Kamusta Ka In Japanese Novels & Stories

“Kon'nichiwa.” Ani ng cute na boses ni Misaki bago ngumiti sa lalaki na nanatiling nakatulala sa kanyang mukha. “S**t! M-Multong Japanese!?” Bulalas ng binata na hindi makapaniwala na totoo palang may multo.

Hindi mapigilang magtaka ni Yahiko, “Mr. Wade, kung gusto mong ipuslit si Jasmine sa bansa niyo, hindi ka magkakaroon ng problema sa customs ng Japan, pero sigurado akong kailangan mo siyang itago sa customs ng bansa niyo. Hindi ba masyadong malaki itong abala?” “Ayos lang.” Seryosong nagsalita si Charlie, “Kaya kong solusyunan ang bagay na iyan sa Aurous Hill. Uutusan ko na lang ang mga tauhan ko na ihanda ang lahat para sa akin. Ang problema ko lang, wala akong koneksyon sa Japan. Ikaw lang ang kaibigan na pwede kogn mahingian ng tulong dito. Pwede ba akong humingi ng pabor na bigyan mo kami ng masasakyan ni Jasmine para tahimik kaming makaalis ng Japan?”

Kwestyon ko, pero nanatili lang siyang nakatitig kaya naguluhan tuloy kaming lahat. "You're so sweet that the ants will reject you from being so sweet," he stated kaya natigilan ako at alanganin na tumawa. "Kuya, slow si Ate Miran. Straight to the point mo na," sinamaan ko ng tingin si Yamato na ngingiti ngiti. "I guess kuya means you didn't greet him," napalingon ako kay Jami na nakangiti kaya alanganin akong natawa. "H-Hindi pa ba.. Happy birthday," nahihiyang sabi ko pero blangko niya lang ako ma tinitigan kaya alanganin ako na ngumiti.

pagmamalaki ni Amara. "That's the reason whyt it's one of my favorites Japanese restaurant! Napakasarap nilang magluto, here.” dagdag pa ni Amara. “Parang karaniwang japanese restaurant lang naman to.” kontra naman sa kaniya ni Hunter. “Tss! Baka naman kasi it's your first time lang makakain here?” irap sa kaniya ni Amara.

wika ni Mama. “Good night, Tita Miliani. Good night, Jaslene.” I just raised my hand and gave him a wave of goodbye. “Thank you, Kaz. Oyasumi.” He smiled when he heard me talk in Japanese. “Oyasumi.” Ngumiti pa si Mama kay Kazuki bago tuluyang isara ang p***o. Pagkasara pa lang ng p***o ay kinurot na ako ni Mama sa tagiliran. “Ma! Aray ko naman!”

"Hajimemashite, is nice to meet you." ani Ash habang nakaupo sa sofa at kumagat sa hawak niyang pizza. "Ha-ji-me-ma-shi-te?" pagbigkas ko. "If magpapakilala ka naman you should say Suaresu, Kyarisuta Keshu Desu means I'm Calista Kesh Suarez. In japan mas prefer nila na surname first." She smiled. "Swa-re-su, Kya-ri-su-ta Keshu De-su?" patanong na sagot ko.

Lumilipad lang sa hangin ang sasakyan naming BMW. “Anata w* nattsu o kokuhyō shite imasu ka?! (Are you damn nuts?!)” “Īe, demo w*tashi w* hitomebore shimashita! (No, but I fell for you at first sight!)” “Nihongo ga hanasemasu ka? (You can speak Japanese?)”

Isang beses itong mabilis na tinanguan ni Betsy sabay iwas ng tingin dahil nababalisa talaga siya sa paraan ng pagtitig nito. “Can you tell us some Japanese words? Well, aside from ‘Arigato’ of course because that's all I know! Ha ha," madaldal na pagpapatuloy ni Amanda. Pisti! Napamura na naman siya. Paano ba ito? Iyon lang din ang alam niya! Ingles lang naman ang ginagamit nila ng kliyente niyang haponesa kapag nag-uusap sila. Ipapahamak pa talaga siya ng unat nato. Piktosan ko ‘to sa matres eh. Nasa isip niya.

Akmang babangon na sana ako pero naramdaman ko na lang ang biglang paghapit ng kung sino sa katawan ko Wala sa sariling napabaling ako ng paningin at doon sumalubong sa paningin ko ang walang iba kundi si Russell. Nakapikit ang kanyang mga mata at halatang inaantok pa "Saan ka pupunta? Don't tell me, tatakasan mo na naman ako." narinig kong wika niya. Halata sa boses nito ang pagkaantok kaya wala sa sariling iniangat ko ang mga kamay at nakangiting hinaplos ang matangos niyang ilong "Paano naman ako makakatakas sa iyo gayung nandito tayo sa Japan." nakangiting sagot ko

"Kanojo ga anatagata to no koushou wo tantou suru. ( She will be the one negotiating with you )." The words hit me like a brick. My heart stuttered, and my mouth nearly fell open. I remember Ryu telling me about the deal but this is too soon! I can't even communicate in japanese. I turned to Ren sharply, about to protest, but the look he gave me made my voice die in my throat. He leaned forward slightly, locking eyes with me. There was amusement there, but beneath it, something sharper—something calculating. "Omoshiroi. Ii darou. ( Interesting. Very well, then )."