Kapit Kamay Novels & Stories

“I d0n’t want to cvm in your mouth!” sambit niya sabay pat00ng sa ibab4w ko. Inib4baw niya ang kamay ko at kinuha niya ang camcorder na hawak ko. Ipinatong niya ito sa tabi ng ng ulo ko. “This is your reward.,napasinghap at ung000l ako nang kaagad niyang ipinasok sa basang buk4na ko ang matig4s niyang pagkal2lak!.

Kabanata 5 Tumayo si Camela sa harap ng kanyang salamin, hinimas ang kanyang buhok at damit sa ikalimang pagkakataon. Maaaring isipin ng sinumang makakakita sa kanya ngayon na naghahanda siya para sa isang pakikipanayam sa trabaho ngunit mali sila kung ganoon ang iniisip nila.

May hawak siyang tablet at ang isang kamay naman ay cellphone. Hindi ako sumagot at nagpatuloy ang sa paglakad. “Open the door.” maotoridad na utos ko sa kaniya, binabalewala ang mga sinasabi niya nang makarating kami sa harap ng kwarto na hinanda ko para sa kaniya. Pumasok ako doon at dahan dahan siyang binaba sa kama. Bumalik ako sa pintuan, I raised my hand and held the top of the door, holding it.

Ang tuwa namin sa inaakalang pagkapanalo ay nawaglit nang umalon muli ang buhangin at mula sa likod ay nagkaroon ng mas malaking nilalang kaysa sa Kapreng panay pa rin ang pagtapak sa buhangin. Isang mas gahiganteng Hamin ang namuo at walang awang hinati ang katawan ng nagpupunyagi na sanang Kapre na tingin ko ay isang malaking phobia ang ginawa sa paningin ng lahat. Mula sa dugtong na baywang ay inihiwalay ito sa pang-itaas na bahagi ng katawan hanggang sa umagos ang itim na dugo mula rito. Sa isang iglat, nagwakas ang buhay ni Kapre.

Kapya nag-umpisang mag-likot ang kamay namin. Ang kamay nya ay minasahe ang dalawang pakwan ko at ako naman sinalat ng palad ko ang matitigas niyang bicep at ang bukol-bukol nyang pandesal sa tiyan. Hanggang sa bumaba ang halik nya sa leeg ko.. Ngunit hindi nagtagal bigla siyang tumingil sa paghalik sa leeg ko, napansin ko na titig na titig sya sa parteng iyon.

Kibit-balikat na sagot nung lalaking nag-set up ng camera. "D-Don't, please!" I pleaded habang pilit kong inaalis ang mga kadena na nagpipigil sa akin. Pero para lang hangin na dumaan sa mga ito ang pagmamakaawa ko. "Sorry miss pero napag-utusan lang kami." Isang mahigpit na kamay ang humawak sa braso ko dahilan para mapatigil ako sa pagwawala. "AAAAHHHH!" Mabilis akong tumingin dito habang sumisigaw pero isang tusok ng karayom ang tuluyang nagpatahimik sa akin.

sabi nito sakin. Ngumingiti pa ito sakin at na tatandaan ko na ganitong ngiti din nakita ko ng unang pag kikita namin. Namalayan ko na unti unting umaangat ang kamay ko at tinangap ang kamay nito the moment na dumikit ang mga palad namin ay sya namang bigla pag alalala ko sa mga nanyari sa amin at ang init ng mga kamay nya na minsan ng humwak sa buong katawan ko. Pinisil nitonng bahagya ang kamay ko his two fingers are moving and i know what he was thinking.

Napakapit siya sa gilid ng kama, tila hindi inaasahan ang sarap ng sensasyon. "Shhh..." bulong ko sa kanya, inilapit ang labi ko sa kanyang tenga. Napangiti ako nang makita kong napapapikit siya, pilit pinipigilan ang sarap na nadarama. Iginagalaw ko ang aking kamay sa kahabaan niya, marahang hinahaplos ang bawat pulgada. Pigil ang kanyang paghinga, ngunit ang paraan ng pagkapit niya sa kama, ang bahagyang pag-angat ng kanyang katawan, ang hindi mapigilang ungol na bumabanggit ng aking pangalan-sapat na para ipaalam sa akin na nasasarapan siya sa ginagawa ko.

pag-aabot n'ya sa akin ng dalawang supot na naglalaman ng mga karne at 655. "Maraming salamat ho at happy fiesta" ngiti ko bago umalis mukhang hindi naman ako narinig dahil dumami pa lalo ang mga mamimili. Sa pag-uwi ko ay natatanaw kong bawat kanto abala ang mga konsehal sa pag-aayos ng kakaonting detalye. Ganoon ba talaga kahalaga ng mga dadalong panauhin ng Kapitan? O sadyang isa lamang ito sa kanilang mga pasikat upang mapagkatiwalaan ng mga dadalo? Ang Kapitan pa nga naman! Walang ibang inisip kundi ang magpalawak ng koneksyon at makakapit sa matataas, may kapangyarihan at kilala!

(Jaymee Pov) "Ano, kakapit ka ba o hahayaan kitang mahulog?" Wala na 'kong nagawa kundi ang higpitan ang kapit sa bewang ni KC. Kung makapagpatakbo naman kasi parang wala ng bukas. Mas lalo ko pang hinigpitan ang kapit nang paharurutin niya ng mabilis ang bike.