Labing Pito Novels & Stories

Kagaya niya, n*******d din ito at may matamis na ngiti na nakaguhit sa labi "Hello, Babe! Good Morning!'" matamis ang ngiti sa labi na bigkas nito. Wala sa sarilng mabilis na napababa ng kama si Christopher. Tulero na hinagilap niya ang mga kasuotan na nagkalat sa sahig ng kwarto

Pagod na siyang pakintabin pang lalo ang sahig. "Kay Mary Beth 'yung panyo. Sigurado ako du'n. Pero ang weird lang kasi paghipo ko, nakita ko may dugo eh. May dugo 'yung panyo," tila nandidiri si Lila habang inaalala ang tagpo.

Si Papa Lito na kakarating lang. Namula ang pisngi ko sa narinig. Magka apo? Susko. Bigla akong pinagpawisan. "Gusto mong sa labas matulog?" Tanong ni Mama Lani kay Papa Lito habang nakataas ang kilay niya. Nakagat ko ang labi nang makita ko ang paglambot ng expression ni Papa Lito at sinulyapan si Sebastian. "Ikaw! Hindi kita pinalaking ganyan! Hindi kayo matutulog sa iisang kwarto ni Zariah. Magpakasal muna kayo bago mo siya gapangin!" Si Papa Lito kay Sebastian.

saad ko rito na may ngiti sa mga labi. Tinungo namin ang paborito naming lugar kung saan naroon ang puno ng malaking Balite. Naupo kami sa bench at nagsimulang mag-aral. Makalipas ang ilang minuto, bumalik na rin kami sa classroom namin. Konting lecture, quiz, oral at discussion, then, dismissed.

"Sabi ni Señorito, dito ka lang muna sa kwarto." "Kapag may kailangan ka, ako raw ang uutusan mo." Bahagya siyang ngumiti. "O kaya ibang katulong." Hindi ako agad nakasagot. "Seryoso ba siya?" "Tingin mo ba magbibiro si Señorito Maximo Montenegro?" Fair point. Napabuntong-hininga na lamang ako. "Huwag ka rin daw mag-alala." "Ang sinabi niya sa lahat ay may lagnat ka."

Nagsimula ang lahat nang biglang may nag-post sa school forum ng isang litrato. Kuha iyon nina Kiana at Joselito sa loob ng laboratoryo. Sa larawan, nakadiin si Kiana sa ibabaw ng experiment table habang si Joselito ay nasa ibabaw niya. Kahit pareho silang may suot na damit, sapat na ang posisyon nila para magbigay ng kung anu-anong imahinasyon sa mga makakakita.

ani Lolo Lito. "Aba, naiiyak ako sa kuwento mo, Boss!" singit ni Jade habang nagpapahid ng kunwaring luha sa kanyang mata gamit ang dahon ng saging, dahilan para magtawanan ang lahat sa kubo at mabasag ang seryosong kapaligiran. "Sige na nga, exempted ka na sa paghuhugas ng plato mamaya! Baka maiyak pa ako kapag nakita kitang napapagod!!"

Sagot ko. “Isa pa Tita, hindi po porket mahirap o laki sa hirap ganito na ho natin tingnan. Pwede naman natin kilalanin muna bago tayo mag salita ng tapos. May mga salita tayo na hindi na kayang bawiin kahit pa tayo ay humingi ng pa paumanhin.” Paliwanag ko dito.

Biglang nahabag si Jhai sa itsura ni kulas. “ Sandali hiho, Bakit? Nasaan ang mga magulong mo?” “ Nagmamakaawa ako sa iyo, tu Gan mo ang mama at papa ko.” Tinwagan niya si Pito. “ Pito, mag madali ka. Puntahan mo ako sa location ko.” Kaagaran niyang sinend ang kaniyang location. “ masusunod, Pinuno.” Habang hinihintay nila si Pito.

wika ni Lola Dorinda nang may malapad na ngiti sa mga labi. Bumuntung-hininga si Lolo Nemo. “All right, all right. This one is yours. But Bastian’s match is mine.” ****************************************************************** MARIING KAGAT-KAGAT ni Menchie ang pang-ibabang labi niya upang mapigilan ang sariling mapabulalas ng iyak. Nanlalabo ang mga mata niyang nakatanaw sa payapang asul na dagat. Kanina ay nakalulan na siya sa yate ng mga Aseron na maghahatid dapat sa kanya pa-Manila.