Kwento Ng Aking Buhay の小説・ストーリー

Biglang nanakit at nanghina ang aking katawan, hindi ko alam ang gagawin. I end up watching Kent fighting with monster Leo until my eyes shuts down. ~ 🖊 author_mj

Ganitong ganito kami, magulo, maluku, pero masaya. "You really are meant to be huh? Extra lang pala talaga ako sa buhay mo." Aniya niya ng maikwento ko sa kanya ang tungkol sa pagkawala ng mga ala-ala ko maging ang pagbabalik nuon ng naaksidente ako.

Pero bakit mo ako iniwan? Bakit tinapos mo na ang kwento nating hindi pa nasisimulan? Bakit hindi ka lumaban katulad ng paglabang ginagawa ko ngayon? I don't feel myself again. I'm back to red ink... that fast. I don't wanna live forever. ────────────────────────────────────────────────────

Napasandal siya't napaupo habang nag-iisip ng malalim. Ang daming nangyari kanina. Mga bagay na hindi ko akalaing mangyayari sakin sa ganitong edad at sa ganitong lugar. Pero habang iniisip ko yun bigla kong naalala kung paano muntik ng ­mapahamak ang buhay ko. Kung hindi dahil kay Leonard.. wala na siguro ako ngayon. Naipadala na siguro ako ngayon sa kung saang lugar. Mas malayo sa pamilya ko at sa taong mahal ko. Utang ko sakaniya ang lahat lalo na ang buhay ko. Hindi ko na alam kung ilang beses na ba niya akong tinulungan pero gusto kong may gawin naman sakaniya.

Maybe. Sa loob ng apat na taon na iyon, ay naranasan ko ang muling mamuhay ng mag-isa, kagaya ng kung paano ako mamuhay nang iwanan ako ng aking mga magulang. Na kahit masasandalan ay wala ako. Ang kaibahan nga lang ay ngayon kasama ko ang anak ko. My daughter gives me the reason to continue the life I have. That with Myxelle, I found myself smiling with happiness and contentment. That even the glow of her eyes reflect mine.

parang lasing na rin sabi ng Auntie Crisanta na sinamahan ng nakakalokong tawa, "Because only I know what I want and what will makes me happy." "And look what is happening... you're all over the media," mahina pero sapat para madinig ang salita ng Auntie Winnie niya. "Mahal tama na," mahinang saway ng asawa nito na halatang ayaw ng mga ganoong argumento. "So what?! I'm a celebrity and it's a part of it! People will follow me wherever I go, whatever I do no matter how I hide... so why will I waste my time thinking about them?!"

Kung hindi lang dahil sa mga naranasan ko sa mga tao doon, hindi ako aalis kailanman. Pero heto na ako at papunta na sa bagong titirhan ko, kung saan tumitira sina mama at ang mga kapatid ko. Magbabago ako ng buhay, at sisiguraduhin kong pasasayahin ko ang sarili ko pati na rin ang pamilya ko. "Ate! Waahhh!"

Grabeng karanasan ito, tahimik naman ang buhay ko. Sigurado naman ako na hindi na kami magkikita ng babaeng ito. Puro negatibo ang nangyayari sa buhay ko simula nang makita ko ito. "Ilan ba ang kailangan mo?" tanong ko sa babae na siya namang ikinatuwa niya lalo.

"Though as entertaining this is, the affairs of the still living are none of my concern. You'll have to speak to my opposite; Life." "So how do I find Life?" I asked, and Death shrugged, twirling his scythe as if it were a baton. "No clue. I deal with matters of death." "...you're of no help, you know that?" "I've upheld my deal, so I think I've helped way more than necessary. I'm just glad I didn't go fishing for your soul. Otherwise, I would've declined." My jaw drops at his comment, and he shrugs, fading away.

"Alam kong naiintindihan niyo ang pinaparating ko. I never questioned my worth as a person pero alam ko kung hanggang saan lamang ang kaya ko." "I may look like the epitome of elegance and beauty but it is not enough to rule a country. Ano po ba ang maituturo ko sa magiging anak namin ni Koen kung ang prinsipyo ko ay magpakasal sa taong mahal ko?" Biro lang, gusto ko lang talaga mabuhay 'no. Kung alam niya lang paano namatay si Juliet sa libro ay baka agad pumayag 'to.