Kapitan Tiyago Monologue 소설 & 이야기

Hindi ako maaring magkamali. "Ikinagagalak kitang makilala, Katuray Singko. Pagpasensiyahan mo na si Governor Pindang. Ipakikilala kita sa aking mga kasamahan." anas nito. Malugod kong tinanggap ang pakikipagkamay sa mga taong narito. Halos lahat sila ay may tattoo na hugis telapia at may bungo sa gitna. Kailangan kong makuha ang loob ng mga ito. Mukhang mabibigat at malalaking tao ang aming kakalabanin. Kaya pala sobrang laki ng offer sa akin dahil hindi pala basta basta ang mga kakalabanin namin. Parang sumakit bigla ang aking ulo. "Bakit hindi mo ipakilala ang iyong sarili, Diego Montenegro?" anas ng matanda na ang ngalan ay Don Mariano.

Napaupo laman si Tiyo Graciano sa kalapit na silyang yari sa matigas na yakal. “Bago natin ibalik ang mangkukulam na ito sa impyerno,” wika ng padre sa lahat. “Maglaan muna tayo ng isang dasal para sa ating bayan, para sa ating lahat. Sana ay bigyan tayo ng proteksyon ng Poong Maykapal laban sa mga diyablong kagaya ng mga ito,” ani pa nito sa lahat. Nagsimula siyang nagdasal sa lahat na sinabayan naman ng mga taong naroon. Hindi ko maisip na sa kabila ng pananampalataya ng mga tao sa Diyos ay magagawa pa rin nilang maniwala sa mga kabalbalang sabi-sabi kagaya ng pagkakaroon ng mangkukulam. At hindi ko rin naisip na isa pang prayle ang mangunguna sa ganitong mga kaganapan.

utos ni Padre Tiago. Nataranta akong lumapit at aabutin ko sana ang kanang kamay niya ngunit nakasuksok iyon sa kanyang bulsa. Babawiin ko na sana ang kamay ko dahil baka hindi rin lang niya i-aabot ang kamay niya ngunit nagsalita siyang muli. Ubos na rin ang tabako niya na ngayon ay nasa ash tray na. "Nagdala ka pa ng pasanin mo Santiago. Mahihirapan ka lang sa paggawa ng mga bagay na iyon kapag mayroon kang bagaheng ganito," wika ni Padre Isagani.

Makasigaw wagas! Eh di lingon ako sa pogi. Oh no!My earth is slowly revolving! SUPER DUPER SLOW MOTION! Habang si pogi lingon-lingon naghahanap ng chair. "My Adonis,"sigaw ko sabay tayo at tumakbo in slow motion para salubungin siya. Malapit na ako sa kanya at payakap na nang bigla siyang lumihis. Pakipot si koya eh...

“Mr. Monteverde, pasensiya na po at naabala pa kayo sa ganitong oras.” Napakahinahon ng tinig ni Rafael, ngunit ramdam ng kapitan ang nag-uumapaw na banta sa bawat salita. “Ayaw kong maulit pa ito.” Nabasa ng malamig na pawis ang likod ni Captain Mendoza. “Opo. Hindi na po talaga mauulit.”

''Miguel ihanda mo ang yachte ''utos nito habang pinapaluwagan ang necktie sa kanyang leeg ,hindi parin makahumay sa kaba si Miguel dahil sa gulat .Bigla ba namang tinumba ni Theo ang upuan na nasa harapan niya . ''sir bakit po yachte ?" wala parin ideya si Miguel bakit bigla bigla itong magpapahanda .

Sigurado niyang tugon kaya napa-tango tango nalang ito Sa laro ng buhay at kamatayan, I-isa lang ang magtatagumpay at sisiguraduhin niyang SIYA iyon at WALA NG IBA. “Who are you? Traitor.” Sambit ni Yahiko sa kanyang isip END OF CHAPTER 39

Nakita n'ya ang pagkagulat sa mga mukha ng mga ito at kinuha n'ya ang pagkakataong iyon para isa-isang pinatumba ang mga ito. "Huwag mong ubosin El Frio, mag-iwan ka ng isa. Ang gago na yan pala ang itira mong buhay dahil s'ya ang pahihirapan natin mamaya," utos sa kan'ya ng kaibigan. "I'm on it captain," malokong sagot n'ya rito habang binabaril ang isang lalaki na nagkubli sa likod ng isang sasakyan.