Kapitana Maria の小説・ストーリー

“Magpa-file siya ng pormal na reklamo laban sa `yo. Ayusin mo `to, Calumpang. Puwede kang ma-court martial kapag tinotoo `to ng babae. Ipapa-Tulfo ka pa yata. Maricel Paligumba ang pangalan.” “Sigurado ka, sir?” Nanlamig si LA. Literal siyang nanghina kaya kinapa niya ang upuan sa harap ng mesa ng opisyal. “Wala akong kilalang Maricel. Baka ibang sundalo ang tinutukoy diyan?” “Matilda daw ang pakilala niya sa `yo.” Ano? Si Matilda? Pakiramdam ni LA ay hinulugan siya ng bomba.

“Hinding-hindi matatahimik ang kapatid ko dahil sa ginawa nila ni Sergio. Kaya sagutin mo ako ng diretso, alam mo na ba kung saan nagtatago si Maria?” “Saturn is doing his job,” Crassus replied. “Gaya ng utos mo, nakipagkita si Kien kay Paul Tyler. He confirmed that Maria is the daughter of Czarina. Namatay ang mama ni Maria noong bata pa siya dahil sa binaril ito sa ulo.” Napapikit si Raine dahil sa narinig. Bumuntonghininga siya. “Kung ganoon, tama ang hinala ko." Iminulat niya ang kanyang mata. "Pwede ka ng umalis."

Pero kahit nakatakip na ang tainga ko, hindi talaga makakawala sa halakhak ng isang demonyo. Rinig ko ang tawa ni Yakov habang papalapit siya sa akin. "Ma-ri-mar~" Kanta niya pa habang papalapit siya sa akin. "Ako si Marimar, lumaki sa tabing dagat~ simple man o mahirap, pero may mga pangarap~"

Inilagay n'ya ang palad sa ibabaw ng pagkakabae ng dalaga at hindi muna pinagalaw habang ang kan'yang dila ay patuloy sa ginagawa nito sa dalawang korona ng babae. Parang mababaliw na ang dalaga at hindi alam ang gagawin ng mga oras na iyon. Lihim s'yang napangisi dahil ang isang matigas na marine captain ay nanghihina ngayon dahil sa kan'yang pagpapaligaya dito.

Brenda Nang lulan na kami ng bagong bili yate ni Mattheus. May sumalubong sa ‘min na g’wapong lalaki. Sa tantiya ko nasa limang taon o higit pa ang tanda nito kay Mattheus. “Hon, this is Captain Morgan. Siya rin ang bantay nitong yate natin. “Morgan. Misis ko, Brenda Martinez,”

NIKITA ['Sir*ulo beh, inimbeta ako akala mo walang atraso sa 'kin.'] Naiinis na kwento ni Mara habang kavideo-call ko ngayon. Nagkukuwento siya tungkol sa pang-iimbeta ni Kent sa kaniya sa kasal kahit buong batch naman yata pinadalhan ng invitation nila kaya natural papadalhan din siya. Pagtapos tumawag ni mama, si Mara naman ang tumawag. "Meron ba?"

EPILOGUE: Ang Huling Arkitektura ng Puso Pitong taon na ang lumipas mula nang gumuho ang tore sa Maratea at nilamon ng dagat ang huling hininga ni Billie Vance. Sa loob ng pitong taon, ang mundo ni Mariel ay hindi na dinesenyo ng mga gintong panulat o ng mga blueprint ng kanyang ama. Sa halip, binuo niya ito mula sa mga simpleng bagay: ang amoy ng bagong saing na kanin, ang tunog ng tawa ni Elara habang naglalaro sa dalampasigan ng Batanes, at ang katahimikan ng mga gabing siya lamang ang nagmamay-ari ng kanyang isip.

"Ikaw talaga ang layo na ng napupuntahan ng isipan mo. Oo nga pala anong pangalan mo? Marikit nga pala." Inilahad ko sa kanya ang kaliwa kong kamay, inabot naman niya iyon ng nakangiti. "Langit Saia Montverde, nice to meet you Marikit bagay sayo ang pangalan mo." Ang ganda ng pangalan niya, maganda naman si Saia yun nga lang kailangan mo pa siyang tingnan nang matagal para makita iyon, lalo na at morena ito. Nawala ang atensyon ko dito nang bigla kaming tawagin ng mayordoma.

Ewan ko ba kung bakit biglang kumirot ang puso ko habang nakatitig ako sa kanila ng babae na ang ganda ng kwentuhan. Maya maya lang ay tumayo si Chief Mate, "Guys! Excuse me lang muna, i'll be right back." Sinundan ko ng tingin kung saan papunta si Chief, at tama nga ang hinala ko--sa lamesa nila Captain Lim.

Pinahid ko ang laway na bumasa sa gilid ng aking labi at iminulat ang aking mata. “Mahal na prinsesa, parang na gustohan mo ata ang Lugar na ito ahh,”napa kurap-kurap ako dahil nasisilaw ako sa ilaw. Bumungad sa aking paningin ang mukha ni Capitan na nakasalubong ang kilay. Automatic na dumilim ang aking mukha ng maala-lang ikinulong niya pala ako dito.