Kakashi Without His Mask 소설 & 이야기

Nakayuko si SAITAN habang nakatukod sa sahig ang katana upang hindi siya matumba. Habang si Yahiko naman ay nakaangat ang ulo at mariin na nakapikit habang natatanggal ang kanyang maskara. Nakatutok ang paningin sa kanila ng lahat. Nang kanilang mga kasamahan na tahimik lamang silang pinapanood. Mababakas sa mukha ng mga ito ang pagkasabik na malaman kung kaninong mukha ang nasa likod ng mga suot nilang maskara.

Nakaramdam ako ng inis dahil pinagtatawanan nila si Aki. Nakasuot kasi siya ng nakasanayan niyang porma, malaking t-shirt at pantalon. Pero ang nakapagtataka ay nakasuot ito ng maskara. Ang mas kinagulat ko pa ay bigla siyang kumanta. Nagulat na naman ang lahat dahil do'n, ngayon ko lang nalaman na marunong pala siyang kumanta at ang ganda ng boses niya.

"Kung sana noon pa lang pumayag ka nang makipag-usap sa akin...matagal mo na sanang alam at maaaring, hindi ka nasasaktan ngayon kung sakali." Napakunot ang noo ko sa mga sinabi niya. Looking at him right now, it seems like he's not the Jerkson I've known in School. He's such a different person right now. He is wearing a different awra and a mask, and I can't even read his mind! "Ano ba talagang sasabihin mo?" Lumingon muna siya sa mga staff ng coffee shop at sa isang tango niya lang, nagsialisan na ang mga ito. I looked at him in disbelief. How can he do that? How can he easily command them with just using his eyes?

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

Akala ko maganda ang ideya na suot nila ang contact lenses pero hindi ko pa rin siya makita, ngunit ganoon ako natigilan ng makita ang bagong pasok na naka-suot ng itim na slacks at itim na long sleeve polo, kahit na ang sapatos niya ay kung wala sigurong music ay rinig ang tunog no'n. Hindi ko maalis ang tingin sa kaniya, pamilyar ang suot niyang mask kaya naman inalala ko kung siya ba 'yon ngunit halos mahulog ko yung bag ko na hawak ng may abutin ang kamay niya sa leeg at ganoon ko nasigurado na ito nga yung sa ball dahil sa kwintas na suot niya. Siya na nga siguro 'to.

“Great,but can you remove your mask? I want to see the beauty behind those fiery eyes.” Nakangising sabi nito,mariin na ikiniyom niya ang kamao at susuntukin na sana ito dahil umangat na ang kamay nito para tanggalin ang mask niya. Lumapit si Shasha,pinigilan ang kamay ng matanda at pumagitna sa kanila. “ I’m sorry Mr. Aleexev,but she is wearing that mask for a reason. Her face is burnt and I’m sure you will be just disgusted. So let’s just stay it that way,and she will be with me when I get married your nephew as my attendant .”

Leave me with nothing when I come down…’ I smiled at him. I am wearing a mask, kaya naman malabo kong makita kung sino ang nasa paligid bukod sa main character ng event na ito. Wala rin naman akong pakialam sa kung sino ang nasa paligid. After this, uuwi na ako. Wala akong dapat ikahiya. Maganda naman ang katawn ko, ‘di ba? Hindi na siguro masama. After laying down, I slowly got up, made my way towards him. Nakatuon ang mata ko sa sigarilyong hinihipak nito. At aminin ko man o hindi, sobrang gwapo niya!

"Shi Bane Tatsu" SUOT ang itim na leather long sleeve jumpsuit, flat knee boots, tinali ko ang mahaba kong buhok saka ko sinukbit ang itim sa baseball cap. Kinubli ko rin ang mukha gamit ang itim sa mask. Inihanda ko na ang sarili para sa susunod kong target na si Shi bane Tatsu the faceless gang leader of Gokudo Soshiki.

Nakasuot ito ng mask na itim at nakasuot din ng cap na kulay itim din. Hindi n'ya masyadong makita ang hitsura nito dahil sa suot na mask and cap. Nakita n'ya ang braso ng lalaki na halos mapuno na ng tattoo. Nakaramdam s'ya ng kakaibang pakiramdam ngunit pilit n'yang nilalabanan ito at ipinagwalang bahala na lang ang nararamdaman na kakaiba.

Akala ba niya na pwede siyang umalis na lang pagkatapos niyang makisiksik sa aking kama? Hinila ko ang kanyang manggas, ibinigay sa kanya ang maskara, at tumingin sa kanya nang may pagmamakaawa. "Isuot mo ito at tapusin mo ang sinimulan mo. Hindi mo lang basta maiiwan ang mga bagay na hindi tapos… Sa kalaliman ng gabi, si Richard, ang kanyang madidilim na mga mata na wala nang colored lenses, ay tinitigan akong maigi.