Kamay Na May Dextrose Mga Nobela at Kwento

Nakaramdam ako ng pangangawit sa magkabila Kong balikat at braso dahil sa sunod-sunod Ang kinabitan ko ng dextrose. Ngayon ay katatapos Ko lang kabitan Ng dextrose ang bagong dating na pasyente.

" Nang marinig ang buong pangyayari, naging kumplikado ang naramdaman ng lahat sa loob ng silid. Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang nurse, dala ang bote ng dextrose. “Hello po! Pwede po bang lumayo muna ang mga kamag-anak?! Lalagyan lang po namin ng dextrose para lumakas ang pasyente!” "Teka! Anong klase ng suwero yan?" Lumapit nang maingat si Hector, kinuha niya ang bote, at sinuri ito habang inilabas ang kanyang cellphone upang maghanap ng impormasyon.

Ang dahan dahang pagbagsak ng tubig mula sa dextrose ay naririnig ni Danica, matapos mamayani ang sandaling katahimikan sa kanila. "Bakit may Dextrose ako?" tanong nito sa kanya. "Kailangan mo ng nutrient, dahil baka daw mahirapan kang kumain. Isasaksak ko na lang diyan yung iba mong gamot." paliwanag niya, saka parang hinimay himay niya ang buhok nito na nakatabing sa noo ng lalaki. "Mukhang pagod ka.. gusto mo bang magpahinga?"

Tumango lang ako bilang sagot. “Pwede na siguro akong umuwi. Konti na lang naman ‘yung laman ng dextrose,” sabi ko habang nakatingin sa dextrose ko. Tumingin din siya dito, tila nag-iisip, bago kinuha ang cellphone niya at may tinawagan. “Ton, can the patient go home? Kumain naman na siya. Konti na lang laman ng dextrose niya.”

Kasabay noon, sumalubong ang matapang na amoy ng alcohol at gamot. Pinilit niyang dumilat. Unti-unti, lumitaw ang puting kisame na may ilaw na nakakasilaw. Sinubukan niyang igalaw ang kamay pero tila ba may mabigat na nakadikit dito. Pagtingin niya, halos mapalundag ang puso niya nang makita ang mga tubo at dextrose na nakakabit sa kanya.

Tinanggal naman niya ang dextrose niya kaya dumugo ito. Tumawag naman ng doctor si Roan kaya inasikaso naman nila agad si Noah. Ininjekan nila ito ng pampakalma. Maya-maya lang ay tumalab na ang gamot kaya kumalma na si Noah. At nakatulog na rin ito. Tinabihan nalang ni Roan si Noah. At kinantahan niya ito. Maya-maya lang ay nakatulog na rin si Roan.

"Kaya ko. Lalo na't may mga kamay pa ako para kumain. Wag kang mag-aalala sa akin at bumalik ka na sa ginagawa mo. Ayos lang talaga ako.x Tiningnan niya ako sa mga mata ko. Para talagang naninindigan ang mga balahibo ko habang nakatingin sa kanya. Pero tiningnan ko talaga ang mga mata niya hanggang sa siya na ang nagbuntong hininga. "Finish your food and rest after that. Wag kang aalis sa kwartong ito hangga't di ka pa gumagaling. May inilagay na akong gamot kanina sa dextrose mo kaya magpahinga ka na lang."

Nakatarak din ang iba’t ibang uri ng dextrose sa kamay niya. Mas lalo na akong pinanghihinaan ng loob. Pati katawan ko bumibigay narin. Pagod, puyat, di makakain ng maayos dahil sa sobrang stress ko sa ilang linggong ginugol namin sa ospital na ito. Napapaisip narin ako ng bayarin ng ospital, kasi pakiramdam ko tambak na tambak na iyon. Wala naman akong magawa, kailangan kong mapagaling si Lola. Namimiss ko na siya.

“Oras na ho para uminom ng gamot niyo, ma’am.” Tiningnan ni Raquel ang dextrose. “Papalitan mo pa ba ang dextrose ko?” “Hindi na ho, ma’am. Ang sabi naman ni doc bukas ng umaga ay pwede na kayong lumabas dito sa ospital.”

" Ang tawag dito sa higaan ay kama, ito ang karaniwang ginagamit ng mga tao dito. Narito tayo sa hospital kung saan dito dinadala ang mga taong may nararamdaman sa kanilang katawan. Ito naman nasa kamay mo, ay dextrose ang tawag diyan. sabi ng doctor ay na over fatigue ka daw at kulang ka sa nutrients. Kinaylangan mo rin salinan ng dugo. Bakit pala alam mo ang pangalan ko?!" Natigilan ito at umiwas ng tingin..