Keep Silence Mga Nobela at Kwento

Kahit mahina ang boses niya, naramdaman ko ang pwersa. Ang takot. Ang urgency. “Kung pupunta ka rito…” hinugot niya ang hininga niya, parang nasasaktan sa bawat syllable— “…hindi mo ako ang makikit—” The signal CUT. Parang tinaga. Walang warning. Walang fade. Isa lang: silence. Matagal kaming hindi nakapagsalita ni Matteo. Parang nakabitin ang buong safehouse sa kawalan.

Tatlo ang nasa barracks, natutulog. Ang isa—ang pinuno ng shift—ay nasa control panel, alerto. "Target marked," bulong ko sa earpiece. Cherie: "On your go, J." Ako: "Execute. Silent kill." Sumenyas ako ng countdown. Three... Two... One...

Hehe “Do you really want to stop now? Just tell me, while I can still control myself,” nag babanta ang boses nya, pero taliwas sa mata nya. Malalim, at parang hindi ang normal na Kalix, “So, silence means yes?” Hindi ako sumagot at tumingin lang sa kanya, maya maya ay ipinulupot ko na din ang magkabila kong braso sa batok niya at ako na mismo ang humila sa kanya papalapit sakin.

I asked in disbelief. "Yeah. And I canceled all of my meetings because you didn't answer my calls!" Tiningnan ko ang screen ng cellphone ko. Napalunok ako nang nakitang naka silent mode pala ito. Kung hindi siguro nakita ni Kalix na tumatawag ang Daddy niya, baka hanggang ngayon hindi pa rin nasasagot ang tawag niya. "I was busy, Miggy. I didn't realize my phone was on silent mode -

Katabi niya si Gab. “Mommy,” mahina niyang sabi, “why are they quiet?” Bahagya siyang napangiti. “Because sometimes,” sagot niya, steady ang boses, “truth is louder than noise.” Sa screen, Marianne was losing control of the room. And this time, hindi si Ruth ang gumawa ng eksena. Kundi ang batas.

Ang galit ay naroon pa rin, ngunit unti-unti itong humahalo sa pag-iisip. “Bibigyan ko kayo ng isang buwan,” mariing wika ng aking ama, na naging dahilan upang mapatingin kaming lahat sa kanya. “Sa loob ng panahong ito, mananatili kayong hiwalay. Walang pagkikita, walang tawagan, walang lihim na pagpapalitan ng balita, at walang pakikialam sa mga gawain ng isa’t isa. Kung pagkatapos ng isang buwan ay matatag pa rin ang inyong desisyon at walang pagbabago sa inyong damdamin—pag-uusapan natin ito nang mas malalim at tapat. Ngunit kung sa panahong ito ay mapapansin kong humihina ang inyong paninindigan, o kung may mangyaring makasama sa ating mga negosyo, wawakasan ko ito sa paraang hindi ninyo

I set my phone in silent mode because of what he told me. Ayaw ko naman na putulin ang komunikasiyon ko sa ex-boyfriend ko na si Miguel kaya para hindi niya mapansin na hindi ko naman ginawa ang iniuutos niya sa akin ay mas mabuti na i-silent mode ko ang phone ko. Halimbawa na tumatawag sa akin si Miguel, hindi niya maririnig o mapapansin 'yon. Ako lang naman ang makakapansin o makakakita at hindi siya. Kailangan ko rin na mag-ingat para hindi talaga ako mabuking niya na hindi ko naman sinusunod ang nais niyang gawin ko.

I know. "Can i?" paalam ko habang hinihimas ang kaniyang likod. Hindi ito kumibo, "Silence means yes." paos na sabi ko. mabilis ko siyang sinunggaban ng halik habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang hinuhubad ang kaniyang palda.

Pagkatapos niyang mag-isip ng kung anong sasabihin, sumagot siya sa wakas. [Kumakain.] Nagdagdag siya ng dalawang salita para sumagot siya at hindi magmukhang natutuwa. [Eh ikaw?] Pagkatapos ipadala ang message, mabilis niyang nilagay sa silent mode and phone niya at ni-lock ang screen. Gayunpaman, hindi siya nakatiis nang higit sa sampung segundo bago niya ito binuksan ulit. Isa na namang message mula kay Zeke ang dumating.

Si Tere nga minimessage niya. The silence in the room was broken by my soft sob, a sound that echoed the emptiness within myself. Niyakap ko ‘yung journal ng mahigpit. Kinuha ko ang phone ko at sinubukang tawagan si Neil. Nagriring naman pero bakit hindi niya sinasagot? To: Neil —Bahala ka nga sa buhay mo!!!! Dinutdot ko pa ang screen at hinagis ‘yon sa kama. Bakit ayaw niyang sagutin?! May ginawa ba ako?