Katangian Ng Manlalaro นิยาย & เรื่องราว

bigkas ko. "Kung ganoon. Let me remind you Sandra. Sa bawat laro ay isa lang ang nanalo. Either you lose or win. So just be careful to play. Because every player have a trick to win their own." pangaral sa akin ni Tita Chandra. "If you want to take revenge on them it's up to you. Hindi kita pwedeng pigilan Sandra. Kasi may sarili kang isip. Alam mo na ang tama at mali." She added.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang larong ito— may bagong manlalaro na pumasok sa board. Isang tao na sapat ang kapangyarihan upang ikabahala maging si Liang Zhen.

"At anong gusto mong gawin ko? Tanggapin na lang ang nangyari ng gano'n?" "Alam kung nasasaktan ka sa pagkawala niya pero hindi naman tama na gantihan mo ang taong wala naman talagang kasalanan. Huwag mong isipin na kinakampihan ko siya dahil kaibigan kita at ayaw kung makagawa ka ng bagay na pagsisisihan mo sa huli. Hindi lang ikaw ang nasasaktan, hindi lang ikaw ang nagluluksa dahil alam natin na si Devi ay 'yon din ang nararamdaman." paliwanag sa kanya ng kaibigan.

I wanted to confess too but. "Mahal kita.Minahal ka ng taong sumira ng buhay mo. Minahal ka ng taong kinuha ang kalayaan mo. Minahal ka ng taong nang rape sayo. Mahal kita.... Mahal na mahal kita. Pero hindi pwede... dahil hindi sapat ang mahal kita para sa mga kasalanan na nagawa ko sayo. Sinira kita... Dinurog... At hindi ako yong taong bubuo ulit ng pagkatao mo."

Ipinakilala ni Randall, "Hindi lamang ang manika na ito ay napakalaki, ngunit naglalaman din ito ng napakataas na teknolohiya. Mabilis at tumpak niyang matukoy kung ang isang tao ay lumipat o hindi. Kapag nakilala niya na ikaw ay gumagalaw, babarilin ka niya ng mga pulang tuldok ng liwanag. Kung ganoon, ang sniper sa itaas ko ay agad na babarilin sa iyo. "Ang mga patakaran ng laro ay katulad ng sa mga drama sa telebisyon. Ang bawat isa ay kailangang maglakad mula sa panimulang punto hanggang sa linya ng pagtatapos sa loob ng limang minuto. Kung sinuman ang hindi makarating sa kanilang destinasyon sa tinukoy na oras, sila ay babarilin.

"Ngayong araw ang pagkabuhay ng larong Run Baby Run, kung saan pipili ng apat na pung kababaihan at apat na pung kalalakihan. Ito ang bubuo sa paligsahang. Ang mananalo ay gagantimpalaan ng higit pa sa hindi mo inaakala, ngunit kung ikaw ay napili at ika'y tumanggi kamatayan ang ipapataw." Nabalot ng takot ang buong paligid. Nagpatuloy sa pagsasalita ang hari ngunit ako'y naging bingi sa lahat ng sinasabi niya. Bakit kailangan niya pang ibalik ang larong ito? Hindi pa pwedeng iba na lang ang pagkaabalahan niya?

“Maaaring hindi ito mahalaga para sa inyo, Mr. Montenegro. Pero para sa isang babaeng mahilig sa ganitong mga laro, napakahalaga nito. Kung isa ako sa magiging manlalaro ng game na ‘to tapos napagtanto kong ganoon ang lalaking bida, siguradong pipiliin ko na lang na huwag habulin ang lalaki.” Matapos niya iyong sabihin ay agad siyang nag-iwas ng tingin saka muling pinaikot ang ballpen sa kaniyang kamay. “This is a game that is female-centered. Hindi ito base sa reyalidad. Nakabatay ang lahat sa kagustuhan ng manlalaro. Hindi niyo na kailangang mag-alala rito, Mr. Montenegro,” pinal niyang sabi. “Kung wala na po kayong ibang sasabihin, lalabas na muna ako.”

Sarap naman putulin ang dila ng babaeng iyon. “Wala kang pakialam! Umalis ka na rito!” Tumalukbong ako ng kumot. Naiinis ako, legit! “Bumangon ka na d'yan, Miss Lutang. CET versus CAS ang naglalaro ngayon. Siguradong player ang crush mong hindi ka gusto,” aniya. Pagkasabi ng katagang iyon ni Gemar ay agad akong napabangon. “ Talaga? Tara na!”

Ang bawat koponan ay binubuo ng anim na manlalaro sa panimulang linya at ang iba pang mga manlalaro ay maaaring palitan sa laro. SOMEONE POV. Nasa van kami ng kateammates ko at naghihintay nalang kaming matapos ang ibang laro. Ayaw ko pang lumabas dahil mamaya ko gustong magpakita, hindi para sa lahat kundi para sakanya. Sobrang excited na akong makita siya. Ano kaya ang magiging reaksyon niya? Wala na akong paki kung matalo kami, basta ang importante magkita kami.

Napakaganda tignan mula sa itaas, pero alam kong sa ilalim niyan ay ang maduming katotohanan na pilit kong itinatago. Kung kailangang dumanak ang dugo para manatili ako sa tuktok, handa akong gawin iyon. Hindi ako biktima rito. Ako ang player. At sa larong ito, kailangang may mamatay para may manalo.