Laggy Laptop の小説・ストーリー

Hindi ako sumuko at tuloy lang ako sa pag-scroll hanggang sa nagsawa na ako. Para lang akong nakatitig sa isang pader. Nothing useful. Not even a hint. Dahil sa kawalan ng pag-asa ay inis kong nilayo sa sarili ang laptop. Wala rin naman silbi. Mabilis nga ang internet sa mansyon na ito, kaso 'di ko naman mahanap ang hinahanap.

"Huwag na, Mr. Xavier. Nakakahiya saka isa pa..." "Just tell me." Napakamot siya sa kanyang batok. "Ang totoo niyan ay may nabura akong importanteng files doon sa computer ng kompanyang pinagtatrabahuhan ko. Hindi ko sinasadya. Nangyari lang 'yon dahil nag-lag ang kanilang dashboard. You're using a laptop, too, right? Alam mo kung gaano kaimportante na mabilis ang performance ng isang laptop."

Agad niyang ini-off ang laptop. ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Mas natural na ang galawan namin at mukhang komportable na rin siya sa akin. Kinuha ko ang kape at humigop. “Hmm…” napapikit ako. “Sarap.” Napatingin siya sa akin. “Kumusta ang paggamit ng laptop mo nga pala? Hindi ka ba nahihirapan?” tanong niya bigla. “Hindi naman, nakakatuwa nga kasi touch screen, sosyal,” sagot ko. “Thank you ulit, mas napabilis na ang work ko dahil sa laptop mo,” dagdag ko pa.

Nilagay ko iyon sa aming harapan at kinuha niya iyon kaagad. "Are we done for today? Magliligpit na ako," sabi ko at unti unti nang sinarado ang mga software sa aking laptop para mailigpit na. 'May lakad ka? Bakit ka nagmamadali?" Humilig siya sa back rest ng kanyang swivel chair. He's intimidating. Kaya imbes na titigan siya pabalik ay nagpatuloy ako sa pagliligpit. "l need to work on your projects of course-"

Nanlalabo na rin ang mga mata niyang nakatitig sa laptop niya. Pakiramdam niya ay hinahabol siya sa sobrang bilis nang pagtipa niya sa keyboard niya. Hindi niya akalain na magagawa niya nga ng kalahating oras lang pero wala man lang pahinga ang mga kamay at mga mata niya.

Ang bawat tipa niya sa keyboard ay mabilis at may kasamang tensyon. Habang nakatitig siya sa monitor, dahan-dahan kong isinuot ang aking mga damit na nakakalat sa sahig. Masakit pa rin ang aking katawan, lalo na ang kaibuturan ko na halos mawasak sa bangis ng kanyang mga pagbayo, ngunit mas nangingibabaw ang kaba sa dibdib ko ngayon. Habang inaayos ko ang aking buhok, biglang natigilan si Jake sa harap ng kanyang laptop.

"By the way, if wala naman tayo sa office, you can call me by my first name, Lany." "Sure." Iniwan na siya ng babae. Pagkaalis nito ay humarap na rin siya sa laptop na nasa mesa. Ang sabi ni Lany ay company issued laptop iyon na pwede niyang dalhin kahit saan. Naninibago siya dahil sa dating pinapasukan niya ay lumang computer pa ang pinapagamit sa kanya. Iyon pa iyong computer na bulky ang likuran.