Kabanata Mga Nobela at Kwento

sambit niya, tinapik niya ng malambing ang ulo ko, “itong lifestyle variety show ay malaking production. Ikaw at mga kapatid mo ay dapat na magsaya. Ihahanda namin ng nanay mo ang lahat para magkaroon tayo ng nararapat na reunion banquet kapag nakabalik ka na.” Pagkatapos, idinagdag niya ng may kaunting guilt, “Alam ko na namiss ko ang unang 20 taon ng buhay mo, pero para sa akin, ikaw ang nag-iisa kong kayamanan. Walang makakapunan sa puwesto mo, okay?” Ang variety show ay magaganap sa maliit na village sa kabundukan, at pre-recorded na ito. Sa unang araw ng recorded show, ang agent ko, na si Melinda, ay naghihintay na sa pinto.

Kabanata 2 Basang-basa ang kanilang mga katawan habang tinatahak ang madilim na kagubatan. Ang ulan ay tila walang balak tumigil, ngunit hindi iyon alintana ni Amara. Hawak pa rin siya ni Kael habang tinatakasan ang mga lobo na patuloy silang hinahabol. Ang kanyang puso ay kumakabog, hindi lamang sa takot kundi sa kakaibang koneksyon sa lalaking ngayon ay humahawak ng kanyang kamay.

Pagkatapos niyon, tumalon siya sa hangin. Sa pamamagitan ng pag-alon ng kanyang katana, pinutol niya ang buntot ng spider beast. Malinaw na kilala ni Kazuo ang gagamba Kahinaan ng Hayop: Boom! Naputol ang buntot ng spider beast, at pumutok ang katawan nito nang mabangga. Pinatay ni Kazuo ang Napakalaking hayop na gagamba na may isang pag-ugoy lamang ng kanyang talim!

Umiiyak ito. "Narito na pala si Cielo," saad ng babaeng hindi ko kilala. "Wait, pwede ko bang malaman ang pangalan mo?" tanong ko rito. "Naks naman, Bettina Galvez Deogracia grabe ka naman at nakalimutan mo agad ako. Hello! Isang buwan kang nawala tapos ganyan ka na sa'kin?" palatak nito.

Kasalukuyan Sa loob ng kanyang silid sa Cebu, nakayuko si Fernan James, nakasubsob ang mukha sa pagitan ng kanyang mga palad. Ang bigat ng mga alaala ay parang kandadong matagal na niyang gustong basagin ngunit takot siyang makita ang laman. Ang bawat tikatik ng orasan ay parang kalansing ng rehas paalala na kahit malaya siya, bilanggo pa rin siya ng nakaraan. Ang pulang ribbon na nasa kanyang bulsa ay tila may sariling buhay; naririnig niya ang bulong nito sa bawat tibok ng puso niya.

Kabanata 69 Sa Capital City, sa Government Affairs and Commerce Association. Pagkatapos mag-sign in, nakahanap sina Persephone at Lucy ng tahimik na lugar kung saan sila uminom ng red wine at kumain ng kaunting snacks. Sabi ni Lucy, “Ayaw ni Mama na mag-hotel ka. Sabi niya, handa na raw ang bahay kaya kailangan mong sumama sa 'kin mamaya. Don’t worry, hindi alam ni Mama yung tungkol sa 'yo at sa kuya ko. One night ka lang naman titira, aalis ka na rin bukas ng hapon pabalik ng Kunming. Anong masamang mangyayari sa isang gabi lang? At saka, ang laki-laki ng capital, paano pa tayo magkikita nang hindi sinasadya? Hindi ko ba sinabi? Nasa France ang kuya ko!”

tanong ko sa babae na kasalukuyang humihigop ng kanyang kape Nakita kong nagulat ang babae at muntikan ng matapon ang iniinom nito. Nangungunot ang noo nito habang nakatitig sa akin. Pero maya-maya’y ngumiti na ito sa akin. A friendly smile. Ibinaba nito ang tasa ng kape at tumayo. “Yes. I’m Bianca and you must be Marga.” At inilahad nito ang kamay sa harap ko.

Baliw! Natatawa siyang tumayo bago nagpakilala. "Ako si Herbert Koby Ventura. My code name is Mantis. The techy guy of the team." Kumindat siya bago inayos ang makapal niyang salamin. "I can hack, code, and create bombs." Tinaas niya ang baba na parang nagmamalaki. "I can't do battle fields. Halata naman sa katawan ko." Pinakita niya 'yong payatot niyang katawan. "Joke. May hika kasi ako."

Napanganga ang iba. “Forged using a proprietary alloy,” dagdag ni Kuki habang lumapit sa akin. “Stronger than steel, lighter than titanium and sharper than anything currently in the market.” Lumapit ako sa glass. “Named…” Hinawakan ko ang control panel. Nagbukas ang chamber. “Vanta Edge.” Hinawakan ko ang espada. At sa isang iglap ay isang manipis na silk cloth ang nahulog mula sa taas. Hinati ko ito sa hangin, hindi lang dalawa, kundi sa apat pa.

Palagay ko’y matagal ng magkasama ang dalawang kabayong ito. Malayo-layo na ang aming nalakbay puro puno at matataas na damo lang ang aking natatanaw. Hanggang sa nakita ko ang pulang bakuran napakalawak ng sakop nito. “Naririto na tayo, iwan mo na ang kabayo sila na ang bahala d’yan.” imik ni Pablo. Tumuloy na siya sumunod na lamang ako. Namamangha ako sa aking nakikita ang kuwadra ang malawak na lupaing tabas ang damo. Hindi ko mapigilang ngumiti ng matagpuan ng aking mga mata ang taniman ng mga bulaklak.