino ba namang mag-aakala na ganito ang sense of humor ko? Considering the fact na mukha akong mataray, mukha rin akong maarte. I can’t blame him if he didn’t expect that. “Fine. Ie-explain ko nalang sa ‘yo ang mga jokes ko para maintindihan mo. Kawawa ka naman, para kang galing sa cave kasi wala kang alam sa mga jokes.”

Huli na nang marealize niyang hindi pala joke ang dating ng sinabi niya. “Ah—hindi! I mean…” mabilis siyang nag-isip habang napapakamot sa ulo. “Parang… metaphor lang ’yon.” Huminga siya nang malalim, saka nagpa-cute ng konti para makabawi.

Anong klaseng joke ba 'yon ayttt. "Nahhh okay lang, beside tama ka naman din, sana talaga pagbalik natin, maliwanagan na," mahinang boses na sabi ni Lyn. Hinawakan ko naman ang balikat niya, nandito lang kami para sa'yo handang damayan ka. "Ikaw kasi ayusin mo joke mo," sabi ni Annah. Here we go again. "Sabi ko na nga tatahimik na lang talaga ako hmmp!" Sagot naman ni Jane. Ayan na naman sila, the Tom and Jerry pfttt BWAHAHAHAHA.

Napahawak pa siya sa tiyan niya, para bang nakarinig siya ng joke na hindi niya pa naririnig sa tanang buhay niya. "Masasabi ko talaga na half brothers lang tayo." Natatawa niyang saad, mangiyak-iyak na ang itsura ng mukha niya dahil sa pagtawa. Panigurado pag ti-tripan na naman ako ng mabait kong kapatid. "What do you mean?" "Walang makupad sa lahi natin, bukod tangi ka lang."

Sa halip na matawa ay bahagyang napataas ang isa kong kilay, “Ginagawa mo bang joke yung name ko?” may katarayan kong sambit, inirapan ko siya dahilan upang bahagyang kumunot ang noo niya, “It means laya na, ang hirap namang magjoke sa'yo” naiinis niyang turan ngunit parang balíw lamang akong tumawa. Ang Corny! Bakit kasi ga'non siya magjoke?!