Las Felipinas Novels & Stories

ELARA'S P.O.V: NAPATINGIN ako kay Felip nang sabihin niyang hindi niya inaasahang magkapatid kami ni Alon kaya nagsalita ako. "Anong sinasabi mo?" lumingon si Felip sa akin at bakas pa rin sa kanyang mukha na galing siya sa pag-iyak. "Uhm, nakikita ko siya tuwing may race ako dito sa Manila at minsan ko na siyang nakausap."

She can’t just let this slip away. At first, she thought that Felix’s return to the Philippines might have been a sign that his hatred towards her had already lessened through the years. Hindi naman kasi sila nagkikita at all. She naturally hope that he’ll learn to be more open about her and their marriage.

"May sakit daw si alexa." Imporma ni tasia sakanya habang kausap siya sa telepono. "Huh? Dalawin natin siya. Mag-isa lang iyon, hindi maasikaso ni aling martha." Sabi niya na biglang nag alala. Ang mga parents kase ni alexa ay nasa europe. Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas.

Lihim ang palitan ng tingin nina Samantha at Tristan—parang may mga salita silang gustong ibulong pero pilit nilulunok. At hindi nagtagal, si Viviana na ang unang sumablay. “Alam mo ba, Tristan and I are thinking of a destination wedding,” sambit niya habang kumakain ng salad. Nagniningning ang mga mata niya sa excitement. “Beach wedding sa Bali, right babe?” sabay ngiti. Tumango si Tristan. “Oo. Nag-start na kaming magtingin ng venues. Exciting nga, eh,” sabay tingin kay Samantha.

Tahimik akong nakaupo lang sa silya sa veranda ng kwarto ko, habang nakatulala sa kawalan dahil kahit pa magpaikot-ikot ang paningin ko wala naman akong nakikita. Naramdaman ko ang mga yabag ng mga paa na tila papalapit sa kinaroroonan ko. Hindi ako umimik at hiyaan lang kung sino ito, hanggang magsalita si Kuya. Isang taon na rin mula nang makabalik si Kuya sa pilipinas at dito na lang pinagpatuloy ang pag-aaral dahil hindi niya raw kinakaya sa ibang bansa.

Ang mga Pilipino ay hinahamak at tinuturing na mababang uri sa ibang Bansa. Walang nagawa si Rohesia kundi ang lumuha habang tinatanggap ang bawat ulos ng salbahe niyang amo. Bente-tres anyos pa lang siya at may dalawa ng anak na kambal. Nasa Pilipinas ang asawa niyang si Efren at nag aalaga sa mga bata.

Ibig sabihin, mabilis na nawawalan ng halaga ang Cordova. Ipinikit sandali ni Mrs. Fuentevilla ang kanyang mga mata bago nagpatuloy. "Ang iyong tiyuhin ay kakakuha lang ng balita. May dumating na tao mula sa Bansang F sa Davao." Nanlisik ang tingin ni Carlos. "Mula sa Bansang F…?" Isang posibilidad agad ang sumagi sa kanyang isipan at nanliit ang kanyang mga pupil. "Ang ibig mong sabihin—?"

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

Oras na maayos ang lahat, makakauwi na rin siya sa Pilipinas. ‘Kevin, Chiles, I'm coming home. Please wait a little more.’ *

FELICITY’S FIRST STOP was Ushuaia, the city in the end of the world. Part iyon ng bansang Argentina. Nais ni Felicity na dalhin ang kalayaan at pag-asa na makita ang lahat ng uri ng tanawin sa mundo hanggang sa tuluyang magpaalam na sa masalimuot na nakaraan. Nagtra-travel man mag-isa, hindi siya nawalan ng communication sa mga kaibigan. Hindi rin siya nagkulang na mag-update sa kanila kung saan-saan siyang bansa pumunta.