Maikling Tula Para Sa Sarili Novels & Stories

How about I make him mad? Tumikhim ako kinalma ang sariling naiisip. No. I can’t do that. It’s too dangerous.

Pero maya maya lang biglang may isang butil ng luha na tumulo sa pisngi nito na mabilis din nitong pinalis "Umiiyak ba kayo Nay?" "Tears of joy lang ito anak. Hindi lang ako makapaniwalang kay bilis dumaan ng mga araw. Tignan mo naman, sino ang mag aakalang ang masungit at makulit na batang babaeng inalagaan ko noon ay lumaking maganda at mabait ngayon? Kung hindi lang mahigpit ang Daddy mo sigurado akong marami ang manliligaw sayo."

Ani Paul na bahagya pang gumaralgal ang tinig. "I hate dramas Paul! Kung may mga bagay man na hindi pa malinaw para sa'yo, siguro ay hayaan at kalimutan mo na lang. Matuto kang patawarin ang sarili mo nang sa gayo'n ay matutunan mo rin'g patawarin ang mga tao sa paligid mo. Upang makapagsimula tayong muli, kasama ang anak natin." Pansin kong napalunok ito sa aking tinuran.

Kinalma ko ang sarili ko. "Ikaw ang pag-asa namin, Elie kung hindi lang namatay ang Mama mo. Ikaw ang dahilan kung bakit natutunan kong mahalin ang Mama Mo. Kung bakit ko gustong gusto ko ng umuwi sa bahay pagkagaling ko sa camp para lang masilayan ang matamis at mala-anghel mong halakhak. Ikaw ang dahilan kung bakit nagbago ako, prinsesa ko." Tumigil saglit si Papa bago nagpatuloy ulit. Nangingilid ang luha sa mga mata. "You know Elie, isa akong sakit sa ulo at...well...playboy to be exact...pero noong dumating ka ay tinapon ko lahat iyo kasi ayaw kong makita mo ang masamang gawain ko noon lalo pa't isa akong army."

Nabigo man siyang mahanap at makilala ang dalaga ay nangako siya sa kaniyang sarili na hindi siya titigil sa paghahanap sa babaeng bumihag sa kaniyang puso. Pauwi na sana siya nang namataan niya ang isang babaeng nakatayo sa taas ng tulay na mukhang may balak atang tumalon, kaya walang atubili’y kumaripas agad siya ng takbo upang pigilan ito. At dahil sa muli nilang pagkikitang iyon ay nasabi niya sa sarili niya na baka marahil tadhana na mismo ang gumagawa ng paraan upang magkita at magkalapit sila. At kung tadhana na ang paguusapan ay sino ba siya para hindi sunggaban ang pagkakataong ito diba? Minsan na siyang nawala at hindi na niya hahayaan ang sarili niya na muli pa itong makawala.

Umaasa sa luck na maibibigay sa kanila. Well... It's easier and less headache though ayaw ko naman ng ganun. Sabi kasi ni Kuya Kiel, ako lang naman daw ang kawawa pagdating sa college. It's still better to learn on one's own than to rely on the answer of others. Pag nag college na kasi wala ka ng ibang aasahan kundi ang sarili mo. Dumating ang pagkain. I picked up the spoon and fork and scooped up some rice while reading the book.

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."

Isang buwan ko siya makakasama araw-araw dito. Kalma self, isang buwan langh iyan. Mabilis lang iyan. Lilipas din iyan ng hindi mo namamalayan. KUMALMA KA!

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

Masakit, nakakapagod pero maganda. Parang tula... 'yung tipong kahit maraming sugat, gusto mo pa ring ulitin. Only The Young can run... ────────────────────────────────────────────────────