Laging Masakit Ang Ulo 소설 & 이야기

“Ritchelle, calm down. Hindi ka mamamatay tao. Gusto ka nilang patayin pero hindi ka gano’ng klase ng tao!” Sa huli ay iniyak niya na lang ang galit niya. Tumigil lang siya sa pag-iyak nang makaramdam ng matinding pananakit ng ulo. Hindi iyon maalis kahit pa uminom na siya ng tubig at kumalma. Pinikit niya na rin ang mata niya, at naglagay pa siya ng cold compress sa parte na sumasakit, but it didn’t help that much.

Hindi ko siya masyadong marinig dahil mas nangingibabaw ang sakit na para bang kinakain nito ang buong utak ko. "Ahhh!" Nangingilid na ang mga luha ko dahil sa sakit ng ulo ko. Hindi ko alam kung bakit nangyayari ito. Hindi ko alam bakit umabot pa ako sa ganito. Ito na ba ang katapusan ko?

Ngunit ang sakit ng ulo ay tila lumalim lamang, isang walang humpay na sakit na tumangging mawala. Ang sakit ng ulo na ito ay malamang na karapat-dapat, kung isasaalang-alang ang dami ng luha na aking nalaglag at ang kakulangan ng tulog na aking tiniis. Nakakatakot kung gaano kabilis magbago o maglahad ang mga bagay sa loob ng maikling panahon.

Mas minabuti nilang huwag nang dagdagan pa ang iniisip ng kanilang kaibigan. PAKIRAMDAM KO LASING AKO kagabi dahil sa sobrang sakit ng ulo ko pagkabalik ng ulirat ko. Para akong may hangover dahil medyo nahihilo pa ako. Pagmulat ko ng aking mga mata ay unang bumungad sa akin ang puting kisame na may nag iisang ilaw.

Napa-arko ang likod ko. Ang sakit ng aking ulo dahil sa alak ay tuluyan nang naglaho, pinalitan ng isang matinding boltahe ng sarap sa ibabang bahagi ng aking katawan. Ginalaw niya ang kaniyang daliri pabalik-balik, mabilis, at walang awa. Bawat pag-ulos ng mga daliri niya ay nagpapawala sa akin sa sarili.

Am I in Spain already? Kumirot nang malakas ang ulo ko kaya nasapo ko yun bigla. I feel like my head's gonne burst. Aaaggh! What the hell?! Ngayon ko na lang ulit naramdaman ang ganitong sakit ng ulo. Inabot ko yung unan at itinakip yun sa mukha ko. Block the light! Block the light, Kylie! Pumikit ako nang mariin at pinalipas ang pagkirot ng ulo ko. I think mga ten minutes yata akong hindi gumagalaw. Nakasubsob lang ako sa unan.

“Kyahh!” Huli na bago pa ako makaiwas dahil kusa itong bumagsak sa ulo ko na ikinalaglag ko sa sahig. Ramdam ko ang kirot ng aking ulo at feeling ko ay binibiyak ito, ang lamig ng sahig ay mas lalong nagpadagdag sa lamig sa paligid. Napahawak ako sa aking ulo ng hindi ko makayanan ang sakit. “Ayos ba girls?”

D***g ko nalang nang bigla na namang sumakit ang aking ulo. Inipit ko ng malambot na unan ang aking ulo at doon tiniis ang sakit na aking nararamdaman. Ayokong maging pabigat sa mga taong kumupkop sakin kaya hangga't kaya kong tiisin ay titiisin ko. Pinilit ko namang bumangon at uminom ng tubig na nasa lamesa ng kwartong aking tinutuluyan, baka sakaling mabawasan ang sakit na aking nararamdaman.

nakatawang saad pa nito. -------------------- Sagad sa sakit sa ulo at batok ang naramdaman niya noong magkamalay. Hindi niya maimulat ang mga mata at ramdam niya ang telang tumatakip sa mga iyon. Hindi niya rin maigalaw ang kamay at paa na tila tinali sa upuang kinaroroonan niya. Gusto niyang sumigaw at humingi ng tulong kahit pa malabo.

MACEY'S POV Nagising ako sa pagtama ng sikat np araw sa mukha ko, medjo sumasakit pa ang ulo ko dulot ng sobra kong pag inom. Nang makamulat na ang aking mga mata, pinakiramdaman ko muna ang paligid ko. Nasaan ako? Hindi ito ang kwarto ko? Sa isip ko. Nang pag upo ko ay parang biglang sumakit at humapdi ang baba ko.