Keep Silence Novels & Stories

*CLICK* Agad akong napadilat ng makarinig ng tunog ng kung ano mula sa harapan ko at nanlaki ang mata ko ng makita si Zeri na nakatayo sa harapan ko habang hawak ang kanyang cellphone at mukhang KINUHANAN AKO NG LITRATO "Ah shit, I forgot to silent it." Aniya pero sa blangko niyang expression ay hindi ko alam kung may pakialam ba talaga siya kahit mahuli ko

Hindi ako nagsalita. Ginawa ko talaga ang lahat para lang pigilan ang sarili na sabihin sa kanyang gustong-gusto ko na nga siya. Silence enveloped us. Ilang minuto ang lumipas at naramdaman kong isinandal niya ang kanyang noo sa aking balikat. Sa loob ng ilang minutong katahimikan ay tanging ang malakas at malalalim niyang hininga ang maririnig sa buong silid. It seems like he is thinking deeply. Bukod doon ay para akong nakahinga nang maluwag nang marinig ang malalim niyang buntong hininga.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

ungol ni Leah. Mabuti nalang at pina soundproof ni Lucas ang kwarto nila dahil pinaghandaan nito ang ganoong bagay, na kahit anong sigaw nila at ungol ay walang makakarinig sa kanila sa labas oh sa kabilang kwarto.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan. ​"Pumalya ang paunang operasyon ni Rene," malamig na wika ni Silas, habang tamad na nilalaro ang isang metal bullet casing sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang ritmikong tunog ng bakal sa bakal ay umaalingawngaw sa loob ng sementadong bunker.

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

“…hindi ko siya palalagpasin.” Gabing-gabi na, pero hindi ako makatulog. Nasa loob ako ng command office, pinagmamasdan ang mga live CCTV feeds ng compound. Normal ang galaw. Tahimik. Pero sa likod ng lahat ng ‘yon, may nagtatago. At alam kong hindi magtatagal, magpapakita rin siya. "Patch," tawag ko sa earpiece, "activate silent protocol. No alerts. No lights. Internal tracking only."

Siguro, bored lang siya? Isang mahinang buntong hininga ang pinakawalan ko bago ko inilagay sa silent mode ang aking phone. Wala lang, hindi pa ako ready na ipagsabi kahit kanino na may bago akong phone. Nahihiya ako!

Ang tawag nila sa buong proseso ay The Silent Circuit. Ang unang bahagi ng Silent Circuit ay ang agility run. Tumakbo kami sa isang maze na may laser traps. Bawal matamaan. ‘Pag tinamaan, bawas points. Kailangan din makalabas sa loob ng limang minuto. Habang ‘yung iba ay nadapa na agad o tinamaan ng laser, ako, malinis kong naiiwasan ang mga ito. Napaka-easy naman kasi nito.