Kapitana Maria 소설 & 이야기

magalang na pagbati ng isang Amikano na mas matanda ng sampung taon kay Marco. Tumango lamang ang lalaki at saka nilingon si Kara. “This is Mr. Winfred, the captain of this yacht.” Isang maluwag na ngiti ang puminta sa mukha ng lalaki. “Oh, I already relinquished my title to the real captain of the yacht…” Hindi natapos ni Winfred ang sasabihin dahil pinanlakihan siya ng mga mata ni Marco. “This is my wife, Winfred. Now, let’s sail!”

tanong ko. "Wala naman, Elena. Naka-book na ang flight niyo. Hindi sa Switzerland, kundi sa isang maliit na isla sa Palawan na wala sa record ng Obsidian Circle," sabi ni Maria. "Pero bago yun, may gustong kumausap sayo, Dante. Sa satellite phone."

aniya na muling inikot sa paligid ang paningin. Muling tumango ang matandang babae. "Oo," ani nito na bahagyang kumunot ang noo. "ako nga pala si Nana Marina. Gusto mo ba ng kape?" pakilala nito kay Cougar. "Bob ho," ani naman niya pagkaraan ng ilang sandali. "mamaya na ho siguro, Nana Marina." Magalang niyang tanggi. "Sigurado ka ba?"

“This is Yash, right?” “Yes, Pau. This Yaci or we call her Yash for short. Your best friend and the captain of your black ops team na tinatawag niyong Katipuneros.” Umiiyak na rin si Tita Mara. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko. “You can trust me, Pau. So, if you remember anything, let me know so that I can help you further.” Lumuluha man ay nakasagot pa rin ako kay Tita Mara. “I trust you, Tita. And yes, I do remember some stuff from my past pero kaunti lang po.”

ang sagot ng nahahapis na babae. Sa kabilabg dako, si Aling Tinay man ay umiiyak at tinatawag niya ang anak na si Antonio. Samantalabg si Kapitana Maria ay patingin-tingin naman sa rehas ng bilangguan na kinakukulungan ng kanyang anal na lalaking kambal. Pati na ang biyenang babae ni Andong ay naroon din. Hindi siya umiiyak - samantalang panay ang kumpas ng kamay na akala mo ay nagtatalumpati.

Marahang hinaplos ang likuran ni Aloe nang malakas na itong umiiyak sa bisig niya. "Hindi ko akalain na matigas pala ang puso nang nag-iisang tagapagmana ng Marquez." Nang-uuyam ang tingin ang ipinukol nito sa dalaga. "Hindi na ako magtataka kung bakit hanggang ngayon ay wala ka pa ring kapares."

a. Bumukas ang pinto ng kapilya, at pinalibutan ng pito o walong malalaking lalaki ang sasakyan upang protektahan ito. Pagkatapos ay bumaba si Maria Thornton sa sasakyan, nakasuot ng itim at napaka solemne. Ang kanyang buhok ay nakatali, na nagpapakita ng isang balingkinitang leeg at isang nagniningning na kwintas na diyamante. Nalungkot siya dahil iisa ang diwa nila ni Gabriel, at may mga pagkakataong naisip niyang baka sila na ang magsasama. Dala ang isang bungkos ng mga bulaklak sa kanyang kamay, pumasok siya sa kapilya at tumayo sa tabi ng kabaong ni Gabriel. Malaki ang kapilya, ngunit kakaunti ang mga tao na dumalo sa serbisyo. Mas marami ang mga bantay kaysa sa mga nagdadalamhati, na n

Katatapos makawala ni Kaena sa huli nitong gulo, magmumukha naman siyang tanga para gumawa ng panibagong katangahan Pero wala pa ring kasiguraduhan. Kahit papaano ay hindi naman ganoon katalino ni Kaena. Humakbang ang lider ng mga kalalakihan palapit kay Mariana, agad naman siyang humakbang paatras. “Anong ginagawa mo?” kabadong tanong ni Mariana.

Hindi sumagot ang captain, tiningnan lang siya nito. Nailang ang babae sa titig nito. “Wala akong kinalaman sa abandonadong islang ‘yan. Hindi ko alam ang tungkol sa bangka ni Christian. Baka may ginagawa siyang ilegal, pero wala akong pakialam doon.” “Ms. Villamor, hangga’t hindi pa malinaw ang lahat, kailangang manatili ka muna rito,” seryosong sagot ng Captain.

"Mukha mo!Ang sabihin mo dumikit ka ng dumikit sa Papa ko para ibigay ang ang isla saiyo.At mayaman ka ba para bilhin ang isla ko? Wala,dahil ang papeles ko lang na pag-aari ay ang pagpapatunay na wala kang karapatang bilhin ang islang ito.Sa isang taong hindi naman nag mamay-ari nito ni hindi nga Isabelenia ang Mercy Cabato na iyon,eh.Hindi rin iyon ang totoong asawa ng Papa ko kundi kabit lang siya."