Kasingkahulugan Ng Sigurado Novels & Stories

Hindi ko alam kung kinikilala niya ba ako o gusto niya lang ng kasiguraduhan na wala siyang kaagaw. "Actually, hindi na nga sila sumasagi sa isipan ko. Kung hindi mo sila nabanggit ngayon baka hindi ko sila naaalala. Bakit mo natanong?" "Wala lang, gusto ko lang makasigurado. Ayoko naman na hayaan kong mahulog sarili ko sa iyo ng buo tapos malalaman kong sa kaniya ka din pala babagsak. Gusto ko kahit hindi tayo sigurado sa isa't isa at sa lahat ng nangyayari piliin natin ang sarili nating maging masaya." Isang malawak na ngiti ang iniwan niya sa akin bago tumayo. Nag-ring kasi ang phone niya na nasa lamesa sa sala. Ngumiti na lang din ako sa kaniya bilang tugon.

pero para akong kandilang nauupos. Hindi dahil mahina ako. Pero dahil sa paraan kung paano niya binigkas ang mga salitang iyon. Na para bang totoo ang lahat sa amin. Na hindi ako cover-up. Na hindi kami nagpapanggap. Napalunok ako. “Sigurado ka ba?” “Yes.” Simple at diretsong sagot. Walang pag-alinlangan at hindi man lang pinag-isipan kaya nararamdaman kong sigurado nga siya.

"Tunay ngang ang lugar na ito… ang pinakaligtas at hindi ligtas na lugar." Tahimik ang lahat, bago tumango si Kevin na para bang may naisip na kalkulasyon. "Safe tayo, boss. Dahil hindi sila kikilos hangga't wala tayong ginagawa. Pero magiging hindi safe kapag bigla tayong lumipat ng matutuluyan. Ang mismong paglipat ang magbibigay ng senyales."

“S-Sure po kayo-” “Oo, sigurado ako. Kasi bago ako mawalan ng malay noong mga panahong ‘yon, paulit-ulit kong ginalaw ang pangatlo, pangalawa at pangatlo kong daliri. Kaya sigurado ako sa naaalala ko.” Mukha ngang sigurado siya, pero ako naman ngayon ang puno ng pagtataka sa isip. “At lalaki rin ‘yong may gamit ng kotse.”

Siguro’y dahil kinatatakutan niya ang maari nitong isagot sa mga tanong niya. Kailan ba siya naging sigurado sa tunay nitong nararamdaman para sa kanya? Siya lang naman ang nakakatiyak sa sarili niya. Pero ni minsan man ay hindi naman naging sigurado sa kanya si Gabriel, ngayon pa ba siya aasa? Bigla niyang naalala ang babaeng kasama nito. Hah, napakalaki niyang hangal.

“Ave… I swear, hindi mo pa kayang malaman lahat. Hindi pa ngayon. Pero kailangan ko rin itong gawin para sa safety natin.” “Safety? Ano ba ‘tong safety na ito?” sabi ko, napaka-lapit ng mukha ko sa kanya. “Parang lahat ng ginagawa mo ay may doble meaning. Hindi ko na alam kung kanino ako makakaasa!”

ay kataka-taka para sa kanya dahil nangangahulugan ito ng 'di kasiguraduhan. Nagpaliwanag si Andrei, "Sa totoo lang, sa ilang taong pananatili ko rito, wala pa akong nabantayan na ganyan ang trabaho. Ibig sabihin, kauna-unahan ka. Pero huwag kang mag-alala, sinanay rin naman kami kung paano gawin ang trabaho, kaya matutulungan kita." Napakagat- labi siya, tila hindi sigurado, at idinugtong niya ang salitang, "Siguro."

"Paano ka naman nakakasiguro?" "Sigurado ako dahil sa hinaba-haba ng kuwento natin ay heto at tayo pa rin. Kahit na sabi mo ay ayaw sa 'tin ng tadhana ay hindi mo ba naisip o napapansin na pinagtatagpo pa rin tayo ng tadhana? Ikaw at ako pa rin 'di ba? Ikaw pa rin ang hinahanap ko. Ikaw pa rin ang gusto kong makasama. Hindi pa ba sapat 'yon na maging basehan ko na ikaw lang ang para sa 'kin?"

"Uh-huh." "Gusto mong paniwalaan kong safe ako dito sa lugar na 'to, kahit mukha siyang kulungan?" Ngumiti siya. "Technically, safe house nga 'to—hindi kulungan." "At gusto mong paniwalaan kong wala kang tinatago sa akin, kahit obvious na obvious na may hindi ka sinasabi?" Kumindat siya. "Tama! Ang talino mo talaga, Zamara!"

" deritsang tanung nito. Alam niya naman na iyon ang iniisip nila kalo. Dahil ilag din ang grupo nila kalo kila calix. "bakit hindi wala naman sigurong masama kung sasama tayo diba?" lakas loob na sabi niya. Kahit ang totoo hindi rin siya siguradong kung papayag ba si calix. mukang Sa kanya palang siguradong hindi na ito papayag. "sigurado kaba jas?" kunot Noong tanung ni kalo sa kanya.