Kay Lapit Lapit Na Sa Mata นิยาย & เรื่องราว

lapit niya sa akin habang ako naman ay nakayuko at sapo ang aking noo na tumama sa baba niya. “Aww...!” daing ko. Inalis ko ang kamay ko sa aking noo at tumingala sa kaniya. Dahil mataas na ang grado ng mga mata ko ay malabo na siya sa paningin ko at hindi maaninag ng malinaw ang kaniyang mukha. Kaya naman napapikit ako ng mariin at kinusot ang aking mga mata. Ang hirap kasing tumingin kapag walang salamin... Masakit sa mga mata!

Kitang - kita niya sa mga itim nitong mata ang hinanakit sa kabila ng pinapakita nitong ngiti sa labi. Nag - iwas siya ng tingin, hindi niya matagalan ang mga titig nito sa kanya. Punong - puno ng mga sakit ang mga mata nito, nasasalamin sa kung ano rin ang nararamdaman niya ng mga oras na iyon. Katulad niya ay napakarami rin nitong hinanakit sa mundo.

“Kahit mamatay ako, hindi ko hahayaang maging madali ang lahat para sa kanila.” Tumigas ang kanyang tingin, may masamang balak na kumikislap sa kanyang mga mata habang nakatitig sa litrato. “Magkita-kita na lang tayo.”

Pinikit ko ang mata bago ko naramdamang naglapat ang aming labi. Nagtaasan kaagad ang balahibo ko dahil lamang sa paglapat ng labi namin. Ang lambot naman kasi eh. Lumayo na kaagad ako dahil baka magising siya pero pagbukas ko ng mata ay may madilim na matang nakatingin sa akin. Mabilis akong napatayo. Kaagad nanginig ang katawan ko. Damn it! Damn it! What to do?

Paglabas na paglabas nila, nakita nila si Lota na nakalupasay sa lupa, tumutulo ang luha sa kanyang mukha. Kapag umiyak si Lota, kadalasang kumikinang at kumikinang ang malalaking mata niyang sapiro. Kahit masakit ang puso ng isa para sa kanya, hindi nila maiwasang humanga sa kanyang kagandahan. Ngunit sa sandaling ito, ito ay ganap na naiiba. Walang buhay ang mga mata niya. Umaagos ang mga luha, ngunit ang kanyang mga mata ay tila tuyong-tuyo at hindi matanaw, na lalong nagmukhang kaawa-awa!

Nakakatawa! Ang mga ngiting sa akin niya lang dapat ibinibigay at ipinapakita ay nasa iba na. Ang sakit-sakit na masyado. Pumikit ako saglit upang maibsan kahit papaano ang sakit. Ngunit nang muli kong idilat ang aking mga mata ay para akong tinutusok ng milyon-milyong karayom sa puso. Natulala na lang ako bigla ng makita ng dalawa kong mata kung paano sila naghalikan.

madiin kong sabi habang naningkit ang aking mata. Napakuyom ang kanyang mga kamao, kita ko ang pamumula ng kanyang knuckles habang nakatingin siya sa akin. "Ganun na lang ba talaga, Pipay? Para bang walang nangyari sa atin?"

Kaya nahihirapan akong makakuha ng inpormasyon sa kung anuman ang tinatago nila. I look at the woman who is now lying in my bed, sleeping. Sleeping peacefully, but there's a trace of tears in her eyes. The eyes that sometimes if I look at it, I feel week. Itago ko man, pero kapag nakikita ko na ang mata niya biglang kumikirot ang ulo ko.

Napangiti ito—hindi isang peke o tipid na ngiti—isang ngiti iyon na abot hanggang tenga, at parang asukal sa tamis. Hinarap nito ang kambal at malapad na binuksan ang mga braso. Sinalubong niya ang mga ito nang may matamis na ngiti sa labi, habang puno ng pangungulila at saya ang mga mata. Isa-isang kumawala ang mga luha sa mata ko. Ito ’yung isang bagay na gusto ko ring ma-witness pero, at the same time, takot ako.

Kabanata 29 Papa I open my eyes, feeling tired. Gustong-gusto kong imulat ang mga mata pero natatalo ng sobrang kapaguran. Hindi ko na namalayan kung paano at kung saan na nakatulugan ang panlalata ng husto ng katawan. Ang tanging naalala, ay iyong pagdilim ng hitsura niya ng makita ang nakapinta sa pribadong parte ng katawan. It's no big deal dahil isa sa kasamahan naman ang nagpinta noon at babae pa.