Keep On Breathing Novels & Stories

God, I'm very useless, mother. "Hey Princess, stop crying, please. I won't leave you anymore darling, okay?" Ngunit patuloy pa rin ito sa pag-iyak, hanggang sa hinahabol na nga ito ng hininga. "Baby stop it! Magagalit na ako! Tell mommy ano ang nararamdaman mo? Please anak... Tell me what's wrong now... Khianna!" Kinakabahan at nag-aalala na talaga siya. She felt that Khianna's breathing was not normal at that time, at bahagyang namumutla na rin ito sa mga oras na iyon. "M-mommy... I-I c-can't b-breath..."

rinig kong sigaw ng kakambal at nagkukumahog na lumapit sa akin. Enhale. Exhale. I practice my breathing and steady myself. Kanina ko pa pinipigilan ang sarili na wag sumuka o bigla nalang mapahiga. I guess, hindi ko na kinaya. I forced myself too much. I sigh. Dap tba nagpahinga na lamang ako para hindi na lumalala pa ang sakit ko at hindi siya pagalalahanin? Gusto ko lang naman tulungan si Iroshin.

“Lyx, you know you can trust me, right?” Nakahinga siya ng maluwang nang tumango ito. Hindi niya akalaing kinakabahan siya sa maaaring negatibong sagot nito. It meant so much to him that she trusted him. “Let’s do some breathing exercise, okay? Sundan mo lang ang gagawin ko.” Tumango ito. “Inhale.” Sinunod siya nito. “Slowly exhale. Good. Ulitin natin, hmm?”

Her breathing became heavy lalo na nang umusod ito at pumwesto sa gitna ng mga binti niya. But Blake breathing became heavy na tila na nagko-kontrol ito ng maigi. ***end of chapter***

Nasa ibang mundo ako at hindi ko alam kung paano pipigilan ang sarili ko. "Inhale. . . exhale. . . I can see the smoke out from your nose, cuz. Relax!" saad ulit niya. At ginawa ko ang paghinga ng malalim at pagbuga. Konti na lang talaga at puputok na ako. Mabuti na lang at nawala ang nag-aapoy na galit ko.

Ramdam yata nito kaya't tumigil ito sa pagh*lik at hinayaan siyang makahinga. Hingal na hingal siya. Walang lakas na tinutulak palayo ang katawan nito ngunit para itong pader na nakapatong sa kanya. Hindi ito tuluyang lumayo. Binigyan lang nito ng espasyo ang mga labi nila. "Keep breathing," utos nito, ang boses ay hum*god sa mga labi niya at panga. Binigyan siya nito ng sapat na oras para makahinga. Halos maduling siya sa lapit ng mukha nito. Ramdam na ramdam niya rin ang basa at malaking katawan nitong nakapatong sa kanya.

Huminga ako nang malalim kahit nanginginig na ang buong katawan ko. "Inhale..." Pumikit ako. "Exhale..." Mabagal kong ibinuga ang hangin. Muli kong narinig ang boses niya. "That's it, wife. Keep breathing. Papunta na ako." Sa kabilang linya, malinaw kong narinig ang mabilis niyang mga hakbang. Parang tumatakbo siya. At sa simpleng tunog na iyon, kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaunting kapanatagan.

galit na sabe habang lumuluha parin. SAM POV. Constant pain attacked my chest. I can't breath properly. Kailangan ko pang lumanghap ng hangin upang bumalik sa normal ang hininga ko pero bigo ako. Malau ako sa kanila dahil panay ang atras ako. Nanatili sila kong saan sila nakatau habang nakatingin sa akin. Yumuko at tinapkan ko ang mukha ko gamit ang palad ko habang umiiyak.

Naging malupit siya sa akin. “Ayusin mo ang pananalita mo! Dapat mas may dating! Magkaiba ang tono ng boses ninyo! Kung ayaw mong isalpak ko ang voice-alternative device sa lalamunan mo!” “O-opo, Uncle.” “Ulitin mo! Ayaw ko nang may sablay! Ilang taon mo nang inaaral ang tamang breathing at pattern ng pagsasalita ni Christine pero sumasablay ka pa rin!”

I couldn’t breathe properly, and I knew I needed my inhaler, but I didn’t have the strength to look for it. Ramdam kong tinatawag ako ni Hari, pero hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid ko. “Breathe! Haven, breathe! Look at me!” rinig ko ang pagsigaw ni Hari, puno iyon ng pag-aalala.