Labing Pito Mga Nobela at Kwento

Subalit isang makapal na usok ang namumuo noon sa kabahayan at mga nagliliyabna apoy ang lumalabas naman sa bulwagan na dumidila sa mga pinto at bintana. "Sunog! Sunog! Sunog!" ang malakas na sigawan. Dumalo ang lahat ng kasambahay upang makapagligtas ng anumang maaaring makuha pa. Ngunit ang apo ay kumalat at umabot na sa laboratoryo. Nagsiklaban at sumabog ang mga takaw-apoy sa laboratoryo. Napaurong ang mga sibil... pagkat hinarang sila ng apoy na naglalagalablab na tumutupok sa bawat maabutan nito.

wika nito "Oo, nga Lola kaya naisip kong bumawi ng pahinga kahapon. Siya nga pala Lola, ano kaya't lumabas tayo mamaya?" tila nag iisip naman ito. "Walang problema iyan apo, basta huwag lang tayong masyadong magpapagabi. Dahil alam mo na, malamig sa labas baka sumakit na naman itong rayuma ko."

"Huwag kang bibitiw... Stefanie... please... hindi ko kakayanin kung mawawala ka ulit sa akin sa gitna ng lahat ng ito... huminga ka... sumabay ka sa akin..." Ang boses ni Adrian ay nanginginig habang mahigpit niyang hinahawakan ang aking kamay sa loob ng humaharurot na SUV. Ang kabanatang pinamagatang Labor ay hindi lang tungkol sa pisikal na sakit ng panganganak... kundi ang matinding paghilab ng tadhana na tila gustong bawiin ang kaligayahang kabubuo pa lang namin. Nakatingin ako sa labas ng bintana habang ang ulan ay malakas na humahampas sa salamin... tila ba nakikiramay sa bagsik ng nararamdaman ko. Ang Labor ay naging isang madugong labanan sa pagitan ng buhay at kamatayan. Habang nar

Tumabi ako ng tayo sa kaniya pareho na kami ngayon nakaharap sa lababo. “Beef Caldereta,” sagot nito sa akin. Itinuro ang tatlong broccoli. “Iyan alam mo na bawal sa Daddy mo masyadong matataba na pagkain. Steam ko lang ‘yan,” “Tulungan ko na po kayo Nanang.” “Hindi na hija. Kasi mamaya lang darating na si Ara. Tsaka magaan lang naman ‘to,” wika ni Nanag Luisita. Ang tinutukoy niyang si Ara, isa sa kasambahay rito sa bahay.

Sasabihin niya ba rito ang totoo? " It's p-personal. I don't want to answer it" walang mahagilap na ibang salita ang dalaga. Hindi nito pwedeng malaman ang totoo. Hindi niya pa kayang sabihin dito. Naroon pa rin kasi ang sakit na nadama ng puso niya. Hindi niya napansin ang bahagyang pagtaas ng sulok ng labi nito. Kung hindi mo sasabihin ngayon, well go ahead. Malalaman ko rin ang totoo, sweetheart.

" May natira pang tatlong piraso ng pizza. Nandiyan at nakapatong sa ibabaw ng TV. Kainin mo na 'yon at siguradong magugutom ka mamaya. " Tumango na lamang si Pablo at nagpaalam na lalabas dala ang dalawang walang lamang galon para bumili ng tubig inumin sa kabila pang kanto. Madilim na ang kalsada, nakabukas na ang mga ilaw sa poste ngunit kalat pa rin ang mga tao sa paligid.

turo ni Dante, habang pasan-pasan ang walang malay na si Adrian. ​Pumasok kami sa isang makitid na lagusan. Ang amoy ng basang lupa, amag, at kalawang ay sumalubong sa amin. Sa likuran namin, narinig namin ang huling malakas na pagsabog na yumanig sa buong Isle of Dogs. Ang laboratoryo ni Silas ay tuluyan nang naging libingan ng kaniyang mga ambisyon.

"Lumapit ka nga sa'kin, Apo." Napalunok siya ng laway. Napansin ba ni Lola? Lumapit naman agad si Diego kay Lola. Hinaplos ni Lola ang pisngi ni Diego at pinakatitigan ito. Ilan segundo itong nakatitig sa binata saka matamis na ngumiti. "Masaya akong makita ka, Apo. Masayang masaya." Ngumiti rin si Diego rito. "Ako rin Lola, sobra."

Maliit na paghipo—isang kamay sa balikat, dahan-dahang pagdikit ng mga mata—ang nagpaikot sa kanila sa kilig at tensyon. Sa labas, si Lola Cely ay nakasilip sa bahagyang bukas na pinto. Pilit niyang pinigil ang sarili sa pagtawa. “Aha! Aba, tuloy na tuloy na! My apo at ang asawa… sa wakas magkaapo na ako." Dahan dahan nitong sinara at nilock ang pinto sa labas.

text ko pa ulit. Rio: E paano kung bilhan kita ng bahay. Titira ka na kasama ko? Agad akong napangiti sa sinabi niya. “Hindi papaya mga magulang ko,” sabi ko. Rio: Sinong nagsabi? “Wow. Sure ka talagang papayag sila na itanan mo ‘ko?” Rio: Yes because I am Wisterio Fabroa Pabelico. Napataas ang kilay ko sa reply niya. Wow! Ang yabang!