Kamusta Ka In Japanese นิยาย & เรื่องราว

Natampal ko nalang ang noo ko bago bagsak na nahiga sa kama. Hindi ko itatanggi na wala akong alam pag-dating sa mga lugar! Japan, Korea at China lang ang pamilyar kong bansa na alam ko kung ano ang mayroon. Bumangon ako't naupo sa kama. Sa Japan ay may— "Aribato—" kumunot ang noo ko. Mali yata. Tumikhim naman ako. "Alibato—hindi, arogato? Hindi 'rin parang mali."

Hindi talaga ako tinatantanan! "Ah, I like this one and this one..." Itinuro ko na lang ang picture ng mga pagkaing masarap base sa paningin ko. Hindi na ako nag-exert ng effort na basahin ang mga iyon. "Koko wa hajimete desu. Menyuu no setsumei o onegai dekimasu ka?" Nalaglag ang panga ko nang marinig ang malalim na boses ni Blake na nagsasalita ng Japanese.

Mayaman nga silang tunay. "But I am not tired, Hijo." May ngisi sa labing bumaling sa akin si Tita Yumi, naniningkit ang mga mata. "Jissai, watashi wa kanojo ni tsuite motto shiritaidesu. Kanojo wa totemo kireide shinsetsudesu. Watashi wa anata no haigūsha to kizuna o kizuku koto ga dekiru yō ni naritaidesu."

Sabi ko ng may pa-aalala Wala ito! Yamato sabi niya Teka bakit may nasabi ba akong masama. Teka Kukuha ako ng Panyo!. Wag na! Sabi niya! Tapos tumingin siya saakin. Ako rin Matagal na kitang gusto Yamato mula ng ibigay mo saakin ito. Sabi ni Haruka at ipinakita ang isang panyo. Kung ganun itinago mo yan ng ganun katagal. sabi niya kaya naman nakaramdam ako ng tuwa. Agad ko siyang niyakap dahil sa nalaman ko. May gusto rin siya saakin. At itinago pa niya ang binigay kong panyo. Yamato! Let me kiss you. Sabi ni Haruka.

Hindi umimik si Ken, tumango lang siya at mabilis akong hinawakan sa ‘king siko at hinila na palabas ng restaurant na ‘yon. “Ano ‘yong ‘arigatou’?” pagtatanong ko sa magaling na lalaki. “A simple thank you in Japanese word.” “Oh.” napamangha ako sa'king narinig. “Di ba may dinadagdag pa sila ro’n? Ano nga ba ‘yon? Arigatou guzai... Arigatou guzaimasu?” “Yeah.” he simply answered. Nang makarating na kami sa kanyang kotse ay pinagbuksan niya ako ng pinto muli. “Hop in.”

pabulong pa na sabi nito bago siya iniwan sa lalaking hindi naman niya kilala. Nanginginig ang mga tuhod habang nakayuko at hawak ang sariling mga kamay. Ramdam niya ang mga titig ni Yakashi sa kaniya na para bang n*******d siya sa harapan nito. Mas nailang siya at tinakpan ang katawan gamit ang mga braso. "Come here!" narinig niyang sabi ni Yakashi, bakas sa accent nito pagiging Japanese. Halos hindi iyon malinaw at halata ding hirap itong magsalita ng English.

"J-Just do anything you want, Klyton---" "It should be babe, not Klyton." What the h*ll. "Anong katarantaduhan---" "You should talk calmy. Japanese people hold their temper like how they hold a glass of wine on their hands," sermon sa'kin nito. Palihim naman akong napairap. "F-Fine." "Put your hands on my arms, okusan." "Okusan?" "It means wife."

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

"Uy, Jed! Napatawag ka?" "Ah.. gusto lang sana kitang kamustahin. Kamusta ka bilang isang ina?" "Ah.. okay naman, alam mo, Jed, na-appreciate ko ang pangangamusta mo. E, ikaw ba? Kamusta? Pati 'yung banda?"

paliwanag ng matanda. "Nagpapasalamat ako sayo mula sa kaibuturan ng aking puso!" sagot ni Fujiko, ayaw niyang tumanggi dahil nasa panganib pa ang buhay ng kanyang pamilya. Sa tulong ng pamilyang Yamashita, magkakaroon na sila ng pagkakataong makalaban ang pamilyang Kanagawa at Hanyu...!