Jose Rizal Famous Lines Tagalog Novels & Stories

Hinaplos ko ang kaniyang pisngi at binigyan ito ng tipid na ngiti. "Tumatanggap ako ng pasasalamat kung di mo naitatanong. Pero kahit hindi mo ibigay sa akin iyon, masaya pa rin akong tuluyan ka nang nakalaya. Your freedom means my freedom too." Tinapik ko siya sa balikat. "As we go on our separate roads, live your life from now. Go, get your man."

"Tigilan mo na 'to! Mapapagalitan ka lang o di kaya baka maparusahan ka lang." Napasinghap ako nang mas lalong napalapit sa akin ang paglibot ng apoy. Mas lalong naging limitado ang pagkilos ko. Sinubukan ko namang palibutan ang sarili ko gamit ang mahika ko ng mga halamang rosas pero nasunog lang ang mga ito. "Ano? Aamin ka na ba?" Natatarantang umiling iling na lang ako, "Wala nga akong alam! Sabi ko naman sayo, hindi naman ako makikinabang kung may malaman ako sa mga sikreto mo!"

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

Ngumingiti na naman siya. At makita siyang ngumingiti ngayon ay ibig sabihin na unti-unti na namin siyang nabibigyan ng kulay at rason para magpatuloy sa buhay. •• Nasa klase na kami sa Rizal's Life at nakapuwesto kami sa may dulo, nakaupo ako malapit sa bintana. Ano bang meron sa bintana na 'to? bakit lahat ng umuupo rito napapatulala?

"Ano naman yung nasa ribs and sa dibdib mo?" Gumilid si Javier para maayos na makita ng dalaga ang tattoo niya sa ribs. "Latin word din ito. It means 'to the point of no return'," Humarap siya sa dalaga at tinuro ang kanang dibdib niya. "Philippines Tribal, ito ang napili ko kesa doon sa ibang tribals. May deeping meaning sa Philippines kaya pinili ko 'to. Balak ko din sana na dugtungan itong tattoo ko sa dibdib hanggang sa kanang kamay ko,"

__________ Doon naman sa Rizal, Nueva Ecija kung saan naroroon si Ana ay walang kaalam-alam si Enrico na nang oras ding iyon ay mag-isang nakaupo si Ana sa garden bench na nasa harap lamang ng bahay nina Aseneth. Kandong nito ang isang basket ng assorted roses and flowers habang madamdaming inaawit ang awitin ding iyon ni Ogie Alcasid. Bumabalong ang masaganang luha sa mga mata nito na umaagos sa makinis nitong mga pisngi nang abutan roon ni Aseneth. Dala ni Aseneth ang miryendang ipinakuha kay Aling Marta at ito na mismo ang nagdulot kay Ana.

"F*ck! Paano ako kakalma ni hindi ko man lang nasabi sa kanyang mahal na mahal ko siya! Bullsh*t!" Napatakip si Rizel sa sariling bibig sa narinig mula sa binata. "Gago ka rin, ngayon mo lang 'yan sinabi kung kailan patay na ang taong gusto mong pagsabihan niya'n? Tunay nga na nasa huli ang pagsisisi. Isa lang masasabi ko, Mr. Del Fuego. Isa kang dakilang bobo, duwag at gago! Patawad pero iyon ang totoo."

‎Mas personal. ‎“At kung hindi sapat ang nakaraan…” bulong niya, ‎“…sisiguraduhin kong wasak ang hinaharap.” ‎— ‎ ‎

Finally, wala nang atrasan 'to! I'm so in love with you And I hope you know Darling, your love is more than worth its weight in gold We've come so far, my dear Look how we've grown And I wanna stay with you until we're grey and old Just say you won't let go Just say you won't let go Tumayo si Dan at saka ako hinalikan sa mga labi na buong puso ko namang tinugon. This is the best day in my life. Finally!