Novel & Cerita Laperal Mansion Baguio

I will miss you, Jaxon. MAHIGIT kalahating oras din ang naging byahe namin papuntang Paris. Nagpasalamat naman ako dahil maayos kaming nakarating dito. Pagdating namin sa Airport ay mas dumami lalo ang mga tao at ang mga bodyguards ay mabilis na pumalibot sa amin.

Nakaupo na lang ako ngayun sa isang malambot na couch habang isa-isang ipinapakita ng mga staff ang kanilang mga collections na mga bags na posible ko daw magustuhan Take note...hindi basta-bastang mga bags ito. Mga luxury bags at umaabot ng hangang million ang presyo ng isa. Ayaw ko talaga. Gusto kong panindigan na ayaw ko kaya lang si Lucian na mismo ang nagturo . Nahalata marahil nito na hindi niya ako mapipilit

Dala ang kanyang backpack, laptop bag at ang dalawang malalaking shopping bags ng mga pinamili nya para kay Abby ay agad nyang nilisan ang 5-star hotel. +++++ Quezon City, Philippines May tatlong araw lang syang nasa España pero nanibago na sya sa trapik ng rush hour at sa kipot ng kalsada papunta sa bahay ni Abby. Kung wala lang syang dalang sasakyan ay kanina pa sya naglakad. May dalawang kilometro na lang ang lapit nya pero hindi pa sya makarating-rating sa kanto ng street papunta sa bahay nina Abby.

Napatakip siya ng bibig. Sa gitna ng luntiang lupain na napapaligiran ng mga simpleng bahay at malalaking puno ng mangga, nakatayo ang isang napakaganda at dambuhalang pasilidad na kulay puti. Gawa ito sa makabagong salamin at matitibay na materyales, ngunit ang disenyo nito ay bumabagay sa natural na ganda ng probinsya. Dahil nasa patag at madaling mapuntahan na barangay, may malawak itong paradahan, mga pasyenteng nakangiti sa labas, at mga nars na abala sa pag-aasikaso. Sa pinakamataas na bahagi ng gusali, may isang malaking karatula na kumikinang sa ilalim ng araw: Klinika Seraphina: Libreng Pagamutan ng Lopez.

"Dude! Wag mo daw hilahin baka mauntog ang ulo" "Sanay na kami sa ginawa ni Cris, ate Marge. No need to worry sa carpet naman niya hinihila si Teo." sabat ni Belle. Right! May carpet din pala sa kusena nila patungo sa living room. Lacson Mansion was truly a blend of heritage and modern comfort. I couldn't help but admire the unique combination of old-world charm and contemporary amenities that it offered. I leaned back on the stool, taking in the joyful chaos that surrounded me, and allowed myself to savor the moment. This was the Paris of Negros, and I was welcomed into it with open arms and music-filled laughter. It was a homecoming I didn't know I needed.

Kinuha niya ang aking traveling bag at nagpatiunang naglakad sa akin. Naisip ko na mayayaman talaga ang mga big boss ng BAS. May sariling banko na nga ito kung saan maaaring mag-deposito at mag-withdraw ang mga assassin nito ay may beach resort pa sa Batangas na napakaganda. "Estong, ang rest house lang ba ang pagmamay-ari ng BAS o ang buong Amara Beach Resort?" hindi napigilang tanong ko. Out of cutiousity lang.

inabot niya sa akin ang isang paper bag and I saw that it’s a dress na mamahalin ang tatak. May kasama pa itong luxury bag na Louis Vuitton. Naalala ko yung binigay niya sa akin dati na bag at kung tama ang pagkakatanda ko, it costs almost three hundred thousand pesos. “Hon naman.” ipinakita ko ang disgusto ko sa bigay niya. Ewan ko ba, never talaga siguro akong masasanay sa ganitong paandar ni Lucian “Hon, regalo yan! Ilang beses ko ba sasabihin sayo na pag bigay, hindi tinatanggihan!”

“Fine. Pero kung makasurvive ka without me, babawi ka ng kape for a week.” --- By 10:30 AM, nasa harap na siya ng high-rise condo sa BGC. Bitbit niya ang isang paper bag na may lugaw, sabaw ng tinola na gawa ni Nanay Delia, at isang maliit na bouquet ng luyang dilaw—dahil sabi ni Nanay, maganda raw sa may ubo.

Parang isang panaginip na unt-unting nagkakaroon ng pisikal na anyo. Nakalapag ang aking maliit na leather shoulder bag sa tabi ng malaking daybed. Kakagaling ko lang sa banyo para mag-refresh at magpalit ng isang manipis, white silk resort dress na saktong humahapit sa baywang ko. Paglabas ko, nakita ko ang isang bucket ng mamahaling vintage champagne na nakababad sa yelo sa ibabaw ng glass table, kasabay ng isang maliit na envelope na may tatak ng Del Fierro Group Corporate Seals.

Kabanata 15 - Paanyaya sa Pagtira sa Velasquez Mansion Ang Velasquez Mansion ay hindi lamang isang bahay; ito ay isang simbolo ng yaman at kapangyarihan na nakatayo sa tuktok ng isang burol, tila isang hari na nakatitig sa kanyang kaharian. Ang mga pader nito ay gawa sa mamahaling marmol, ang mga bintana ay nagpapakita ng malawak na tanawin ng siyudad, at ang malawak na hardin nito ay pinaninirahan ng mga bihirang halaman at naglalakihang puno na tila mga bantay sa bawat sulok. Sa loob, ang bawat sulok ay pinalamutian ng mga sining na nagkakahalaga ng milyun-milyon, at ang katahimikan ay tila sinisira lamang ng malumanay na tunog ng tubig mula sa isang malaking fountain sa gitna ng sala. Ang