Kapit-bahay Novels & Stories

Lupa lamang ang sahig ng buong capella kaya medyo malupa at maalikabukin ito. Nang makarating sa tinunghang pintuang yari sa kawayan, pumasok silang dalawa rito at narating nila ang malawak na silid ng kura ng capella na si Padre Mariano. Nandito na ang kanyang higaan, hapagan, kusina at banyo, lahat lahat ay naroon na sa silid na iyon. Tumungo sila sa hapagang yari sa kahoy na kamagong at umupo sa mga silyang naroon. Binuhos naman ni Padre Mariano sa isang tasa ang naglalamang mainit na tsa-a mula sa takore. Inalok pa ng tinapay ng matandang padre ang kanyang bisita.

Sa pamilya kong may kapangyarihan? Sa sarili kong lumaki na walang alam? Bata pa lang ako, may banta na pala sa buhay. Pero sa gitna ng lahat ng mga kwento ni Lola, yakap ko ang kahon. Parang yakap ko ang batang ako na matagal nang naghihintay ng paliwanag. Ngayong alam ko na ang lahat, Hindi man malinaw ang lahat, pero hindi ko alam kung saan ako magsisimula muli..

Kapal ng mukha. Ngumiti na lang siya sa mga ito, imbes na sumagot. Kahit ang totoo kanina pa nagngingitngit ang kalooban niya dahil sa inis. ****** SA BAHAY ni Vince sila umuwe. Namangha siya sa laki at ganda ng bahay. Moderno ang pagkaka-design at napakaganda, may pool at garden din sa likurang bahagi ng malaking bahay. Halatang bagong gawa ito base sa mga gamit na nakikita niya na halatang bagong-bago pa. May bahay pala ang kumag na 'to. Well, hindi naman iyon nakakapagtaka dahil isa itong bilyonaryo. At least dito siya dinala kaysa doon sa condo kung saan unang nabinyagan ang pukekay niya. Sheyte!

"Tek-bah-lang is a group composed of rapists." Doon naman napaubo na si Kit sa kakapigil matawa. Chloe’s eyes daggered at Kit. Questioning. Then she glanced at me... at bakit parang bata na biglang napahiya? Hihilahin ko na sana sa tabi ko when she tilted her chin proudly, showing us the shallowed cleft on her chin. “What was that, Kit?” naniningkit ang mga matang tanong niya sa isa. “Nothing, Miss Chloe. Um, just a correction for the word. Tikbalang is a half-human and half-horse in Filipino mythical or folk sto—”

umalingaw-ngaw na sabi ni Kapitan. Sabay-sabay kaming napatingin sa gilid ng bahay ni Ate Jessa, doon ko nakita na may ilang kalalakihan na ubod ng guguwapo. Hindi ko pa sila nakikita sa malapitan pero base sa pananamit ng mga ito ay talagang mahahalata na mayayaman sila. "Nasaan na ang mga kabinataan diyan sa gilid ng bahay ni Jessa, kayo po ay inaanyayahan para makiisa rito," muling sabi ni Kapitan.

Maaninag ang pagiging professional ni Kapitan. Hindi ito ang ini-imagine kong lalaki na makakaharap ko ngayong gabi. Nakaupo siya sa isang mamahaling couch, naka-dikwatro ang mga paa, at nagmamasid sa akin na parang isang mabangis na hayop na handang sumunggab anytime . Kapit kapit niya ang isang baso na may lamang alak , bahagya niya iyong pinaikot ito sa kaniyang kamay at ininom.

Mayamaya pa ay tumambad sa akin ang mga larawan ng isa namang bungalow na bahay. "This one. It is located in an area na few minutes away lang from the hospital, grocery stores, halos lahat na ng establishments na kakailanganin mo. Bungalow ito but it is so spacious, hindi ka kukulangin sa space. In fact, it has three bedrooms— isa roon ay master's bedroom. May sariling comfort room ang master's bedroom, pero meron namang isang common CR… Basta, makikita mo ang full details kapag nag-agree ka na mag-site visit. Located ito sa Cape Verde—”

Gatungan pa ba ng pagkakataon ang unti unti kong nabubuwag na paniniwala sa pagkalalaki ni sir? Maya maya ay naalala ko ang kape na iniutos niya. Baka magalit na anman si Hitler kapag hindi ko siya agad nadalhan ng kape kaya tinatamad man ay kumilos na ako papuntang pantry para ipagtimpla ang mahal na hari.

Mabilis siyang sumagot: **“Senior brother, paano ko kayo maloloko? Ipinakita ko na sa inyo ang likido. Iyon ang likidong ipinagpalit sa akin ni Juan kapalit ng mga chant para sa Qi Condensation stages. Sumpa ko— kung nagsisinungaling ako, hindi ko kailanman maaabot ang Foundation Building stage.”** 😠 Ang Mukha sa Likod ng Itim na Kapa Inalis ni Kiko Agila ang kanyang hood, ibinunyag ang itim na mukhang puno ng alikabok. May malupit na liwanag sa kanyang mga mata. “Mabuti. Santos Kuang… kung totoo ang sinabi mo, habang nabubuhay ako, walang sinumang magtatangkang galawin ka sa Samahang Daan ng Hiwaga.”

wika ng isa sa mga marites na kapitbahay nila. Dikit-dikit lang kasi ang mga kabahayan dito sa kanila dahil mistulang squatter's area. Halos lahat tuloy ng galaw nila ay alam ng kapitbahay. Hindi naman ganon katagpi-tagpi ang bahay nina Rebecca. Sa katunayan nga ay maayos naman ito at kumportable pa naman nilang natitirahan. "Totoo yan, mare! Tingnan mot napakyaman! Napakapogi pa! Laglag pati pustiso mo!"