Kunin 소설 & 이야기

ngunit hindi pa nila narinig ang background ni Frank o anumang bagay! "Background niya? Anong background?" naguguluhang tanong ni Jan. "Hindi lang siya kaibigan nina Dan Zimmer at Trevor Zurich," dahan-dahang sabi ni Kuno. "May ugnayan din siya sa mga Turnbulls—nandoon siya noong pumatok sa merkado ang Turnbulls' Rejuvenation Pill kamakailan. Siya pa nga raw ang susi sa kanilang matagumpay na pagbuo ng pill."

Kung ganoon tatlong linggo pa syang mananatiling kasama si Gavin? Halos wala naman syang dadalhin na mga gamit. Dahil ewan nya kung saan dinala ni Gavin ang mga damit nya. Isa pa wala syang maisusuot kaya naman, kumuha sya sa mga damit ni Gavin. Puting T-shirt and tanging undies lang sa ibaba ang suot nya. Wala din syang suot na bra. Nakitang nyang kumunot ang noo ni Gavin ng makita ang suot nya.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Pagbukas ko ng pinto ng kusina, nandoon siya. Nakaupo sa hapag-kainan, suot ang simpleng puting damit at itim na pantalon. May hawak na tasa ng kape. Parang hindi siya umalis kagabi. Si Kuya Ethan. Nagkatinginan kami. Hindi ako nagsalita. Siya rin. Parang biglang bumalik ang bigat ng hangin at tensyon na naramdaman ko noong gabing iyon.

Ako personal patient kaya naman kailangan ko pa rin gawin trabaho ko kahit naiilang ako today tapos si Sensui parang iniiwasan makipagtitigan sa mata. Edi wow! Tinabi ko na ang mga bote na nainom nito. Mamaya ay i-recycle ko na ang mga ito, bukas pa naman kuhanan ng mga basura at sana bukas masama ako dahil gusto ko na masunog jusme. "Onii-chan~" heck yes nandidito na ang maharot na si Karina. Nilingon ko ang ingay at nagtatakang makita na hindi kasama ni Karina si Elijah at isang babae ang kasama ni Karina.

“I’m Kian Roser. Older brother of Kino Roser, the owner of this resort. Ang papa naman ni Tintine ay bunso naming kapatid. His name is Kun Roser.” Ah, kapatid niya pala si Kino, ‘yung guy na una kong nakilala dito sa resort. “You can call me “Ara”. Na-meet ko na ‘yung brother mo na si Kino.” Nakatingin lang kami sa dagat. Paminsan-minsan naman ay tumitingin din kami sa mukha ng isa’t isa. “It’s nice to meet you, Ara.” “It’s nice to meet you rin–”

sabi ko sa kanya Pagkasabi ko non ay agad syang may kinuha sa bulsa nya ng makuha nya na ito ay agad syang may tinatype sa phone nya. "Ano spell ng Keinn nya??, K-A-N-E or K-A-I-N?" Tanong nya sakin kaya napatawa ako dahil wala sa sinabi nya ang tamang spell. "Hahah wala sa sinabi mo, 'K-E-I-N-N'" natatawang sabi ko sa kanya. "Ahh sorry naman, kakaiba kasi spell ng Keinn nya eh" sabi nya sakin "Oh sige na alis na ko, wag mong sendan ng bastos yang kaibigan ko kundi babalatan kita ng buhay!"bilin at banta ko na sabi ko kanya.

Mabilis niya itong kinuha bago binasa. To my Komasan girl, This is my welcome gift to you. I hope you love it. Mahal 'yan! Legit na galing sa Japan kaya ingatan mo. Your Handsome Senior, Kino. Napailing siya bago ngumiti. "Ang matanda na iyon, baka peke 'to. Japan daw. Hmp." Binuhat na niya si Komasan bago tumingin sa kabilang mesa na puro asul ang makikita. May mga design na clouds at stars. Nakasulat naman ang pangalan na Kino Lorenzo De Vera.

yun nalang ang naisagot ko “By the way this is Engr. Kwin Anika. She will be joining me in inspection.” Hindi niya ako pinakilalang asawa. Medyo na hurt ang feelings ko ano nga bang aasahan ko na ipakilala niya ako bilang asawa? Buwan lang naman kami magiging mag asawa. Kaya para saan pa diba? “What about the investors from malaysia? Nakarating na ba sila? Tanong niya ulit sa kanila “Uhm, sir they’re on their way na po.” “Okay, pakisamahan muna si engr. Sa suite susunod nalang ako.”

At unti-unti—napakabagal man—nakita ko ang pagbabago. Isang hapon, habang nagluluto ako sa kusina, narinig ko ang boses nila sa labas. Lumabas ako at nakitang magkatabi silang nakaupo sa bangko sa tapat ng bahay. Hindi sila nag-uusap nang masinsinan, at hindi rin nagtatawanan. Ngunit hawak ni Kenzo ang isang lumang laruan—isang eroplanong gawa sa kahoy na si Kael pa ang gumawa sa klase—at pinagmamasdan ito nang mabuti.