Keep Silence Novels & Stories

“Shut up, Mr. Blackie. Just... shut up. Turn off.” “Protocol Comfort canceled. Entering silent mode. Please remember to breathe, Beautifurl Yna,” huling sagot ng bear bago tuluyang namatay ang ilaw sa mga mata nito. Naiwan akong mag-isa sa katahimikan. Tumayo ako mula sa kama at naglakad patungo sa salamin ng vanity. Tiningnan ko ang sarili ko.

Ayaw kong makitang nahihirapan siyang makatulog dahil sa naka on pa rin ang speaker. “Ali.” “Ssh. Saglit lang.” bumaba na ako sa kama at nagtungong sala. Pinatay ko agad ang speaker at kinuha ang cellphone, tumabi muli ako sa kanya matapos ‘yon. “Let’s sleep in silence.” wika ko nang makatabi na ulit ako sa kanya sa higaan. “Sabi ko naman sa ‘yo na okay lang sa ‘kin ang may tugtog, eh.”

somehow, that annoying laugh of his still made my night feel less empty. Nanatili kaming tahimik na dalawa for a moment. Hindi yung awkward silence na kailangan mong piliting punuin ng random topics para lang hindi maging uncomfortable. It was the opposite. Comfortable silence. Yung tipong kahit wala kayong sabihin, alam niyong nandyan lang kayo sa kabilang side. Existing. Listening. I took another sip from my coffee habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Medyo mainit pa rin yung kape kaya napangiwi ako nang bahagya. Sa kabilang side ng call, si Apollo Damien naman ay parang may inaayos sa labas. Madilim pa sa background niya pero halatang bihis na bihis na siya pang trabaho.

Gusto ko rin naman marinig sa mismong bibig niya ang sagot. Ilang segundo ko hinintay ang sagot niya. Subalit, na natili lamang siyang tahimik. Silent means yes ‘di ba? Ibig sabihin yes ang sagot niya? Kung ganun, nagkukunwari lang yata siya na ayaw niya ang niluto ko. Sus, pasungit-sungit pa. Gusto lang din naman.

And I knew, deep down, that whatever came next… There was no turning back. The newsroom was unusually quiet that afternoon—too quiet for a weekday deadline. Usually, the low hum of keyboards, ringing phones, and chatter filled every inch of the floor, but today there was a silence so heavy it felt staged. My laptop screen glowed faintly in front of me. The enhanced audio file from Valerio’s office was open in Audacity, the waveform sharp and jagged. I’d played it so many times I could almost memorize every flicker of static; every breath caught between frequencies.

Hindi niya alam kung ano ba ang dapat niya isagot dito o kung tama lang ba talaga na sagutin niya ito. Napaiwas siya ng tingin dito at hindi na ito sinagot pa. Ayaw niyang sagutin ito dahil baka mas lalo lamang gumulo ang sitwasyon nila. Baka lalo lamang siya nitong pahirapan kapag sinabi na oo, na Hindi na lamang siya na in love dito kundi natutunan niya na rin kung paano na ito mahalin. "So silence means yes I think right?" Narinig niyang tanong nito ngunit hindi niya ito tiningnan at nanatili lamang na sa ibang direksyon siya nakatingin.

“Go ahead. Be my guest. Bye.” Kinalabit ni West ang gatilyo. The silencer turned the shot into a muffled thud. But no blood followed. Nanatiling nakaluhod si Natasha, tagaktag ang malalaking butil ng pawis at labis ang panginginig ng katawan. Nakaramdaman ito ng ginhawa ng walang maramdaman ng mainit na likido na kanyang noo. Her lips trembling too much to speak.

Huminga ako nang malalim saka pinindot ang send. Parang ang tagal bago tuluyang ma-send. Pakiramdam ko bawat segundo may hahablot sa pinto at huhulihin ako. Nang tuluyan itong ma-send, agad kong pinatay ang data at nilagay sa silent ang phone. Pagkatapos ay nilock ko ito at itinago ulit sa bulsa ko. Saka ako humiga na parang walang nangyari.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

Di ako sumagot at tumitig lang ako sa kanya kaagad namang nawala ang ngiti niya at napakunot noo siya. “See? Silence means no.” aniya ni Sir Rafael. “Big no! Because silence means yes he just shy to admit!” “Sheyt ella, ella is mine ang tema mo.... Di ka ba na wet?” aniya ni czarina habang siniko ako at bulong niya. Kumunot ang noo ko. Anong nakaka wet dun?