Keep Silence Mga Nobela at Kwento

Ngunit ang silid, kahit opulent, ay nanatiling isang kulungan. Bandang alas tres ng madaling araw, nang ang buong manor ay nakabalot sa thick, black silence, isang tunog ang dumating. Hindi ito malakas; ito ay malamig at precise. Ang basag na tunog ng sensor na nasira, sinundan ng isang muted alarm na naririnig lamang ng mga sinanay. Ang tunog ay hindi random—ito ay calculated at expertly na isinagawa. Naramdaman ni Ryella ang kalungkutan ng kanyang posisyon; ang kanyang isolation ay nagawa niyang perpekto.

“Leonard, you don’t understand. It’s not that I don’t care. It’s that I care too much, and it terrifies me.” MAGDAMAG akong hindi mapakali. Kahit anong posisyon ang gawin ko sa kama, hindi ako dalawin ng antok. Nakapikit man ang mga mata ko, boses pa rin ni Leonard ang naririnig ko. "What I can’t handle is silence because silence tells me you don’t care enough to even decide."

Kasi sa unang pagkakataon… hindi ko alam kung kaya ko siyang pakinggan nang hindi ko naririnig ang katotohanan sa likod niya. Nagvibrate ulit. Message. “Where are you?” Isang simpleng tanong. Pero parang may hawak na baril sa likod ng bawat letra. Huminga ako nang mabigat. “Sorry,” bulong ko. Hindi sa kanya. Sa sarili ko. Pinindot ko ang isa pang file. Video log. Sealed. Classified. Playback started. Static muna. Then clarity. Isang silid.

Doon siya huminto. Tinitigan niya ito—malalim, matagal, parang may gustong itanong ngunit hindi masabi. “Kung ipagpapatuloy natin ‘to… siguraduhin mong hindi mo pagsisisihan,” halos bulong na sabi ni Silas, puno ng pagpipigil at kaba. Ang boses niya ay mababa, paos, tila nanginginig sa bigat ng nararamdaman.

May halong kaba at excitement ang boses niya, para bang naghahamon ng sagot kahit takot marinig ang totoo. She asked that, pero hindi man lang nagsalita si Paul habang nagda-drive, his silence louder than words. The sound of the engine filled the quiet, and with every second na hindi ito sumasagot, lalo lang kumakabog ang dibdib ni Dia, torn between laughter at inis.

Napadako ang atensyon niya sa lalaking prenteng nakaupo sa swivel chair nito at nakatutok sa laptop. “Linisin mong mabuti ang sahig diyan,” ani ni Mr. Demitri at hindi man lang pinukawan ng tingin ang janirot na nagpapanggap. “O-opo” sabi ni Justin at pakunwaring nag-ma-mop ng sahig sa may gilid pero ang totoo ay nagdidikit siya ng Tiny Vider sa bawat malapitan niyang gamit. Nang matapos niyang magdikit ng Tiny Vider ay tumingin pa siya sa buong silid para masigurong walang CCTV sa loob. Nang may makita siyang isa ay dali niyang pinaputukan ito ng silencer niya at hindi nakalikha ang pagkasira ng CCTV. Mabuti na lamang at hindi ito napansin ng lalaki dahil nakatalikod na ito sa kanya at may

Tahimik. Walang bulungan. Walang patagong titig. Walang usual na corporate jealousy na parang shadow na laging nakadikit sa’kin. Just… silence. At ang silence dito? Never siyang inosente. Umupo ako sa desk ko, nag-log in, at hinintay yung flood ng emails—reminders, attachments, confirmations. Pero ang bumungad? Blank. Walang relevant. Walang update. Nag-sync ang calendar ko.

Pero ngayon ay bakit parang nag-iba ang pakiramdam niya? "Missed me?' At dati-rati ay kay daling sagutin ng tanong na iyon. Bakit ngayon ay tila siya natilihan, naguluhan, at nawalan ng salitang itutugon? All he needed to say was No. What's the fuss, Quaro? "Sabi nila, silence means yes." Napa-kurap siya sa ini-dugtong ni Kirsten. He should be rebutting that, shouldn't he?

He ask but I did not answer I remain silent hindi ko siya pinansin patuloy lang ako sa pagkain nang pagkain when he sat next to me "Schazna you are being stuborn again! I am asking if do you like the food" He said and I just nod I am not in the mood to answer him at the moment Sakto naman na tapos na ang pagkain ko kaya umalis ma rin ako at hinugasan ang pinag kainan ko. And we stayed like that for almost a week. He always starts a conversation pero hindi ko siya pinapansin yet I am giving a silent treatment

Mariin ang pagkagat ko sa pang-ibabang labi ko, pinipigilan ang sarili na muling bumahing. The silence between us made me feel both awkward and somehow comforting. Parang gusto kong magbukas ng topic para maiwasan ang awkwardness sa hangin na ayoko rin. I want to nurture this silence because like what I've said earlier, it's comforting. It's relaxing. I feel like I'm in my own home or something.