Kapit Kamay 소설 & 이야기

Humagikhik pa ang mga ito na parang natutuwa na siya ay paglaruan. Napasigaw siya nang may biglang humila sa kaniya. Napakaraming mga kamay ang humawak sa kaniya ngunit hindi niya makita ang mga ito. "Bitawan niyo ako!" Pagpupumiglas ni Alea. Ngunit hindi siya makawala dahil sa higpit ng mga kapit nito sa kaniya. "Sumunod ka na lamang dahil wala ka ng kawala!"

Isasampal ko pa sa mukha mo ang pera kapag nakakuha ko! Ngumisi si Jack at humakbang palapit kay Cameron. "Maghihitay ako." Hinawakan niya ito sa baba. "Kung wala, katawan mo ang hihingiin kong kapalit." Marahas na binitawan ni Jack ang baba ni Cameron at pagkatapos ay saka ito humakbang palabas ng kwarto. Sa pag-uusap ng dalawa, hindi nila alintana na mayroong isang tainga ang nakarinig sa napag-usapan ng mga ito

Kabanata 4 Kimberly's POV Nakadapa ako sa kama. Ang mukha ko ay nakabaon sa unan. Ang mga kamay ko ay mahigpit na nakakapit sa puting kumot. Naramdaman ko ang bigat ng katawan ni Cameron sa likod ko. Ang init ng kanyang dibdib ay dumidikit sa balat ko. Ang kanyang hininga ay mainit sa aking leeg. At pagkatapos ay naramdaman ko ang pagpasok ng kanyang ari sa loob ko.

Lumipat siya sa tabi ko sa sofa at marahan niyang hinawakan ang kamay ko. "Totoo ang sinasabi ko. Maniwala ka man o hindi.” Hindi ko na inalis ang kamay ko. Sa halip ay napapikit na lamang ako nang maramdaman kong marahan niya akong niyakap. Mahigpit ngunit maingat. Para bang natatakot siyang baka kapag nasaktan niya ako kahit kaunti ay muli akong lumayo. Hindi ko namalayang gumanti na rin pala ako ng yakap.

Malayo palang ay nakita ko na agad na nakasapo ang mga kamay niya sa ulo niya habang nakatingin sa nakabukas na pinto nung pinagtaguan niya ng mga kayamanan ko. Napailing na lang ako kasi napakatinik ni Tita Camilla. Kinuha na niya ang lahat-lahat, pinatay pa niya si papa. Hinding-hindi ko siya mapapatawad. Buhay ang nawala, buhay din ang kapalit.

Feeling ko hobby niya na iyon kapag kausap ako. Pagkalipas ng ilang minuto ay pumasok kami sa isang napakalaking gate. Nanlaki agad ang mga mata ko. "Ang laki naman ng gate niyo?!" Hindi siya sumagot. Pero hindi ko rin naman kailangan ng sagot. Kita ko naman. Mansion. Napakalaking mansion. Mas malaki pa yata sa buong bahay ampunan. "Oy!"

Kapre! Dahan-dahan niyang ibinababa ang katawan at kinakapa ang lupa, naghahanap ng kung anumang pwedeng pangdepensa. Maya-maya pa’y bumangga ang kamay niya sa isang malaking bato. ‘Sapat na ba ito? Saan ko itatama? Sa noo ba? Tuhod? O sa—’ napalunok siya nang umabot ang mata niya sa ibabang parte ng nilalang. ‘Sa tuhod na lang!’

Kapares ni Kaytie ay hindi niya rin matatangging ene-enjoy nito ang pakiramdam na dulot ng pagpapala niya rito. Sa ilang segundo na paglalaro ng dila nito sa hiw* niya ay unti-unting naramdaman ni Kaytie ang kakaibang init na parang sasabog sa kaibutoran niya. Mas lalong humigpit ang pagkakakapit niya sa balikat nito. Para na siyang hibang nang itulak pa niya lalo padikit sa hiy*s niya ang pagmumukha nito.

Nagpaalam si Zoe. "Sige, salamat ha?" "Excuse me po, Capt." "No problem, go ahead." Hinatid ko ng tanaw ang kapatid ko. Pumuslit pa siya ng sulyap kay Arkham bago tumawid ng pintuan. "Captain, 'yong singsing nga pala na nahulog roon sa tulay hahanapin mo pa ba?" tanong ko sa lalaki at inabot ang special paper wraps. Binalot isa-isa ang tatlong banana cakes na ibibigay ko sa kaniya.

Kapwa mga duguan dahil sa mga tinamong tama mula kay Cameron. Halos makikita ang pagkabali ng mga buto ng mga ito, lalo na sa parteng kamay na mas pinuruhan ni Cameron. "Uy, ano na? Tapos na? Puwede ko na bang idilat ang mga mata ko?"