Novel & Cerita Las Felipinas

"Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?" Tumango ito. "Yes, mother superior said it's a tropical group of islands, near Pacific ocean and I learned that Philippines has three main parts, the Luzon, the Visayas and the Mindanao. I wonder, how does Philippines look like." Dagdag pa nito. "Don't worry Quil, we will visit Philippines, soon." Sabi pa ni Mara rito. Ngiti lang ang isinagot ko sa kanila. Hindi kasi alam ni Mara na hindi na ako pwedeng bumalik sa Pilipinas, dahil sa paningin ng lahat ng tao doon, I am peacefully gone for once.

“Yes, this is called frangipani. Frangipani is one of the most common plant here. These are endemic to Mexico, Central America, and the Caribbean, and as far south as Brazil and north as Florida. But I guess it cannot be found in your country.” “I…” paano ba niya sasabihin na marami nito sa Pilipinas? Ginagawa pa nga niya itong takyan noong bata pa siya. Excited pa naman si Chester na pakitaan siya ng bulaklak na sa Singapore lang nauuso. “I thought it’s beautiful?” “Yeah, but I have to tell you that this flower can be found in the Philippines,” sabay ngiti niya ng matamis dito.

Kinurot ni Emilia ang tagiliran ni Maya at tuluyan silang umalis papunta sa padaungan ng mga dayo. Tila nagkakasiyahan ang mga kalalakihan habang bitbit ang kani-kanilang mga maleta. Ang ilang mga US Navy ay marunong ng mag tagalog gawa ng paulit-ulit na pagbalalik sa Subic. Ganoon din ang iba na nanirahan ng ilang taon sa bansa dahil nakapang-asawa ng Filipina. "This place seems to be the most beautiful places in Asia. Oh... Also, Filipina girls are beautiful and hot!" Saad ng isang banyaga sa kapwa.

Zephryne: Hello, honey. How are you? I miss you a lot. Anyway, I sent you a message to let you know that I'm back in the Philippines. I hope you have time to meet me and so we can talk. After all, may pinagsamahan pa rin naman tayo. See you soon, honey! I love you!

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’

PHILIPPINES Hapon na nang dumating ang mag-asawa sa mansyon ng mga Mercedez, kasama si Little Berry. May kaunting salu-salo na inihanda upang ipagdiwang ang kanilang pagbabalik sa bansa—lalo na’t ito ang unang beses ni Little Berry na makapunta sa Pilipinas. Matagal rin naman silang nanirahan sa ibang bansa kaya nagplano ang mag-balae na magpa-welcome party. Pero ayaw ni Hugo ng maraming bisita kaya tanging pamilya lang ang meron.

Parang trip lang niyang titigan ako, ganun. Mayamaya ay may hinugot na papel si Buja at inabot sa kin. "Fill it up. Just for information. What is your country?" "Philippines," sagot ko. "O! Filipino," ani Buja. "I'm sorry but i have no philippine passports available." "You can use any country," sagot ni Thurstin.

Matagal na niyang hinanap si Cherry, ngunit bigla itong naglahong parang bula. Tinitigan niya ang dokumentong hawak niya—ang huling detalye ng pagbaba ni Cherry. "Philippines." Tanging iyon lang ang impormasyon niya. Pero sapat na ito para magsimula siyang maghanap.

sambit pa nito at patuloy kami sa paglalakad. "Hahaha, ok." "Yeah, You know what ang Pilipinas lang walang mandatory military training, far from the other countires like Korea, USA and many more." sambit niya at papumunta kami ngayon sa mga Batang sundalo na nag p-push up.

Dapat ay ganoon din ako sa kanya. May mga ibinilin siya sa mga tao sa villa at natuloy nga ang sinabi niyang pag-uwi. We were back into chatmates and videocall buddies. The Philippines is 6 hours ahead of Arcipelago Almerino, but he always checks on me. Sabay kami minsan sa pagkain, habang magkausap kami sa phone. Siya kumakain ng tanghalian, ako kumakain ng agahan.